Amai, da's Engels

Drie buitenlandse correspondenten van de Volkskrant schrijven de resterende tijd van dit jaar over de volgens hen opmerkelijkste televisie van 2001 in hun land....

Rob Gollin

Een wilde nacht op Ibiza of een leerrijke excursie door Venetië? 'Wil oe de vraak 'eralen?' Batman of Kuifje? 'Ha, Tintin! Il est. . . the most agressive. Amai, da's Engels. Pfff. Het lukt me niet vandaag.' Een korte opwindende relatie of een langdurige verbintenis? 'Ik 'eb nodig praten met de man.' Huisvrouw of piloot? 'Ik, je ne comprends. . . Je vais. . . eh buhbuhbuh.'

Op afstand bestaat de neiging om de taalstrijd in België als wat folkloristisch te beschouwen. Pas midden tussen de Vlamingen, de Walen en de Brusselaars blijkt dat de kwestie bittere ernst is. Overal in de samenleving klinkt wederzijds geschamper over vermeende gebrekkige taalvaardigheden, zelfs bij zoiets triviaals als een tv-uitzending met de verkiezing van Miss België 2002/Miss Belgique 2002. Veelzeggend is het wel.

Die arme kandidates hadden het er onlangs maar moeilijk mee. Maar naast uiterlijk telt persoonlijkheid. Dan weegt het als je vragen van de jury zowel in het Frans als het Nederlands kunt beantwoorden. Zo niet, dan was het misprijzen in de zaal hoorbaar in de huiskamer.

Voor het overige leek er tijdens de uitzending, gezamenlijk verzorgd door de Vlaamse commerciële omroep VTM en de Franstalige collega's van RTL TV1, van alles gedaan om het evenwicht te bewaren. Zo was de presentatie tweetalig: Franseca Vanthielen sprak Nederlands, Jean-Michel Zecca Frans. De vijfkoppige jury bestond uit twee Vlamingen, twee Franstaligen en een Britse.

Van de weeromstuit begon je zelf te turven, en jawel: van de twintig kandidates waren er tien Vlaams en tien Franstalig. Na de eerste selectie bleven er, oh wonder, vijf Vlaamsen en vijf Franstaligen over. Bij de laatste schifting lag het moeilijker: drie uit Vlaanderen, twee uit Wallonië. Maar een Waalse was tot 'miss Sympa' gekozen, dat compenseerde. Uiteindelijk won een Vlaamse, Ann van Elsen. Behoorlijk tweetalig en geflankeerd door eredames uit beide windstreken. Maar dit alles kon ook geheel toevallig zijn.

Bracht dan niets het evenwicht aan het wankelen? Optredende artiesten misschien: we telden één Franstalig nummer, de rest van de liedjes was Engels. Maar het scheelde dat Jean-Michel Zecca het Children of the Sun van het Friese Twarres abusievelijk afkondigde als Wer Bisto. Franseca Vanthielen riep vlak voor de aftiteling weer enthousiast 'A l'année passée!', terwijl ze toch 'tot volgend jaar' bedoelde. Maar zij probeerde het tenminste. Die Zecca hebben we dat niet horen doen. Zo ziet u: voor je het weet ben je hier partij.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden