Altijd groene pakken Do 06.11.08

Willem Poelstra (52) maakte een indringende fotoserie over de ambulancedienst. ‘Als ik constant in hun gezicht zit te flitsen, prikken ze geen naald meer.’..

Kleine verhalen van groot leed, dat laten de foto’s van Willem Poelstra zien, die hij heeft gemaakt van de Amsterdamse GGD. Zijn beelden geven een inkijkje in het werk van de ambulancedienst, maar zijn uiteindelijk vooral portretten geworden van de hulpbehoevenden. ‘Ik zag vrij snel in dat als ik me richt op het ambulancepersoneel, de foto’s erg op elkaar zouden gaan lijken. Daarom ben ik me gaan concentreren op het slachtoffer.’

Het zijn rauwe, realistische, vaak schrijnende beelden. Elke foto toont niet alleen de motivatie waarom 112 gebeld is, maar vertelt ook het ‘indrukwekkende verhaal’ over vaak moeilijke sociale situaties.

‘Ik mag wel concluderen dat de ambulance voornamelijk rijdt voor de sociale onderklasse.’ In details als een kitscherig schilderij aan de muur, een scheef lampenkapje of een troosteloos lege kamer geeft Poelstra iets prijs over de thuissituatie van de patiënten.

Alle foto’s zijn in zwart-wit, opdat de toeschouwer zich kan concentreren op het onderwerp. ‘Door de altijd aanwezige groene ambulancepakken was ik bang dat het in kleur een groene serie zou worden.’ Poelstra flitste nooit: de reflectie op de pakken zou het flitslicht weerkaatsten. ‘En als ik constant in hun gezicht zit te flitsen dan prikken ze geen naald meer.’

De foto’s zijn nu in boekvorm verschenen en hangen vanaf vandaag in de Amsterdamse Melkweg Galerie onder de titel Ongemakkelijk dichtbij. De serie is oorspronkelijk bedoeld als eindexamenopdracht voor de Amsterdamse Fotoacademie waaraan hij in 2005 afstudeert. Poelstra (52) heeft dan noodgedwongen een carrièreswitch gemaakt: door de gevolgen van een onfortuinlijke val is zijn managementfunctie fysiek te zwaar geworden. Rustiger aandoen, is het advies; hij kiest voor fotografie. ‘Eigenlijk met de gedachte af en toe een leuke foto te maken, maar je wordt toch steeds ambitieuzer.’ Zijn eigen ervaring met ambulancepersoneel na zijn ongeluk inspireert hem tot de GGD-serie waarmee hij cum laude afstudeert en diverse prijzen wint.

De serie is het resultaat van 72 meegelopen ambulancediensten van elk acht uur. Deels uit noodzaak – omdat niet elke rit interessant materiaal oplevert. Maar door altijd en overal mee te gaan – niet alleen naar sensatiemeldingen als auto-ongelukken of steekpartijen maar ook wanneer een oude vrouw naar het bejaardenhuis wordt gebracht – heeft de fotograaf het vertrouwen en respect gewonnen van de verpleegkundigen. Zij moesten immers bij elk bezoek toestemming van de patiënt vragen voor het fotograferen. Zonder die goede verstandhouding had hij nooit zo dichtbij kunnen komen of bijvoorbeeld staand op een stoel een gereanimeerde man kunnen fotograferen. ‘Wanneer je dat in rit vijf doet, mag je daarna echt niet meer mee rijden.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden