column sheila sitalsing

Als Rutte grapjes maakt over vrouwtjes en hun feminisme, weet je: er worden weer bruggen geslagen

Beeld de Volkskrant

En nu is de vraag of het vaasje kapot is. De vaasjesmetafoor was de jongste poging van de VVD om zich om te katten tot ‘een verbindende volkspartij’ – op verkiezingsavond hoorde ik Mark Rutte beweren dat de VVD ‘de enige partij is die mensen verbindt’. Laag- en hoogopgeleid, stad en platteland. Kloven en kloofjes alom, maar de VVD ligt daar als een brede, stevige brug overheen, een fijn stukje Hollandsche civiele techniek waarover je gerust en probleemloos een breekbaar vaasje kunt vervoeren.

Wilt u dit verhaal liever beluisteren? Hieronder staat de door Blendle voorgelezen versie.

Bij mij in de straat vlogen de wenkbrauwen omhoog. We vroegen ons bezorgd af of Rutte misschien te diep in zijn vaasje had gekeken. Weer stiekem aan de witte wijn had zitten nippen.

Dat krijg je als je te kort achter elkaar te veel verschillende rollen uitprobeert.

De ene dag buitensporig veel tijd, middelen en politiek talent steken in het verankeren van het basisgrondrecht 130 kilometer per uur over de A12 in wetgeving. Een paar verkiezingen geleden, wat voor veel kiezers minder ver weg is dan het klinkt, hield de VVD de aftrap voor de verkiezingscampagne nog nabij een Texaco langs de A2: het eerste 130 kilometer per uur-verkeersbord werd onthuld.

De dag daarop je bekeren tot een ‘brede maatschappelijke discussie’ over het managen van de klimaatverandering, iets waar je de eigen achterban nooit serieus op hebt voorbereid. Sterker nog, iets waar je tot dusver vooral gebbetjes over hebt zitten maken, en afwerende gebaren. Het enige ‘groenrechtse’ document dat de partij ooit heeft geproduceerd, heeft een foto van een tankstation in de wei op de kaft en lacht de Al Gore-achtige paniekzaaiers uit.

De volgende dag de onrust in de eigen gelederen proberen te bezweren door een slechte imitatie van een klimaatpopulist op te voeren en in jip-en-janneketaal te gaan drammen over klimaatdrammers.

En de dag dáárop verkondigen dat de mensheid en de aarde met een CO2-heffing gered moeten worden van een wisse ondergang, en dat Jesse Klaver de man is met wie dat moet gebeuren.

Iederéén naar de mond praten en daarmee geen ruimte voor jezelf over te houden om een consistent, geloofwaardig, compleet verhaal uit te dragen en daar langer dan een maand of twee aan vast proberen te houden: het is een bijzondere invulling van het begrip ‘verbinden’. Geen wonder dat de mensen duizelig worden van al die verkleedpartijen, het is verdomme niet elke dag carnaval.

Nu zullen ze zich wederom moeten afschminken bij de VVD en een nieuw kostuum moeten uitzoeken. Niet meer de grootste partij van Nederland. Moeten toezien hoe een partij zonder organisatie, zonder kader, zonder dure campagne, zonder heldere plannen (anders dan dat het witte Europa gered moet worden van de verloedering die de moderne tijd met zich heeft meegebracht) iedereen rechts voorbij stiefelt. Het is allemaal nog nét een tikje vernederender dan verwacht was.

Benieuwd of het lang gaat duren voordat we Mark Rutte voorzichtige grapjes zullen horen maken over de vrouwtjes en hun feminisme, en over Boreaal Europa – mooi was die tijd. Dan weet je: er worden weer eens bruggen geslagen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden