BERICHT UITAMPHIA ZIEKENHUIS

Als ziekenhuisdirecteur vreesde hij voor ziek personeel, nu heeft hij zelf corona

De komende weken doet verslaggever Willem Feenstra regelmatig verslag vanuit ziekenhuis Amphia in Breda, waar directeur Olof Suttorp het ziekenhuis heeft moeten verlaten. Hij is besmet met het coronavirus.

Ziekenhuisdirecteur Olof Suttorp (59) heeft zelf het coronavirus opgelopen.Beeld Beeld Werkt

De bureaustoel van Olof Suttorp (59) is leeg. Eerst dacht hij nog dat het een normaal griepje was. Dat hij er snel weer zou zijn om de dagelijkse crisisvergadering te leiden. Maar dinsdag kwam de bevestiging: de directeur van het ziekenhuis dat misschien wel het meest met corona te stellen heeft, is nu zelf positief.

Anderhalve week eerder, maandag 23 maart. We spreken elkaar in zijn klassieke kantoor in een hoek van het ziekenhuis. Op ingehouden toon praat hij over zijn angsten. Waar ik me het meest zorgen over maak, zegt hij, is dat de mensen op de werkvloer het niet volhouden. Dat ze uitgeput raken of zelf ziek worden.

Het gaat over de beelden van de Italiaanse intensive cares. Artsen die om hulp smeken, huilende verpleegkundigen. Hij heeft gezien hoe het zijn eigen personeel beïnvloedt. Hij ziet mensen bang worden. Wat als familieleden besmet zouden raken? Of misschien zijzelf? Van angst gaat niemand beter presteren, zegt hij.

Suttorp denkt in die dagen veel na over zijn rol als leidinggevende. Het belangrijkste, concludeert hij, is het beteugelen van andermans angst. Juist hij, de man met het overzicht die niet dagelijks aan de bedden staat, moet in deze crisistijd de rust in de organisatie bewaren. Hij moet perspectief bieden. Hoop. Niet alleen voor zijn eigen mensen, maar ook voor de samenleving.

Het fenomeen angst fascineert hem. Hij zit al 32 jaar in het management van zorginstellingen; 12 jaar nu als directeur van Amphia. Maar eigenlijk had hij na zijn studie geneeskunde psychiater willen worden. Mensen helpen die niet door operaties of medicijnen genezen konden worden. Een beetje zoals bij angst, dus.

Als ziekenhuisdirecteur in de grootste crisis sinds lange tijd is het zijn taak zijn mensen overeind te houden. Via de managers van de afdelingen probeert hij op te vangen wat er onder het personeel leeft. Soms gaat hij zelf even kijken op de werkvloer. Het liefst als het rustig is. Hij wil niemand voor de voeten lopen.

Natuurlijk, hij ziet de risico’s. De voortdurende druk van zieke mensen die blijven binnenkomen, het leed van families die geen afscheid meer kunnen nemen, de machteloosheid omdat de juiste behandeling nog ontbreekt en de angst: het zijn factoren die kunnen leiden tot een posttraumatisch stresssyndroom.

Om dat te voorkomen, is er een systeem ingevoerd waarbij collega’s met elkaar kunnen praten over de verschrikkingen die ze meemaken. Medewerkers zijn er speciaal voor opgeleid om anderen psychisch te begeleiden. Peer support, heet het. Soms worden collega’s naar huis gestuurd omdat ze te lang achtereen blijven werken. Op alle afdelingen staan fruitmanden.

Het kan zijn, zegt hij, dat medewerkers hem harder inschatten dan hij in werkelijkheid is. Soms wordt hij weleens ‘iets te boos’. Dat komt doordat hij ‘eerder emotioneel is dan stoer’. Binnen het ziekenhuis staat hij te boek als een beetje streng, maar rechtvaardig.

Maar als je naar zijn gezicht kijkt, zie je boven alles de trots. De manier waarop zijn ziekenhuis omgaat met de crisis, hij vindt het ongelooflijk. Het personeel van de tijdelijk gesloten afdelingen helpt zonder morren met de behandeling van coronapatiënten. Iedereen werkt keihard, is flexibel en klaagt niet. Pieken op het juiste moment – ze doen het gewoon, zegt hij. Hij krijgt er ‘een trilling’ van in zijn buik.

Maar nu zit hij dus thuis. Net als duizenden Nederlanders is hij besmet met een onvoorspelbaar virus. En moet hij, voordat hij zijn personeel ermee kan helpen, eerst zijn eigen angsten temmen.

Ik spreek hem nog één keer telefonisch als hij ziek is maar nog niet weet dat hij corona heeft. ‘Er zijn natuurlijk mensen met 39 graden koorts die bang zijn en denken: misschien ben ik wel te laat voor een bed op de intensive care’, zegt hij.

‘En ja, daar heb ik zelf ook een beetje last van.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden