Alweer een kobold, alweer een magische cirkel

Het ligt eraan welke bril je opzet of The Spiderwick Chronicles perfect uitgevoerd maar obligaat fantasyvoer is, of een aardige horrortrip voor minderjarigen....

En zo volgt The Spiderwick Chronicles, naar de jeugdboeken vanTony DiTerlizzi en Holly Black, een platgetreden pad door een wereld waarin niets is wat het lijkt maar elk fantastisch accent een afgekloven indruk maakt. Alweer een kobold, alweer een magische cirkel, en na alle droomvluchten uit eerdere boeken en films stemt zelfs de spectaculaire wolkenreis op de rug van de griffioen blasé. Talloze plotgaten en een gebrekkige karaktertekening doen de verwondering ook geen goed. Magiemoeheid, daar lijdt de film aan.

Dan maar de griezelbril. Kinderen die onheil over zich afroepen door een toverboek te openen: het lijkt wel een tienervariant op Sam Raimi’s The Evil Dead (1981), waarin een stel twintigers door zijn leeshonger eveneens op het kwaadste kwaad botst. Regisseur Waters kopieert zelfs het door het bos zoevende monsterperspectief uit die horrorklassieker; in plaats van de op het huis afstormende reuzenpadden kun je gemakkelijk bloeddorstige zombies denken, alleen al vanwege die lange griezelpoten die door de vloer naar de Spiderwick-kids grijpen. Maar het blijft armoedig, een fantasyfilm waarbij je zelf méér fantasie moet hebben dan de makers. KT

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden