Column

Als je Hillary-hatende vrienden opeens campagne voor haar voeren

Hoe Amerikanen zich steeds weer kunnen aanpassen om te overleven.

Hillary bij Pantsuit Nation.

Ik mail oude vrienden in Washington, waar ik woonde, om ze geluk te wensen. De carrière van veel inwoners in wit D.C. hangt nauw samen met vandaag en het leven in zwart Washington hangt ervan af, dus elkaar iets toewensen hoort bij verkiezingen.

Ik bel met mijn oude kennis Lamont Carey (40) in zwart, Zuidoost-Washington. Op zijn 16de is hij berecht als volwassene wegens 'medeplichtigheid' aan moord, hij stond ernaast toen een vriend op straat iemand doodschoot, niet ongebruikelijk in Zuidoost. Lamont belandde daarvoor zeven jaar in de cel. Daarna trok hij in bij zijn moeder, die twee kamers in een donkere kelder had bemachtigd. Zij was op haar 11de van school gegaan, had op haar 20ste drie kinderen en logeerde vrijwel haar hele leven met die kinderen bij een reeks alcoholverslaafde mannen om niet dakloos te zijn. Ook vrij gewoon in Zuidoost.

Maar Lamont las en studeerde in de gevangenis. En toen hij vrij was belandde hij op een poetryslam voor spoken word-dichters. Een natuurtalent. Mocht optreden in het hippe tv-programma Def Poetry Jam op HBO: een paar minuten roem die hem een kans gaven.

Lamont Carey in 2008.

Ik vraag: en nu? Nu zijn de rijen voor het vervroegd stemmen al even lang als voor Obama, zegt Lamont: 'Voor Zuidoost-Washington is het Hillary of terug naar de slavernij.' Zuidoost veranderde. De allerarmsten zijn door gentrification de stad uit gewerkt richting Prince George's County. Lamont draagt nu pakken en heeft een eigen nieuwsbrief. Hij verhuisde naar het wat betere Noordoost-Washington, heeft een vriendin die bij een bank werkt en een zoon voor wie een zwarte president de gewoonste zaak van de wereld is. Zijn inkomen verdient hij grotendeels met motiverende toespraken over hervorming van het rigide en geldverslindende gevangenissysteem, dat te veel zwarte Amerikanen opsluit. 'En ik ben eindelijk rondgeleid in het Witte Huis', zegt hij.

Ik vraag hoe, want met een strafblad kom je er daar niet in. 'Met hulp van Koch Industries', zegt Lamont. De steenrijke libertaire Republikeinse gebroeders Charles en David Koch. Die bij de verkiezingen van 2012 maar liefst 400 miljoen dollar uitgaven om van Obama af te komen.

Pardon?

De Kochs zijn wel Republikeinen, zegt Lamont, maar ze zijn net zo tegen Trump en voor hervorming van het strafrecht als Obama. Lamont ziet daar toekomst in: Obama verleende gratie aan zo'n vijfhonderd voornamelijk zwarte gevangenen die buitensporig zijn gestraft, en de gebroeders Koch betalen Lamont voor toespraken over een beter systeem. Toen Lamont vertelde dat hij het Witte Huis niet inkwam, heeft Koch Industries dat voor hem geregeld. Zonder ironie: 'Ik geloof dat ik mainstream ben geworden.'

Amerikanen kunnen hun voorkeuren als weinig anderen aanpassen om te overleven. Toen ik in 2008 aan de meer snobistische kant van de stad woonde, had Noordwest-Washington de pest aan Hillary, dat hoorde er gewoon bij. Hillary was Walmart, Obama was al biologische rucolasalade voordat u van de groentesmoothie hoorde. Hillary schreeuwde zoals je vermoeiend feministische moeder, Obama betoverde en werd die elegante zwarte vriend om mee te pronken. Hillary was Microsoft, Obama was Apple.

Mijn Washingtonse vrienden John en Marie zijn geen snobs, wel typische Bernie-supporters, altijd een grondige hekel aan de Clintons gehad. Talloze malen legden ze me uit wat er niet aan Hillary deugt, maar gisteren vuurde Marie een gehaast mailtje naar me terug vanuit Akron, in 'battleground state' Ohio, waar ze nu mensen naar de stembus probeert te krijgen voor Hillary. John zat in het al even cruciale Pennsylvania, waar hij op van de zenuwen op deuren bonsde. 'We're trying!!!', schrijft Marie: 'Go Hillary!' Als zij zoiets schrijft, dan is de situatie echt zorgelijk.

Andere Washingtonse kennissen en voormalige Hillary-haters voegden me gisteren opeens met nieuwe bevlogenheid toe aan de besloten Facebookgroep Pantsuit Nation, toen al 1,6 miljoen Hillary-supporters groot. Pantsuit Nation lijkt een campagnestunt maar is volgens mashable.com echt. De groep is opgericht door een moeder die schoon genoeg had van de aanname van politieke analisten (m) dat Hillary 'nu eenmaal' geen charisma heeft. De groep staat vol feelgoodberichten: grootmoeders die uren in de rij staan om vervroegd te stemmen, homo's in gekleurde broekpakken, filmpjes van dochters van 12 die blij telefoneren 'to get out the vote'.

En waarom niet. Ook ik ben om, met dank aan Trumps virulente seksisme, dat het nut van een vrouwelijke president pas goed zichtbaar maakte. Go Hillary. En laat me mijn dochter morgen vloekend van opluchting een high five geven.

m.oostveen@ volkskrant.nl

Lamont Carey in het Witte Huis.
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden