Als je personeel de verkeerde woorden kiest, ben je alsnog gezien

De eigenaar van Suit Supply, Fokke de Jong, poseert in een van zijn winkels. Beeld ANP

Ik wilde een pak. Dat is een zeldzaamheid. Normaal gesproken móét ik een pak, en wel nú, vanavond is namelijk het Boekenbal. Hup, stalen ros zadelen, en in staande galop naar de Bijenkorf, we hebben nog een uur. Wat een genot, kleren kopen met een keiharde deadline, ineens zit alles als gegoten en spelen geld noch smaak een rol meer. Stippendas erbij? Manchetknopen? Sokken met een ruit?

Gráág.

Maar nu kwam het uit mezelf, een teken aan de wand. Je gaat ook niet in juli op de camping sinterklaasgedichten zitten schrijven. Je kunt het wel proberen, maar na twee regels sta je alweer te badmintonnen.

Toch stapte ik een filiaal van Suit Supply binnen, een goeie naam voor een pakkenboer. Ik ben ook weleens bij Van der Broekspijp op de Strikjesgracht geweest, herenmode sinds 1472, maar toen ik thuiskwam, zag ik er volgens het thuisfront uit als 'een aangeklede Turk'. Was dat goed of slecht? Voor de zekerheid terug, waarna het alleen maar erger bleek geworden, nu leek ik wel een pooier, dat geglim en geglans, ze ging meteen haar zonnebril halen.

Het is geen kattenpis, slagen. Zeker wanneer je wordt geholpen door een vrouw. Daar had ik niet op gerekend. Ik had gehoopt op Dries van Agt, gekleed in harristweed met buffelhoornen knopen van Gieves & Hawkes, Savile Row no. 1, die me vervilte mohair adviseerde, 'met zijsplitten, mijn beste - voorwaar dat je er de Mont Ventoux in bedwingt'. Wat een mannetje, die Dries, hij stemt tegenwoordig GroenLinks, vertelde hij tegen Coen Verbraak.

Maar ik kreeg dus een teenager. Nou ja, iedereen moet jong beginnen, op Jan Slagter na. Bij elk jasje dat ik aanwees, zei ze: 'Helemaal goed, ik haal even het broekje.'

Het broekje?

Ja, het was 'broekje' voor en na. Tof broekje, nauw broekje, broekje met uitlegbare pijpjes. Ik heb niks tegen dwergwerpen, en zelfs niet tegen dwergen, maar ik verloor gaandeweg compleet de pas-mood. Broekje, broekje, ik kon het woord niet meer verdragen. Ja, ik begon bijna te houden van het continue ge-'helemaal goed' van die griet. Obers die om de seconde 'helemaal goed' zeggen, grijp ik tegenwoordig bij de pols en druk ze met de vlakke hand op de gourmetplaat. 'TOPPIE, hoor je? Voortaan zeg jij TOPPIE.'

Ergo, ik vertrok zonder broekje. De taal is een mijnenveld. Je noemt het jasje toch ook geen jas? Kom nou toch. Kan Suit Supply nog zo veel televisiereclames uitzenden, als je personeel de verkeerde woorden kiest, ben je alsnog gezien. Terwijl ik serieus een pak wilde. Zonder dwang. Een zeldzaamheid.

Zijn het de verkleinwoorden? Ik kende eens een dame die dolgraag aan de man wilde, sterker, er was een kandidaatman. Leuke kerel, vertelde ze, sportief, geen nagelbijter, niet te gierig. Ze was verliefd. Ik knikte ernstig, het precieze moment waarop hij haar een berichtje stuurde: 'Hey! Schijnt het zonnetje lekker op je bolletje?' Erbij een transpirerende smiley.

Oei.

Het was fascinerend, ik zag de vlam ter plekke doven, al kon ze niet uitleggen wat de vent precies de das omdeed. Het zonnetje? Het bolletje? De zweetsmiley? Nou ja, de onheilige combinatie was sowieso einde oefening, natuurlijk. (Al kan 'einde oefening' ook al einde oefening betekenen, trouwens.)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.