Als volleyballer de 40 gehaald, dankzij kortere wedstrijden

Henk-Jan Held..

amsterdam Henk-Jan Held (40) stopte zondag met topvolleybal. Hij was de laatst actieve basisspeler uit de olympische kampioensploeg van 1996. Held, nu Italiaan, sluit een loopbaan als coach niet uit.

Ken je uit je hoofd al je clubs nog?

‘Dat lukt wel. Mijn rijtje begint met Renswoude. Dan vijf jaar Brezan SSS. En daarna drie jaar de nationale ploeg, het Bankrasmodel van Harry Brokking en Arie Selinger. Daarna vijftien jaar Italië en een jaar Griekenland. Reggio Emilia, Bologna, Modena, Olympiakos Piraeus, dan Macerata, Palermo, Milan, Parma, Perugia en Santa Croce. Allemaal, op Reggio na, in de A1, de hoogste klasse van Italië. En ten slotte nog twee jaar A2, bij Crema, net onder Milaan.’

En nooit blessures gehad?

‘Ik hoef nu niet meer af te kloppen als ik zeg dat ik weinig tegenslag heb gehad. Eén keer een weinig voorstellende kijkoperatie en pas in 2005 en 2006 twee schoonmaakoperaties, in de linker- en de rechterknie. Het kraakbeen bijgewerkt, de kniepees gereinigd. Vorig seizoen heb ik de halve competitie daardoor niet kunnen spelen. Dit jaar was ik fit. Bij de laatste play-offwedstrijd tegen Forli heb ik nog zes punten gemaakt.’

Je zou nog langer kunnen doorgaan?

‘Nou nee. Ik ben blij dat ik het seizoen zo goed heb afgemaakt. Ik merkte de laatste tijd dat ik aan mijn limiet zat. Na een training dacht ik vaak: dat is maar net goed gegaan. Knie en rug deden dan pijn. Hoe kom ik door deze training heen, dacht ik dan. Het vele springen kost de meeste inspanning. Wat me gered heeft, is dat een wedstrijd maximaal nog twee uur duurt. Dus duurt een training ook twee uur. Vroeger, voor de invoering van het rallypoint, was dat wel eens vier uur. Met de nationale ploeg trainden we in de aanloop van Barcelona ’92 zes uur per dag. Killing.’

In 1997, na de Europese titel, nam je al afscheid van de nationale ploeg. Maar het clubvolley bleef je trouw.

‘Het ging vanzelf. Ik keek nooit naar de lange termijn. Het was ook geen uitdaging de veertig te halen ofzo. Of de oudste speler in de A2 te worden, wat ik dit jaar wel was. Ik vond dat ik een bevoorrechte positie had, dat ik mijn favoriete sport kon beoefenen en redelijk veel geld kon verdienen. Maar een volleybaldier was ik echt niet.’

Miljonair geworden in Italië, het beloofde land van het volleybal?

‘Laat ik zeggen dat ik heel tevreden ben.’

Heeft Italië de man die het land in 1996 olympisch goud ontnam groots uitgeluid?

‘Nou, in het volleybaloverzicht in de Gazzetta dello Sport staan een paar regeltjes over Henkie Held die is gestopt bij Crema. Ik heb hier altijd Henkie geheten, nooit Henk-Jan.’

Je bent zelfs Italiaan geworden.

‘Ik ben al heel lang getrouwd met een Italiaanse. Ik ben Nederlander gebleven, tot het mij voordeliger uitkwam om Italiaan te worden. Ik moest toen wel mijn Nederlandse paspoort inleveren. Je mag geen twee paspoorten bezitten. Vraag maar na bij de waterpoloër Harry van der Meer. Die wil al jaren weer Nederlander worden. Lukt niet, hoorde ik.’

En nu een leven als fysiotherapeut?

‘Hou op. Dan mag ik de hele opleiding wel opnieuw doen. Ik heb in 1989 mijn diploma gehaald. Op een dinsdag was het eindgesprek, een dag later begon ik bij de nationale ploeg. Ik heb nooit in dat vak gewerkt. Ik heb meer verstand van volleybal.’

Zien we je terug als coach?

‘Vroeger dacht ik van niet. Maar nu sta ik daar anders tegenover. Eerst een jaartje afstand nemen en eens tijd besteden aan het gezin. En dan misschien wel coachen. Ik heb mijn trainersdiploma gehaald in 1992.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden