Altijd een zonnig humeur

Bob is de brede en de robuuste. Gek van honkbal, en een 'wandelende reclamezuil voor Yankees-merchandising'. Len is wat stiller en wat smaller, tikje slimmer ook....

Deze gemoedelijke typering, in een van de laatste columns uit het boekje waarin Martin Bril zijn stukjes over Het Balkje bundelde, Twee broers en een broodjeszaak, maakt meteen duidelijk waarom Bril, die 'kantoor' houdt vlak om de hoek, er zo graag even een broodje at, of binnenliep om de nieuwste mop te horen, of de laatste stand van de honkbalcompetitie. Bril, Bob en Len zijn verwante zielen. Een nederlaag van de Yankees kan hen volledig uit het lood slaan. Maar als Bob, terug van vakantie, voor iedereen een nieuwe pet heeft meegenomen, zit de stemming er snel weer in. Gezellig: 'Sport en orgelmuziek. Daar houden Bob en ik ook zo van. Orgels. Een mooi hammondorgel, kom daar eens om. Waar hoor je dat nog? Heel soms, in Het Balkje, als Bob en ik gewonnen hebben.'

Ook Bril kan zich, heus wel, opwinden over oorlog, onrecht, honger of een slepende kabinetsformatie. Eventjes. En ook Bril wil echt weleens weg bij de reigers in het Vondelpark, de haringkar en café Luxembourg. New York, ja New York! Maar niet te lang: 'Ik zou daar willen zijn waar de actie is, maar ik doe geen enkele moeite er terecht te komen. Dat kun je slap noemen, maar het bevalt mij prima. Het is al moeilijk genoeg om op één plek te zijn.'

De winkelruit van Het Balkje is een scherm, en daar loopt al meer dan genoeg in en uit beeld. Rugzaktoeristen, bijvoorbeeld. Die hebben tegenwoordig steeds vaker een pak yoghurt in hun hand, constateert Bril. Een agent, jong natuurlijk: 'Oude agenten zie je nauwelijks meer.' In deze bundel spreekt de Bril van Het Parool, de columnist die zijn Amsterdamse biotoop nooit hoefde te verlaten.

Twee jaar geleden ging Bril landelijk, zes dagen per week, in de Volkskrant. Maar zijn observaties bleven van dezelfde soort. Bril is geen spotter, maar een meelever. Ontroerd beziet hij Bob, die 'breed en roerloos' naar de tekstpagina van CNN staat te kijken, naar de uitslagen, natuurlijk: 'Aan zijn rug kon je zien hoe hij er van voren uitzag. De buik hing lichtjes, de kin was omhooggestoken, de borst gezwollen van trots.'

De schoenmaker uit de Kerkstraat die weg is, de fantastische viswinkel van meneer Smit, de balletschool die dichtging ('op de stoep lag een grote berg spitzen, van die lieve, roze schoentjes'), en het onttakelde Balkje - Bril murmelt zachtjes hun zwanenzang. De Leidsestraat zal het nog wel een tijdje uitzingen, maar wij, de winkels, de broodjeszaken en de mensen, wij gaan voorbij.

Tsja.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden