Column

Alsof je op je sterfdag je eigen grafzerk mag uitkiezen

  

Een tuincentrum. Beeld Martijn Hol
Een tuincentrum.Beeld Martijn Hol

Voor Moederdag mocht ik mee naar Tuincentrum Osdorp. Dat is een beetje alsof je op je sterfdag je eigen grafzerk mag uitkiezen: goed bedoeld, maar toch een tikje schrijnend, zeker als je niet eens een tuin hebt. Ons vaderlandse aanbod in grafzerken bleek trouwens bijna even onthutsend lelijk als het aanbod Tuinmeubilair in Tuincentrum Osdorp: zo trof ik bijvoorbeeld op de willekeurig geprikte grafsite monumentenpaleis.nl niet één steen waar ik, hoe dood ook, onder zou willen liggen; over mijn lijk.

'Lounge-set Adelaide Corner Betongrey' (euro 899) deed wat lelijkheid betreft zeker niet onder voor 'Grafmonument Open Boek' (euro 2.350) maar was wel een stuk goedkoper: een verschil van zo'n anderhalve mille, je zou voor minder een lounge-set op je graf zetten.

Het tuincentrum was vol met mensen van diverse kleuren en gezindten: de liefde voor bloemen (en grauwe lounge-sets) is blijkbaar geruststellend universeel. Ik zag een jong paar - het meisje bleekblank en magertjes, haar vriend een vlezige creool - stijf gearmd, grijnzend van oor tot oor bezwijken voor een decoratief bedoelde uil van whitewash-beton 'voor op de camping'.

Ja, ik knapte weer helemaal op en laadde mijn karretje vol met fleurig, vergankelijk balkonspul en ook wat zwaarder werk, voor binnen; daar staan al jaren (sinds het vorige bezoek aan Tuincentrum Osdorp) een grote, druilerige palm en dito ficus stoffig uit hun krachten te groeien en te verflenzen boven een cv-radiator. Ook wordt hun verzuurde aarde geregeld omgewoeld door mijn onstuimige jonge kat Siepie, die de imitatie terracottapotten op mijn bovenwoning inschikkelijk voor 'vrije natuur' laat doorgaan.

Ik tilde dus twee kloeke, frisse vervangers (voor de planten, niet voor mijn katten) in het steekwagentje en klaar was Kees, dat wil zeggen huisgenoot P., die mocht betalen en inladen.

Ook thuis fleurde alles meteen enorm op, want zo'n fuchsia en Suzanne-met-de-mooie-ogen op het balkon is meteen een héél ander gezicht dan lege bierkratten, uitwasemende voetbalschoenen of opa's slordig uitgedrukte peuken, en ook in de huiskamer stond het verse gebladerte te stralen op het modderige parket.

Wel was er even het klassieke moeilijke moment met de afgedankte palm en ficus: op sterven na dode planten wegdoen voelt toch altijd een beetje alsof je je oude vader bij het vuilnis zet. Maar ik was er gek genoeg dit keer gauw overheen en kon toen op mijn gemak gaan toekijken hoe die jonge kat, hurkerig balancerend op de rand van elke pot, dol van vreugde de nieuwe planten onderkakte, terwijl haar veel oudere speelkameraadje Lola ongerust toekeek.

Nee, zo'n bezoek aan een tuincentrum is beslist de moeite waard.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden