Als je maar zo hoog mogelijk scoort, gaat het goed met je? Alles behalve waar

Geachte redactie

De ingezonden brieven van dinsdag 27 februari.

Scholier leert Franse woordjes. Beeld Martijn Beekman

Brief van de dag: prestatiedruk

Onlangs vroeg ik aan twee leerlingen in vwo 6 wat ze gaan doen na hun diploma. Eén van hen vertelde mij dat ze een hbo-opleiding ging volgen en verontschuldigde zich meteen dat voor haar beroepskeuze een universitair diploma geen vereiste is. Ik reageerde dat ik het een verstandige keuze vond. Toen viel het gesprek even stil. 'Mevrouw, u bent de eerste die zo reageert', zei dezelfde leerling. Ze gaf aan dat veel mensen niet begrijpen dat ze niet kiest voor een universitaire opleiding, ze deed immers vwo.

Laatst vertelde een leerling uit vwo 2 voor de klas dat ze harder voor Frans en Duits aan het werk moest. Ze had haar cijferlijst op de achtergrond op het scherm gezet en daar stond een 8.0 achter deze vakken. Ik schrok van haar ontevredenheid over deze twee cijfers, maar schrok nog meer van de passieve houding van haar klasgenoten. Iedereen vond dit blijkbaar de normaalste zaak van de wereld.

Ik reageerde op haar presentatie met de opmerking dat ze een hele mooie lijst heeft en misschien wel wat meer tijd aan leuke dingen kan besteden, ook wel vrije tijd genoemd. Weer zo'n stille pauze. Daar had ze werkelijk nog niet aan gedacht.

Leerlingen worden gepusht dat hogere niveau te bereiken door hun omgeving, maar inmiddels ook al door henzelf. Want als je maar zo hoog mogelijk scoort, gaat het goed met je? Ben je verzekerd van een gelukkig leven? Alles behalve waar. Ik wou dat leerlingen eens wat meer op hun eigen niveau mochten werken, in plaats van op een bepaald niveau moeten werken. Heb je liever iemand in de klas met achtens en negens en die minder ruimte voor de leuke dingen in het leven heeft of liever de leerling die ruimte heeft voor de leuke dingen en een tandje lager werkt? Het mag duidelijk zijn dat ik het hier niet heb over degenen die zonder veel moeite deze cijfers halen, maar juist over de leerlingen die op hun tenen lopen.

Ik zou het fijn vinden als de omgeving van een leerling steun geeft en stimuleert op het niveau waar de leerling zich prettig bij voelt. Ik denk dat een leerling zich dan pas echt goed kan ontwikkelen.

Claudia Gerritsen, Doetinchem, mentor in het VO

Terug naar het theater!

Wat een verfrissend interview met Ilse Warringa afgelopen zaterdag.

Prachtig hoe zij zelf de massahysterie rond De Luizenmoeder relativeert en de geborneerde waanzin van tv-hypes blootlegt.

Terug naar het theater!

Jos Huigen, Heemstede

Geraniums

Om leuk oud te worden moet je blijven werken tot op hoge leeftijd, nooit stoppen, vooral niet aftellen tot 67, stelt Barbara van Beukering (Magazine, 24 februari). Als je alleen maar mensen interviewt die op jou lijken of op wie je zelf wil lijken, dan krijg je de antwoorden die je wil horen.

Ik ben twee jaar geleden na 38 jaar werken op mijn 61ste gestopt en heb me in tijden niet zo gelukkig en fit gevoeld. Geen stress, genoeg slaap, tijd voor dingen waar ik nooit aan toe kwam. Ik spreek mensen die mijn keuze nooit zouden maken en zeker net zo veel mensen die graag zouden stoppen met werken of dat tot volle tevredenheid al hebben gedaan.

Mensen die wel aftellen tot 67 doen dat met gegronde redenen. Laten we ophouden met te doen alsof werk zaligmakend is, en met het oproepen van cliché beelden van 'oudjes' achter geraniums. Mijn recept voor leuk oud worden: doe wat je gelukkig maakt.

Marjan van Es, Amsterdam

Cowboys

In de Wildwest rond het omstreden kinderfeestje in Tivoli blijft een hardnekkig cowboyverhaal rondgaan. Heel verbazend. Deze ruige beroepsgroep hield zich bezig met het opdrijven van koeien. Het was niet hun métier om indianen af te slachten.

De Leidse archeologe Corinne Hofman observeert dat het gaat om 'een grote, zo niet de grootste genocide in de wereldgeschiedenis.' Dat is feitelijk juist. Maar de uitvoering werd gedaan door Amerikaanse legers in wat meedogenloos koloniaal overheidsbeleid was en niet door koeienjongens. Het was de andere Amerikaanse burgeroorlog, gevoed door racisme uit Washington. Goed om te weten voor wie stempels plakt op een themafeest.

Jeroen Wielaert, Utrecht

Doordenkertje

Artsen zonder grenzen.

Ruud van den Bemt, Sint-Michielsgestel

Getikt

Trump en de National Rifle Association stellen voor beter te gaan letten op de achtergronden van kopers van wapens.

Dit is niet nodig: als iemand een winkel binnenstapt om daar een mitrailleur te kopen lijkt me dat al voldoende reden om vraagtekens te zetten bij de psychische toestand van zo'n klant.

Hans Vrolijk, Rotterdam

Gordijnen

Het betoog van museumdirecteur Timo de Rijk dat design in de Nederlandse musea veel te vrouwelijk en huiselijk is, is best verfrissend (V, 23 februari).

Zijn antwoord op de vraag wat hij met honderdduizend euro zou doen is daarna vrij amusant: 'een gordijn laten ontwerpen voor het auditorium'. Dat getuigt blijkbaar van een enorme mannelijke blik op de materie.

Maarten Alta, Bloemendaal

Tijd vliegt

Mooi interview met de natuurkundige Carlo Rovelli over de mysterie van tijd. (Sir Edmund, 24 februari)

En misschien bestaat tijd wel helemaal niet, lees ik.

Uit eigen ervaring kan ik de heer Rovelli vertellen dat in mijn beleving de tijd zeker bestaat en voorbijgaat.

Steeds sneller.

Len Koetsier, Groningen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.