Column

Als toeschouwer heb je een makkelijk leven

Probeer op de een of andere site nog even die pass van Lionel Messi op Luis Suárez te snacken, de pass op een warme zaterdagavond tegen Betis in Sevilla, voor de 0-2. Die pass is zo perfect, zo snel en zo diep, dat je de niet eens zo goede Messi op slag vergeeft voor zijn ogenschijnlijke luiheid soms.

Willem Vissers
Lionel Messi (R) tijdens de wedstrijd Real Betis Balompie tegen FC Barcelona in Sevilla. Beeld epa
Lionel Messi (R) tijdens de wedstrijd Real Betis Balompie tegen FC Barcelona in Sevilla.Beeld epa

Vertragen, beetje pielen buiten de middencirkel en dan, als Suárez aanzet, een raket, een voetzoeker, dwars door het midden. Splijtend in het kwadraat. Wie zo'n pass kan geven, legt zijn genialiteit hoogstens even te ruste.

Barcelona sleept zich vermoeid naar het einde van de competitie en leeft van oprisping naar oprisping. Nog twee keer winnen, van Espanyol en Granada, dan is de titel geprolongeerd. Maar Atlético en Real Madrid loeren om dat ene misstapje, zoals zoveel clubs in Europa loeren op wankele koplopers.

Het zijn daarom heerlijke voetbalweekeinden. Spannend, mooi, allesomvattend. Bayern kampioen? Nee, nog niet dus. Misstapje. Leicester dan? Nee, nog steeds niet. Dat geeft nog wat extra tijd om na te denken over de rangschikking van de sensationeelste sportprestaties aller tijden, qua teams dan. Eerlijk gezegd: ik neig naar Leicester. Denemarken, als Europees kampioen in 1992? Griekenland in 2004? Nee toch.

Ze kunnen wat mij betreft niet tippen aan Leicester City, de club die de ontmaskering van het grootkapitaal symboliseert. Riyad Mahrez is afgelopen week uitgeroepen tot voetballer van het jaar, als de goedkope versie van Messi.

Heerlijke weekeinden dus. Je wilt alles zien, maar dat kan niet. Tussendoor zelf voetballen. Gezellig proberen te zijn. Kijken naar de voetbalzoon. Dan op naar Ajax, voor de krant. Al die gespannen hoofden op de roltrappen. Je voelt de dampende zindering in het stadion als PSV in de tweede helft tegen Cambuur uitloopt naar 5-2 en Ajax tegen Twente nog steeds op slechts 1-0 staat. Wat blijft straks over van die zes doelpunten voorsprong in het doelsaldo? Je volgt tweets; dat PSV al vijftien kansen heeft verprutst, dat doelman Nienhuis van Cambuur zich misschien aanstelt als hij op de grond blijft liggen. Na de wedstrijd: de trainers, de spelers, de teleurstelling, de blijdschap, het verleggen van de aandacht naar volgende week, als de beslissing valt.

Het gaat om miljoenen, om Champions League of geen Champions League. Vooral directeuren denken trouwens aan die miljoenen. De spelers zijn opgewonden nerveus. Zij zijn ook maar gewone mensen, sommigen nog jongens zelfs. Wij, de stuurlui, stellen dat het allemaal is beslist. Wij zeggen: winnen bij De Graafschap, dat lukt Ajax makkelijk. Maar zij zijn de sportmensen, zij moeten het doen. Wij hangen op de bank volgende week en roepen wat ongefundeerds als iemand het ook maar waagt om te falen. Wij hebben een makkelijk leven.

Bij PSV zullen ze blijven roepen dat ze cruciale punten hebben verspeeld in duels rond de Champions-Leaguewedstrijden. Dat is waar, maar dat telt niet. Het enige dat telt is het aantal punten en vervolgens het doelsaldo. Simpel.

Al gezien inmiddels, die pass van Messi? Kijk dan even, snel.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden