Alsof hij tussen leven en dood geen verschil zag

Het was nogal een aparte die niet goed in de kop zat, heet het in de Asterstraat in Hengelo (Gld)....

Van onze verslaggever John Schoorl

Maandagochtend zagen buurtbewoners hoe hij werd afgevoerd. Om zijn linkerhand een doordrenkt verband. Maandagavond bekende de 27-jarige Afghaan dat hij de 19-jarige studente Wilma Ruesink met messteken heeft omgebracht.

Ze kende hem niet, en hij wist ook niet wie ze was - zoveel is duidelijk. Wilma Ruesink was, zoals burgemeester Van Beeck Calkoen het omschrijft, op het verkeerde moment, op de verkeerde plek. Donderdagavond wordt er een stille tocht voor haar gehouden.

Die plek was de Snelthlageweg. Zij fietste die zondagmiddag van de sporthal naar huis. Van de kruising, waar ze afscheid nam van een vriendin, tot aan haar ouderlijk huis was een ritje van tweehonderd meter door een doodgewone buurt. Vijftig meter van haar huis werd ze aangevallen.

Een buurvrouw hoorde een gil en zag iemand wegrennen. Iedereen in de omgeving snelde naar de stoep waar de jonge vrouw zich bevond, terwijl de politie werd gewaarschuwd. Zo lag Wilma Ruesink daar met een wond aan haar hoofd en bloedend uit haar buik op het trottoir voor het huis van mevrouw Wevers. De fiets ernaast. Ze overleed ter plaatse aan haar verwondingen. Het mes werd later in de vlakbij gelegen sloot gevonden.

Twee jaar geleden was de man met zijn moeder in de Asterstraat komen wonen. De buurt wist dat hij een vluchteling was en dat hij in Hengelo met zijn moeder was herenigd.

Hij zou nogal wat traumatische ervaringen achter de rug hebben. Zijn vader zou voor zijn ogen zijn doodgeschoten. In het begin voerde hij een waar terreurbewind in het huis aan de Asterstraat. Hij sloeg zijn moeder regelmatig in elkaar en zou haar met een heggenschaar hebben toegetakeld.

De vrouw vluchtte veelvuldig naar de buren of werd door haar zoon op straat gezet. De burgemeester bemoeide zich op verzoek met het tirannieke gedrag van de man en 'startte een hulptraject'. Hij zou zich bij de Riagg moeten melden en er werd gesproken over medicatie.

Daarna kreeg de burgemeester nooit meer verontruste berichten. Bij de woningcoöperatie De Stiepel hoorde men vorig jaar nog dat er weer problemen waren geweest, maar dat die 'met professionele hulp' verholpen waren. Hij zou inmiddels de vluchtelingenstatus hebben en zelfs baantjes hebben gehad , zo hoorde de buurt.

En ze zagen hem regelmatig door het dorp dolen. Nog altijd in zichzelf gekeerd en met die vreemde blik in zijn ogen. Hij had wat, noemt een buurvrouw het. Zo emotieloos, zo doods. Alsof ie geen verschil meer zag tussen leven en dood.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden