'Als ik hier zit, flitsen mijn gedachten heen en weer'

Mensen die solo op een zonovergoten bankje in het park zitten, stralen heel veel zomer uit. Waar denken ze aan? We vroegen het vijf mensen in vijf Julianaparken.

Heidi Fok: 'Het is hier elke dag anders. Het licht, de geluiden, alles.'Beeld Erik Smits

'Het eerste jaar na mijn pensionering was zwaar'

'Ik kom graag in dit park. Het is hier rustig. Ik kijk wat rond en om een uur of 9 ga ik weer naar huis. Dan drink ik altijd nog één glaasje wijn op de bank.

'Mijn zoon heeft verderop een restaurant, Hertog Jan heet het. Ik doe daar weleens klusjes of drink er een kopje koffie. Het is jammer dat het centrum zo hard achteruit gaat. Steeds meer winkels gaan dicht. Vroeger was Veghel veel gezelliger.

'Vanaf mijn 60ste ben ik al thuis. Ik was vrachtwagenchauffeur. Dat was een mooi leven, ik was vaak veertien dagen weg. Duitsland, Engeland, Italië, ik kwam overal. Onderweg moest ik voor mezelf zorgen. 's Ochtends haalde ik zelf mijn brood voor het ontbijt en 's avonds at ik in de chauffeurscafés.

Beeld Erik Smits

Wout van Asseldonk (74)

Gepensioneerd vrachtwagenchauffeur.

Julianapark Veghel

Uitzicht: grasveld, podium van festival Fabriek Magnifique.

'Vanaf mijn 18de, 19de heb ik op de vrachtwagen gezeten. Ik mis het nog steeds, de vrijheid vooral. Het eerste jaar na mijn pensionering was zwaar. Ik had plotseling veel te veel vrije tijd. Voor mijn vrouw was het ook moeilijk, het werd allemaal anders.

'Nu verveel ik me niet zo vaak meer. Ik ben vrijwilliger geworden. Een keer per week ben ik chauffeur op de buurtbus. Ik zet me ook in voor de wijkvereniging, vooral voor de kinderen. Ik haal oud papier op.

'Ik kan me druk zitten maken over de toestand in de wereld. Mijn Turkse buren zijn deze week naar Istanbul vertrokken. Kan dat wel, vroeg ik, maar ze wilden er niet over praten. Ook goed hoor, het zijn heel fijne buren.

'Dit jaar ben ik vijftig jaar getrouwd. Het is leuk om, nu we ouder zijn, dingen samen te doen; om samen te eten en samen ergens heen te gaan. En we zijn het altijd eens met elkaar. Ik zou geen andere vrouw willen.'

'Als ik hier zit, flitsen mijn gedachten heen en weer'

'Het is hier elke dag anders. Het licht, de geluiden, alles. Gisteren was het water spiegelglad, nu zijn er golven. Ik kom hier twee keer per dag met Boef. Hij is al 15. We hebben een dure operatie achter de rug, hij had een darmverstopping. Mijn vakantiegeld is er doorheen gegaan, maar gelukkig is hij hersteld.

'Vaak loop ik hier samen met twee mannen die ik ken van het uitlaten. We zijn een paar jaar geleden bevriend geraakt. We hebben een Facebookpagina Julianapark, de een is beheerder, de ander fotograaf. Vandaag ben ik ze misgelopen, daar zat ik net over na te denken. We hebben altijd vreselijke lol.

Beeld Erik Smits

Heidi Fok (53)

Buschauffeur bij Connexxion.

Julianapark Hoorn

Uitzicht: Markermeer.

'Zelf ben ik hier ook niet altijd op dezelfde tijden. Ik ben buschauffeur en heb wisselende diensten. Ik doe het al 27 jaar en ik vind het nog steeds hartstikke leuk. Ik ontmoet mensen, ik kom overal en op de bus ben ik mijn eigen baas. Het liefst rij ik naar Lelystad, de dijk over. Het water trekt altijd.

'Als ik hier zit, flitsen mijn gedachten heen en weer. Het is vandaag precies tien jaar geleden dat mijn moeder overleed. Iets verderop heb ik haar as uitgestrooid. Dit jaar ben ik voor de derde keer naar Santiago de Compostela gelopen, 1.000 kilometer in mijn eentje. Onbewust doet het best veel met je. De eerste keer slaakte ik midden in de nacht een kreet en begon ik te huilen. Zelf had ik niks in de gaten, maar de anderen in de slaapzaal schrokken zich rot. Ik moest kennelijk iets kwijtraken.

'Ik zat in een lastige situatie, door een man. De eerste keer liep ik met twee stokken, de tweede keer met één en dit jaar zonder. Hoe kan dat, vroegen mensen. Ik zei: 'Gewoon, geen man meer in mijn leven. Geen onrust.''

'Sinds ik Pokémon Go speel, ben ik meer buiten'

'Er stond een 'Lure' aan bij dit bankje, dus ben ik hier even gaan zitten. Een Lure trekt Pokémons aan. Je kunt snel veel Pokémons vangen, zonder dat je er ver voor hoeft te lopen.

'Sinds ik Pokémon Go speel, ben ik meer buiten. Hiervoor zou ik niet snel zonder reden naar een park gaan. Ik ging vooral naar buiten met een praktisch doel, als ik boodschappen moest doen of iets nodig had uit de stad. Nu fiets en loop ik de hele stad door.

'Ik woon vanaf mijn 5de in Leeuwarden. Hiervoor woonde ik in Nunspeet. Ik ben naar Nederland gekomen met mijn tante en twee broers, toen ik 2jaar was. Mijn ouders zijn omgekomen in Angola. Ik ben dus opgevoed door mijn tante slash moeder slash vader, de zus van mijn moeder is eigenlijk alles ineen. Inmiddels woon ik samen met twee jongens die ik al tien jaar ken.

Beeld Erik Smits

Bruno Leiria Mateus (18)

Student handel aan een mbo in Leeuwarden.

Julianapark Leeuwarden

Uitzicht: grasveld, bomen, vijver met paraplufontein.

'Zelf ben ik nog nooit in Angola geweest. In de toekomst hoop ik er wel op vakantie te gaan. Ik heb gehoord dat het er nu iets beter is qua vrede, maar economisch gaat het juist slechter. Ik ken het land niet, maar toch voel ik me Angolees. Ik ben opgegroeid met de cultuur, het eten en ik heb de taal geleerd. In Leeuwarden wonen ook een paar Angolese vrienden met wie ik Portugees spreek.

'Leeuwarden is leuk en gezellig, maar ook ver verwijderd van andere grote steden waar je goed kan winkelen. Als ik mijn diploma heb gehaald, wil ik graag een onlinekledingwinkel beginnen. Ik denk dat ik dan ook naar een andere Nederlandse stad wil verhuizen. Rotterdam, of liever nog net buiten Rotterdam, waar het lekker rustig is.'

'Ze ligt aan de overkant, op de begraafplaats'

'Mijn vrouw en ik laten Banjer om en om uit. Ik ga meestal 's ochtends, een snel rondje voor ik om zeven uur op mijn werk moet zijn. Nu heb ik drie weken vrij, dus ik kan er even bij gaan zitten.

'Plannen voor de vakantie heb ik niet echt. Nou ja, het plan is gewoon thuisblijven, een dagje hier, een dagje daar. Vandaag wordt het bloed- en bloedheet, dus ik zit hier goed, in de schaduw. Die hond betekent veel voor me. Zonder hond zou ik niet zomaar door de straten gaan lopen. Met hond kom je de buurt uit, je ontmoet nieuwe mensen. Vlakbij ons woont al jaren een Turkse mevrouw die ik eigenlijk amper kende, alleen van het schoolplein. Sinds kort heeft ze een hondje en praten we over van alles. Het bleek dat ze net als ik een kind heeft verloren, dus ook daar gaat het over.

Beeld Erik Smits

Ruurd Tichelaar (54)

Frezer bij machinefabriek Veldman in IJmuiden.

Julianapark Haarlem

Uitzicht: grasveld, Rijksstraatweg, begraafplaats St. Barbara.

'Als ik hier zit, denk ik aan mijn dochter. Ze ligt aan de overkant, op de begraafplaats. Ze overleed een dag voordat mijn vrouw was uitgerekend, in de buik. Dat kleine meissie, Romy heette ze, zou nu een jaar of 11 zijn en zomervakantie hebben. Ik heb twee zoons en een dochter met een andere vrouw, dus het hele opgroeigebeuren heb ik al eens meegemaakt. Ik weet dus hoe het er nu uit had gezien, in grote lijnen geen kind is hetzelfde.

'Mijn dochter heeft het er moeilijk mee gehad, ze had graag een zusje gewild. Dan is het drie tegen drie, zei ze altijd. Mijn vrouw en ik hebben daarna geen kinderen meer gekregen. Ze was bang dat het nog een keer mis zou gaan. Als ik van mijn werk afkom, rijd ik meestal langs de begraafplaats. Dan zeg ik altijd hetzelfde: 'Dag schat, dag lieverd.' Vaste prik.'

'Ik zou mezelf niet als zorgeloos willen omschrijven'

'Gisteren zat ik in het Vondelpark in Amsterdam, waar je met mooi weer moet vechten om een plek in de zon. Toen we in dit park aankwamen, dacht ik: wat een rust. Ik ben hier met collega's. Vandaag hebben we veel barbecues verkocht, dus zijn we hier om dat te vieren met een barbecue.

'Ik zou niet zo snel in mijn eentje op een bankje gaan zitten. Er is te veel om te doen, er zijn te veel mensen die ik wil zien. Grappig eigenlijk, want ik kan ook heel erg genieten van rust. Ik ga graag naar Vlieland, omdat ik daar het gevoel heb helemaal van alles weg te zijn. Als ik op de boot terug stap, zeg ik ook altijd: 'Ik moet weer naar Nederland.'

'In Amsterdam word ik continu geconfronteerd met een festival hier, een marktje daar. Het zou heerlijk zijn als Amsterdam ook de rust van Vlieland had, dat je de drukte kon opzoeken, maar het is juist andersom.

Beeld Erik Smits

Josje Hermans (26)

Category manager op de tuinafdeling van onlinewarenhuis Fonq.

Julianapark Utrecht

Uitzicht: speeltuin.

'Vanavond gaat het alleen maar over vrolijke dingen, maar ik zou mezelf niet als zorgeloos willen omschrijven. Mijn zus gaat naar Bangladesh emigreren, vertelde ze me gisteren. Haar vriend uit Londen heeft daar een baan gekregen. Pas geleden was daar nog een gijzeling, waarbij ook westerse mensen zijn omgekomen.

'Ik heb mezelf voorgenomen om minder naar het nieuws te kijken omdat ik merk dat ik angstig word van alles wat er gaande is. Donald Trump, Rusland, aanslagen. Ik heb er nare dromen van, ik schrik steeds vaker wakker. Soms denk ik: is het omdat ik ouder en bewuster word, of is the world gonna be fucked up? Ik zou willen dat ik het allemaal iets meer kon relativeren, of kon loslaten.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden