Als het maar beroemd is

De meisjes van Sheila Felicity willen allemaal beroemd worden, het liefst met modellenwerk, maar via de televisie mag het ook....

Steeds meer modellen komen binnen. Ze dralen in de beautysalon in de voorkamer, krijgen in het Ghanees wat aanwijzingen van hun manager, Sheila Felicity, en gaan dan in de huiskamer zitten. Terwijl Sheila op blote voeten door het huis scharrelt en nog meer meisjes probeert te bellen, maken ze in de huiskamer ruzie over wie de grootste jukbeenderen heeft. 'Jij', zegt Love en geeft Belinda een duw. 'Nie tes,' zegt die, 'jij'.

Belinda is achttien jaar, een meter tweeënzeventig en draagt een strak rood T-shirt en zwarte laarzen onder een nog strakkere spijkerbroek. Ze legt haar telefoon naast een glas Fernandez op de glazen tafel en begint opgewekt te praten over haar leven. Eerste klas meao, 's avonds telemarketing, zaterdags oefenen met het kerkkoor en twee keer per week met kinderen over de Bijbel praten. Met haar gewicht en gebrek aan tijd komt modellenwerk niet op de eerste plaats, zegt ze. Daarna doet ze rek- en strekoefeningen bij de vitrinekast en bespreekt met Sheila de vorderingen.

Tegen die tijd is Love al even binnen. Ze wist wel van de afspraak, daarover was ze vanmorgen nog drie keer door Sheila gebeld, maar heeft ook al zo'n druk leven. In de kerk, vrijdags op de lokale radio communiceren met luisteraars, en 's nachts pas gaan slapen als al het huiswerk is gedaan. En zij dus wel al een klein beetje ervaring: heel soms een reclamefoto laten maken of kleding lopen voor een nieuwe winkel op de hoek.

Love is negentien, lang en mager, beweegt zich naar eigen zeggen gemakkelijk en is helemaal geschikt voor het modellenvak. Dat bewijst bijvoorbeeld haar derde plaats op de Miss Charm-verkiezing van een paar maanden geleden - bijna was ze ambassadrice van Amsterdam Zuidoost geworden. Love wil graag topmodel worden, maar liever nog presentatrice van televisieprogramma's. Als het maar beroemd is. 'Als iedereen je kan zien', zegt Love en slaat een denkbeeldige glossy open, 'hoef je jezelf niet meer te bewijzen'.

Tussen school en gymles komt ook Jessica vijf minuten langs. Zij is elf jaar en vorig jaar geslaagd voor het mannequindiploma. 'Prachtig', vindt ze haar eigen lichaam. Het zou zonde zijn als niet de hele wereld dat in tijdschriften zou kunnen bekijken. En dan, aan het einde van de middag, als er al taxi's staan te wachten, vriendjes en moeders met eten, komt Nana binnengezeild - Miss Charm 2000. Met te laat komen word je geen topmodel en al hemaal niet wereldberoemd. Zoiets moet Sheila haar in het Ghanees te verstaan geven, want ze luistert er niet al te vrolijk naar.

Het is zomaar een selectie uit de groep jonge meisjes die Sheila Felicity (39) uit de Kloekhorststraat in Amsterdam Zuidoost om zich heen heeft verzameld. Allemaal leuke en vrolijke meisjes die ook nog eens verantwoordelijkheidsgevoel hebben: dus niet roken, drinken of andere dingen doen die het uiterlijk negatief beïnvloeden, maar wel thuis wonen, huiswerk maken en altijd met verzorgde nagels klaarstaan. Als het aan Sheila ligt, worden ze allemaal model.

Zelf was Sheila ook bijna beroemd geworden. Op school in Accra was ze daar al mee begonnen: met kerst met bloemen door de straten ge lopen en belangrijke rollen gespeeld in toneelstukken. Later ook kle ding gelopen, handen geschud van invloedrijke Afrikaanse ontwerpers en jingles ingesproken voor op de radio: ter promotie van pannen, cd's en condoomgebruik. Maar hoe gaat dat in Ghana: daar is voor bijna niemand werk, niet voor mensen met universitaire opleiding en al helemaal niet voor mensen die iets willen bereiken in de showbusiness.

Op de eerst dag in Londen, achttien jaar geleden, begreep ze al dat niemand haar zou helpen. En wat ook vervelend was: ze leerde een man kennen, een Surinamer, met wie ze trouwde en naar Nederland verhuisde. Daarmee was de weg terug naar de Ghanese modeshows meteen afgesloten. 'Een vrouw hoort haar man te volgen', zegt Sheila. 'Gelukkig is gehoorzaamheid iets waar je mee leert leven.'

En dus ging ze hotelkamers schoonmaken en wonen in Amsterdam Zuidoost. Eerst in de flat Groeneveen, en nadat daar een Boeing van El Al was ingevlogen, een paar straten verderop, in haar huidige huis in de Kloekhorststraat. 'Showbusiness zit van binnen', zegt Sheila, 'van dit leven werd mijn geest niet gelukkig.' Daarom schreef ze zich een paar jaar geleden in voor een opleiding nagelverzorging.

Nu hangt haar diploma aan de muur in de voorkamer, tussen de posters van verzorgingsproducten, als een bewijs dat dromen alleen uitkomen als je zelf het heft in handen neemt. Meisjes uit de buurt hebben haar geholpen met de studie, door als model mee te gaan naar cursussen en examendagen. De meest behulpzame onder hen heeft ze nu onder haar hoede genomen. Hen gaat ze helpen om hun dromen te laten uitkomen met haar eigen, officieel nog op te richten, modellenbureau voor zwarte meisjes.

Het modellenbureau van Sheila Felicity heeft al een computer, waarop nu nog vooral patience wordt gespeeld. Een fax staat nog ingepakt naast de driezitsbank. Die basale dingen zijn alvast bij elkaar gespaard. En dat ging niet gemakkelijk, want in deze branche kost alles geld. De avondjurken voor de missverkiezingen, de looptrainingen, de zaalhuur, de foto's, de kunstnagels en de kapper. Een eigen kantoor is dus van later zorg.

Van hun kant is nu alles wel zo'n beetje geregeld. De meisjes zijn getraind, verzorgd en ingeschreven waar dat maar enigszins mogelijk is. Het wachten is nu op de opdrachtgevers. Die moeten nu gaan bellen. En dan liever niet, zoals de laatste tijd vaak gebeurt, voor naakt foto's. Daar doen ze namelijk niet aan. Ook niet aan 'commercieel naakt' - blote heupen bijvoorbeeld voor naast een gestroomlijnd parfumflesje.

Bij modellenbureaus zeggen ze: een model is een kleerhanger. Ze moet kleding verkopen. Daarvoor heeft ze niet alleen een lichaam nodig dat in monsterkleding past, maar ook een symmetrisch gezicht en een bottenstructuur die haar fotogeniek maakt. Ze zeggen ook: zwarte meisjes krijgen geen werk. Heel misschien in Amerika of Engeland, maar in België, Duitsland, Frankrijk, Italië en Nederland willen opdrachtgevers geen negers.

Sheila heeft dat al gemerkt. Ze zegt: 'In de bladen van postorderbedrijven staan alleen maar witte modellen. Dat is vreemd, want ook al moeten wij er misschien wat langer voor sparen: zwarte mensen kopen die spullen ook. Daarom moeten ze ons wel opdrachten geven, moeten ze ons wel in de showbusiness betrekken, anders zeggen ze tegen ons: Holland houdt niet van zwarte mensen.

'En dat wil gelukkig niemand op zijn geweten hebben', zegt Sheila, terwijl ze haar meisjes bekijkt die, als de raciale kwestie ter sprake komt, aan nagelriemen beginnen te peuteren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden