Als ik een linkse partij was, zou ik vragen: wat wil je in je achtertuin - een windmolen of een minaret?

De Verlichting kan wel een duwtje in de rug gebruiken

Zouden de linkse partijen in Rotterdam Soumission wel hebben gelezen, vroeg ik me af, voordat ze een paar weken geleden een verkiezingsverbond sloten met Nida, een islamitische partij? In die roman van Michel Houellebecq is de linkse partij in een toekomstig Frankrijk zo bang voor extreem-rechts dat ze van de weeromstuit een islamitische partij aan de macht helpen, met alle gevolgen van dien.

Doeners natuurlijk, aan de Maas, geen tijd voor boeken. Maar persoonlijk zou ik niet zoveel zin meer hebben om op een partij te stemmen die zulke verbonden sluit. Mij lijkt dat de Verlichting een duwtje in de rug kan gebruiken en dat het humanisme zich weleens om de dieren mag bekommeren - hoe doe je dat met een religieuze partij?

Ik zou samenwerking met rechts zoeken als ik een linkse partij was. Er is een groot, gemeenschappelijk belang, zoals schrijver Jamal Ouariachi ook al eens opmerkte in Vrij Nederland. Al die fundamentalistische moskeeën in Europa, die rechts graag wil bestrijden, worden natuurlijk gefinancierd met oliegeld uit het Midden-Oosten. Dus als we nu met zijn allen tegelijk op groene energie overschakelen, kan iedereen gelukkig zijn.

Wat wil je in je achtertuin, zou ik vragen, als ik een linkse partij was - een van de twee zal het waarschijnlijk wel worden - een windmolen of een minaret?

Van de andere kant: Nida is geen Denk. Zeiden ze. Mocht je aannemen. En het kon ook kloppen, want ik had de leider van Nida inderdaad nog geen Turks-Nederlandse Kamerleden bij Erdogan zien aangeven op de Turkse tv, zoals Kuzu van Denk laatst deed. Met een lachje dat me heel even deed denken aan 'een stuk uitgekotst halalvlees', de belediging die een Limburgse PVV'er ooit eens voor Kuzu's collega Öztürk bedacht.

Ze kenden Nida. Ze hadden, dat moest haast wel, redenen om samen te werken. Misschien handelden ze zelfs wel in de geest van die oude denker, zat ik te denken, die zei dat er maar een manier is om iets van de ander gedaan te krijgen, en dat is door hem eerst een gunst te verlenen, hem bijvoorbeeld je vriendschap aan te bieden.

Maar toen kwam deze week een oude tweet van Nida boven water, waarin Israël gelijk wordt gesteld aan IS. Van deze tweet kon je van alles zeggen, maar niet dat hij waar was of waar probeerde te zijn. Hij was bedoeld om te provoceren. Om aan te tonen dat als zij eens gebruik zouden maken van de vrijheid van meningsuiting, zoals wij dat altijd deden tegen hun, dat wij dan minstens net zo gek zouden worden als zij.

Het was op zich goed ingeschat, de mensen werden ook gek, in de krant, op tv en internet. Gek genoeg in elk geval voor de linkse partijen om hun nieuwe, islamitische vrienden zo snel mogelijk als een baksteen te laten vallen. De linkse handjes gingen omhoog, de oogjes keken gauw alsof ze iets heel vies hadden aangeraakt, vermoedelijk uit dezelfde Houellebecqiaanse angst die ze eerder naar Nida had gedreven.

Ik geloof dat ik deze keer op de dieren stem.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.