Altijd Kamerlid, behalve in de kerk en in bed

Stel, je schrijft een radeloze brief aan een Kamerlid. Krijg je dan hulp? ‘Sommige mensen denken dat je alles voor ze uit je handen laat vallen.’..

Zingt de Tweede Kamer onopzettelijk ‘de lof van de luiheid’? Binnenskamers huivert bij deze keiharde beschuldiging, afkomstig van niet de minste: Herman De Croo, de oud-Kamervoorzitter van België, ruim veertig jaar parlementslid.

Volgens onze vaste Brusselse bron spaart een Nederlands Kamerlid ‘twintig uur werk per week uit’ door principieel niet in te gaan op smeekbedes en ander leed van de burger.

Nee, dan De Croo zelf. Hij bewaart thuis honderdduizend dossiers van dienstbetoon, op alfabet. Iedereen krijgt praktisch advies. Een voorkeurstem als dank wordt gewaardeerd – in zijn streek stemmen zelfs de nonnen liberaal.

Is een persoonlijke noodkreet richting Binnenhof aan dovemansoren gericht? Zijn onze Kamerleden liever lui dan moe? Binnenskamers klopt aan bij Annie Schreijer-Pierik, CDA-coryfee uit Twente, steun en toeverlaat van boeren en buitenlui.

Staccato, want druk-druk-druk, steekt ze van wal.

‘Of ik veel word benaderd? Nou en of! Ze komen gewoon thuis op de boerderij aan de keukentafel! De mail zit altijd tjokvol. Met mijn medewerkers beantwoord ik alles. Laatst belde ik een of ander probleem na. Maar in het gemeentehuis was noch wethouder A, noch wethouder B, noch de burgemeester bereikbaar. Dat kán natuurlijk niet! Volksvertegenwoordiger ben je altijd, behalve als je slaapt of in de kerk zit.’

Glaziger dan bedoeld kijken we haar aan. ‘Ja, dan gaat de telefoon even uit. We zijn katholiek, hoor. Zo, jullie hebben wel genoeg hè? Kom je er zelf uit?’

Een oorkonde aan de muur trekt nog net ons oog. Schreijer-Pierik kreeg de ‘Zilveren Haring 2005’, voor haar niet aflatende inzet voor Twente. Daar kennen ze dus wel degelijk Belgische toestanden!

In de biologische kantine botsen we op Esther Ouwehand. Als er íemand elk beestje wil redden, dan toch zeker de nummer twee van de Dierenpartij! Maar we hebben het gruwelijk mis.

‘Sommige mensen denken dat je alles uit je handen laat vallen om hun burgemeester te bellen’, zucht ze, wachtend op een vegetarisch soepje . ‘Of ze bellen uit angst dat hun hondje wordt afgepakt omdat die gevaarlijk zou zijn. Ik kan dat echt niet allemaal oplossen.’

Schokkend, de Partij voor de Dieren laat de baasjes in de kou staan! Toch niet, zegt Ouwehand. ‘Heel veel losse mailtjes geven me een groter beeld. En de minister komt nog met een brief over de Regeling agressieve dieren. Maar je moet als Kamerlid oppassen dat je valse verwachtingen wekt.’

Daar weet John Leerdam alles van. Onze eetlust verdwijnt als de PvdA’er aan tafel het dagelijks leed uit zijn brievenbus oplepelt. Een mevrouw wier bril niet wordt vergoed. Een moeder wier zoon op Cuba vastzit en die maar niet gelooft dat hij zich mogelijk met drugs inliet. Een ‘Limburgse mevrouw’ die geld wil voor haar orkestje. Een echtpaar dat niet kan rondkomen. 1928 mails in twee weken.

‘Helpen is je plicht’, zegt Leerdam. Hij verzaakt zelden. ‘Ik bel contacten, ik luister, ik leg het voor aan mijn staff: de secretaresse en de stagiair. Laatst zei iemand: u bent toch minister? Nóg niet, zei ik. Grapje.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden