Column

Alsof ik Lazarus was die uit zijn graf kroop

Bijna had hier niet mijn vertrouwde vrolijke cursiefje ter opluistering van uw ontbijt gestaan, maar enkel een illustratie van Gabriël Kousbroek. Het scheelde namelijk een kuthaartje of ik was morsdood geweest. Als u het niet gelooft moet u het maar aan Kitty vragen, want die was ooggetuige.

Iemand van de visite had de lievelingsbal van de honden op het platte dak van de 4 meter hoge loods gegooid.Beeld Gabriel Kousbroek

Achter mijn villa Jagtlust staat een loods vol landbouwwerktuigen, kapotte brommers, vermolmde meubels en vooral heel veel non-descripte meuk. Volgens mensen die het kunnen weten, is het de ideale plek voor een wiethok of een crystal-methlaboratorium.

Ik had volk over de vloer wegens mijn verjaardagsfuif en iemand van de visite had de lievelingsbal van de honden op het platte dak van de 4 meter hoge loods gegooid. Raya hield niet meer op met blaffen (denk aan het geluid van schurend piepschuim en nagels die over een schoolbord krassen).

Met gevaar voor eigen leven klauterde ik het dak op, dat van asbestgolfplaten is gemaakt. Toen ik bijna bij de bal was, gebeurde het. Krak, en ik lag 4 meter lager op een lederen bank. Een week eerder stond precies hier een landbouwploeg. De kapotte ijskast ernaast had mijn val gebroken. Verbaasd bevoelde ik mijn hoofd en ledematen. Ik had als gehakt kunnen eindigen op de ploeg of te pletter kunnen slaan als ik die zooi er niet had neergezet. Dan was ik nu morsdood of zat ik in een rolstoel te kwijlen.

Ik stond op, veegde mijn hemd schoon en ging wederom het dak op om de bal te halen. Kitty staarde mij aan alsof ik Lazarus was die uit zijn graf kroop.

Nou heb ik wel vaker bijna-doodervaringen gehad, maar die waren meestal gerelateerd aan het drugsmilieu: blaffers op mijn slaap en zoevende lemmeten langs het strottenhoofd. Verder was er in de werksfeer een akkefietje in Afghanistan en ben ik een keer bijna verzopen in de Middellandse Zee voor Tel Aviv. Het strandgedruis klonk akelig dichtbij en in mijn doodsnood genoot ik zelfs nog even van de billen & tieten. Maar niks film van mijn leven. Ik was verzopen als een rat, als ik niet was gered door een surfer.

Verder meende ik vaak dood te gaan, maar dat kwam door gemene deliria tremens.

Kousbroek keek verbijsterd toen hij het gat in het loodsdak zag. 'Jij hebt een engel op je schouder, gast.'

'Gaap', antwoordde ik, 'het leven is een lichtflits tussen twee eeuwigheden duisternis. Ik kan wel leven met mijn dood, maar hoe moet het dan verder met jou en de lezers?'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden