'Als het even niet lekker loopt, denk ik: wat maakt het uit'

Ze als 44-jarige terug in de tafeltennis-competitie. Volgende week speelt ze in de finale van de play-offs.

Eerst wilde ze niet, maar na het derde telefoontje van Heerlen begon Mirjam Hooman te twijfelen. De landskampioen tafeltennis kwam een speelster te kort. Of zij interesse had. Ze zei dat ze al een jaar niet meer had gespeeld, maar manager René Daniëls had toch alle vertrouwen in haar. Hij had zelfs al een weddenschap afgesloten dat ze zonder training minstens de helft van haar wedstrijden zou winnen.


Uiteindelijk ging ze akkoord. Ze vond het vervelend voor Heerlen. Een speelster had zich kort voor het sluiten van de overschrijvingstermijn teruggetrokken en de club kon zo snel niemand anders vinden. Bovendien vond Frits Kantebeen, haar coach in de jaren dat ze nog topsportster was, dat ze het moest doen.


Een podium voor tafeltennistalent is de eredivisie al lang niet meer. Hooman beschouwt de wijze waarop zij en een heleboel andere speelsters met tafeltennis bezig zijn niet als topsport. 'Er zijn een paar topspeelsters en op grote afstand volgt de rest. Het tafeltennis van nu is van zodanig niveau dat ik op mijn 44ste vrijwel zonder training kan meekomen.'


Ook fysiek kan ze het makkelijk aan. 'Ik sport veel in de sportschool en ik ben fit. Alleen de specifieke tafeltennisslagen en het gebogen staan voel ik in mijn rug. Doordat ik het afgelopen jaar geen bal heb geslagen was ik dat ontwend. Maar verder kan ik het conditioneel best behappen.'


Ze was 15 toen ze onder haar meisjesnaam Kloppenburg voor het eerst als tafeltennisster van zich deed spreken. Soms in, soms uit de schaduw van Bettine Vriesekoop, veroverde ze veertien nationale titels, waarvan vier in het enkelspel.


Ook internationaal liet ze zich gelden. Met het Nederlands team werd ze twee keer vierde bij een WK en veroverde ze zilver bij de EK van 1992. Haar grootste triomf was de eerste plaats in het Europa Top-12-toernooi van 1991. In de eindstrijd versloeg ze de winnares van 1990, Gabriëlla Wirth uit Hongarije.


Nu is Hooman 44 en moeder van twee kinderen. Van een zware operatie, waarbij een tumor werd verwijderd die de dikke darm, dunne darm, een eileider en een eierstok had aangetast, heeft ze geleerd om keuzes in het leven te maken en dingen te doen die ze leuk vindt. Ze kan er honderd mee worden, is haar verteld.


Tafeltennis vindt ze nog steeds een leuk spelletje, alleen de droefgeestige ambiance tijdens de competitiewedstrijden staat haar tegen. Bij thuiswedstrijden zijn er tien toeschouwers. Maar ook twee weken geleden in Den Helder, toen daar de halve finale van de play offs werd gespeeld. 'Je speelt dan eigenlijk voor niemand. Zo leeg, een beetje doods allemaal.'


Daarom koos ze na afloop van haar internationale carrière ervoor om in Duitsland competitie te spelen. Tot vorig jaar heeft ze dat gedaan. 'Daar is veel meer beleving en enthousiasme. Dan heb je tenminste het idee dat je met iets belangrijks bezig bent.'


Met weemoed denkt ze aan de tijd dat de sterkste Nederlandse speelsters in de eredivisie uitkwamen. Dat is nu niet meer zo. Iedereen die een aardig balletje kan slaan vertrekt naar Duitsland. In hun plaats zijn de Chinezen gekomen. Hooman: 'Als Nederlandse speelsters met hen trainen en op die manier hun niveau omhoog brengen is dat zo slecht nog niet. Helaas zijn er maar een paar echt sterke clubs. Er zit een ongelooflijk groot gat tussen de top en wat daarna komt.'


Achter de tafel heeft ze weer het tafeltennisgevoel van destijds kunnen oproepen. 'Alleen maak ik me nu minder druk. Als het even niet lekker loopt, denk ik: wat maakt het uit.' Twee partijtjes verloor ze slechts. 'Tafeltennis is een ervaringssport. Mijn basisniveau was hoog. Daar profiteer ik nu van.' Volgende week zaterdag speelt ze met haar teamgenoten Li Jie en Jie Ting de finale van de play-offs tegen Hotak '68.


Dat zou dan ook wel eens de laatste wedstrijd van Hooman bij Heerlen kunnen zijn. Dat is in principe ook afgesproken. 'Het is zoals het is en zoals ik had verwacht dat het zou zijn. Ik ken de sport. Ik ben niet in de gelegenheid om te trainen. Dus ben ik niet op een serieuze wijze met tafeltennis bezig. Ik denk daarom dat dit niet een lang leven is beschoren.'


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden