Altijd dat idee: je doet het slecht

Zijn zelfgekozen dood kwam voor de vrienden van Antonie Kamerling (44) niet als een verrassing. Een intuïtief acteur die worstelde met zijn gevoelens.

Soapie, filmacteur, zanger, musicalster - Antonie Kamerling was het allemaal. Een eeuwige twijfelaar - ook dat. Een hele reeks films, televisieseries en musicals op zijn naam, en toch duurde het twintig jaar voor hij zelf vond dat hij had bewezen dat hij bestaansrecht had als acteur; met zijn rol van Rick in de musical Turks Fruit.


'Ik heb', zei hij daarover in een interview in 2008, 'met die rol de erkenning gekregen die ik altijd wilde. Maar dat betekent ook dat de drive om mezelf te bewijzen, verdwenen is. Ik probeer nu een andere manier te zoeken om ervoor te zorgen dat mijn werk bevredigend blijft.'


Gisteren werd bekend dat Antonie Kamerling een einde aan zijn leven heeft gemaakt. Hij kampte lange tijd met depressies. 'Helaas heeft de geboden hulp niet mogen baten', schreven zijn vrouw Isa Hoes en zijn zwager Albert Verlinde in een uitgebrachte verklaring. Volgens Verlinde kwam de zelfgekozen dood van zijn zwager niet als verrassing. 'Dit was waar iedereen bang voor was.'


Dat de acteur grote populariteit genoot, blijkt uit de vele reacties op zijn dood. 'We zijn geschokt', zegt Joop van den Ende, producent van de musical Sunset Boulevard waarin Kamerling speelde. 'We kennen hem als de meest sympathieke collega die er is.' Olga Madsen, creative director van Goede Tijden Slechte Tijden en ontdekker van Kamerling: 'Antonie was een bijzonder en talentvol mens. Juist de meest talentvolle mensen kunnen waanzinnig emotioneel zijn. Hun fantasie schiet alle kanten op, en soms de verkeerde kant.' Jean van de Velde, die hem in twee films regisseerde: 'Dat hij emotioneel soms tussen uitersten laveerde, was bekend. Maar dat het deze dimensie had aangenomen, heeft niemand gerealiseerd.' RTL Boulevard, het programma van Verlinde, wijdde gisteren een speciale uitzending aan Kamerling.


Rechtenstudent Antonie Kamerling (Arnhem, 1966) ontpopte zich in 1990 als tieneridool en sekssymbool met zijn rol van Peter Kelder in de soapserie Goede Tijden Slechte Tijden. Kamerling en studievriend Reinout Oerlemans, die de rol van Arnie speelde: dat was het Doe Maar-effect op tv. Kamerling kon, zei hij meermaals, in die tijd niet omgaan met de stress van het werk en de beroemdheid. 'Het was alsof iedereen door me heen liep. Alsof ik er zelf niet meer was.'


In 1993 werd hij door Jean van de Velde benaderd voor de rol van Valentijn Boecke in De kleine blonde dood. De critici waren lovend, hij werd genomineerd voor een Gouden Kalf. Later volgden rollen in Suite 16 van de Belgische regisseur Dominique Deruddere, All Stars, Left Luggage, Het 14e kippetje, Ik ook van jou en Feestje!


De natuurlijke opvolger van Rutger Hauer, werd hij genoemd, een intuïtief acteur, die mensen raakt, dwars door de camera heen. Toch zou hij als filmacteur nooit echt boven zichzelf uitstijgen. Daarvoor was hij niet gevaarlijk genoeg, en bleef hij te veel aan de oppervlakte. Regisseur Deruddere vond dat hij veel potentie had, maar dat het er nog niet uitkwam.


Het lijkt de rode draad in zijn acteercarrière: dat hij zich te veel bewust was van 'de anderen' én van zichzelf, om zich met huid en haar over te geven aan een rol. Volstrekt eerlijk was hij daarover: 'Ik vind dat ik altijd tekort kom. Altijd dat stemmetje: dat doe je slecht, dit kan je beter, zie je wel, de regisseur kijkt ook niet helemaal gelukkig. Als ik zo met passie kon acteren als ik live kan zingen, zou ik veel beter zijn.'


Dat zingen deed Kamerling voor het eerst in All Stars. Met het lied Toen ik je zag, scoorde hij zelfs een nummer-1 hit. Typerend was zijn ijle, beetje onvaste stem. In De meester en de leerling, een serie masterclasses gepresenteerd door Sonja Barend, zong hij voor Mathilde Santing Wild is the wind van David Bowie - soms pijnlijk vals. Maar ook dat was typisch Kamerling: altijd bereid om te leren. Dat deed hij ook; in 2005 werd hij gevraagd voor de hoofdrol van Rick in de musical Turks Fruit. Dat hij niet de enige was die aanvoelde hiermee een keerpunt in zijn carrière te hebben bereikt, bewezen de recensies. 'Kamerling en Jelka van Houten zijn explosief, geil, grappig en ontroerend', schreef de Volkskrant, en NRC Handelsblad noemt hem 'de grootste verrassing'.


Drie jaar later kwam er opnieuw een keerzijde, met Sunset Boulevard. De hectiek van zes dagen per week op de planken eiste zijn tol. In het laatste grote interview dat Kamerling samen met zijn vrouw Isa Hoes gaf, in Mind Magazine begin dit jaar, zei hij: 'In december kon ik het fysiek niet meer aan, stortte ik in. Het was onontkoombaar. En vanaf april uitzichtloos. Hel op aarde, zo voelde het de laatste drie maanden. Ik was geen vader, geen partner en ook voor mezelf was ik er niet meer. Ik heb een paar keer een grote dip gehad.'


Na een reis naar Malawi leek het weer beter met hem te gaan. Volgend jaar zou Kamerling opnieuw Hero spelen in Old Stars, het vervolg op All Stars, en in februari 2011 stond de première gepland van de musical Herinnert u zich deze nog? Doorvechten tot het eind, niet opgeven: zo wilde hij het altijd. In een interview met Nieuwe Revu antwoordde hij ooit op de vraag of hij wel eens zelfmoord overwoog: 'Zelfmoord vind ik te laf. Ik heb te veel vechtlust, denk ik toch.'


Zijn laatste tweet, van 9 september, luidt: 'Bezig met huis opruimen, administratie, dat soort dingen. Weinig twittertijd. Ook geen inspiratie eigenlijk.' Antonie Kamerling laat zijn vrouw Isa en twee kinderen na.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden