Als het geklets zwijgt wordt het prachtig

Niet gesnoeid met Karin Bloemen, Ricky Koole, Adelheid Roosen e.a., regie Titus Tiel Groenestege, Luxor Theater Rotterdam. Tournee tot 16 april....

PATRICK VAN DEN HANENBERG

Enigszins moedeloos en zeker ook verwijtend bijt Adelheid Roosen haar maatje van het allereerste uur Karin Bloemen toe: 'Als jij zingt, dan begrijp ik je. Als je praat, dan flipper je weg.' Waarop Bloemen heel nuchter antwoordt: 'Je zou eens wat meer moeten zingen.'

Bloemen is niet snel uit het veld te slaan. Door zakelijke en persoonlijke tegenslagen is zij een bijzonder zelfbewuste en stevige persoonlijkheid geworden. Zij kan het geestelijke gewroet van Roosen dan ook uitstekend weerstaan. Of de andere aanwezige dames net zo veel weerstand hebben gehad is de vraag. Het programma Niet gesnoeid draagt wel heel nadrukkelijk het Roosen-stempel. Waar te veel geanalyseerd wordt, wordt over het algemeen te weinig gelachen. In Niet gesnoeid wordt veel te weinig gelachen.

Zes vriendinnen/zussen bespreken de positie van de vrouw. De vrouw is altijd verkeerd begrepen en valselijk beschuldigd. Het Bijbelboek Genesis is een groot misverstand. Dat plukken van die appel in het paradijs was geen zonde, maar een voorbeeld van vrouwelijke zorg. Eva wilde een gezonde nieuwsgierigheid bevredigen en die appel gewoon delen. Daarna werd ook Maria op een foute manier op haar plaats gezet. En zo is de vrouw door de eeuwen heen een getemde wolf geworden, maar wel een die altijd van het bos blijft dromen.

Tot zover is er niks aan de hand.

En zelfs dat er op een tamelijk tuttige manier een aantal kilo's paradijselijk ooft doorheen wordt gejaagd. Nou ja, dat kan, een mens schijnt ten slotte behoefte te hebben aan symbolen.

Maar niet geheel duidelijk is waarom er zo lang moet worden doorgezaagd. Dat gaat allemaal van de muziektijd af. En als er muziek wordt gemaakt is het absoluut feest. Maar daar tussendoor lijkt het wel een New Age bijeenkomst in Juinen. Met op het projectiescherm een zwangere naakte vrouw die in de kruisigingsstand het publiek bestraffend aankijkt. Met een eigen alternatief gebedenboekje, met een aantal onbegrijpelijke formules. En dan die verstikkende hoeveelheid genegenheid. Op de kleine Roosen-Bloemen stekeligheid na, zijn deze vrouwen zo vreselijk aardig voor elkaar. Met als gevolg een nogal kleffe voorstelling.

En dat is buitengewoon jammer, want dit zestal is een unieke talentenbundeling. Naast Bloemen en Roosen staan de (houterige, maar innemende) klassieke zangeres Carolyn Watkinson, de gospel-soul-gigant Rocq-E Harrell, Leoni Jansen en Ricky Koole, een laatstejaars studente aan de Academie voor Kleinkunst, die zich vol zelfvertrouwen tussen de andere vijf beweegt. Daarachter staat een sterk orkest onder leiding van Onno Krijn.

Muzikaal is dit een van de meest opwindende voorstellingen van het seizoen. Zeker als Karin Bloemen With a little help from my friends eruit galmt, of het hele gezelschap een aangepaste versie spettert van Ramses Shaffy's Zing, vecht, huil et cetera.

Dus niet zoveel kletsen, maar zingen dames, zingen!

Patrick van den Hanenberg

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden