Column

Als een rode lap op een stier

Allereerst mijn excuses voor de onverkwikkelijke wijze waarop ik laatst uw werkkamer binnenkwam. Het kan niet wat ik heb gedaan. Het kan niet, het mag niet, het gebeurt.

Het VVD verkiezingsprogramma.Beeld anp

Ik was ook zo boos, zo boos is bijna niemand. Aan het gemeentelijke groen, dat de straat beneden voor troosteloosheid moet behoeden, had ik met gemak een heester ontrukt. Een vlierbes. Ach. Ik kon wel een huis omgooien, zo boos was ik.

Het enige dat ik voor mezelf kan inbrengen, is dat ik na binnenkomst meteen een laag zitje heb gezocht, in de schaduw van de deur. Ik zit altijd laag als ik schreeuw. Anders komt het bedreigend over. Een heel enkele keer vergeet ik het, maar dan denk ik er tijdens het schreeuwen vaak toch weer even aan, en zoek ik mij alsnog een krukje op.

Bijna alle mensen die mij kennen, weten dat ik nooit een vlieg kwaad zou doen - je hebt er altijd tussen die wat te mekkeren hebben. Dat hou je. Maar u wist dat niet. U kon dat ook niet weten. U zat daar gewoon, rustig achter uw computer, toen ik plotseling met al mijn volume voor een Peter-vormig gat in de deur op uw vloerbedekking stond.

Het bloed steeg van schrik uit uw gezicht - het kroop onder uw kapsel, verschool zich in de hoofdhuid, dicht aan de oppervlakte. Ik weet hoe dat werkt. Voordat ik bij u in behandeling kwam, stond het armoedig toefje op mijn schedel doorlopend in de fik.

'Ik zie je', zei u. 'Ik zie dat je boos bent.'

'Ik begrijp je', stamelde u. 'Ik begrijp dat je boos bent.'

Ik sprong er meteen wild van op uit mijn lage stoel, wat ik anders dus nooit doe, en hing mijn gezicht dicht voor het uwe: 'Ik zie jou?' schreeuwde ik. 'Ik begrijp jou? Wie denkt u dat u voor zich heeft - iemand die op het punt staat een ongeluk te begaan?'

Ik draaide me om en rende naar de gang. Als ik explodeer, zoek ik altijd een lege ruimte op, bijvoorbeeld een parkeerplaats. Ik kende die taal. Ik had net Een woord een woord van Frank Westerman gelezen, een boek over wat taal tegen terreur vermag. Het is patiëntentaal. Onderhandelingstaal. Anger-management. Zo praat je tegen mensen die zich van een flat willen werpen, tegen terroristen, gijzelnemers. Ik snap jou - zo praat de VVD in de nieuwe campagnefilmpjes tegen het Nederlandse kiezersvolk.

Door het trapgat moest het naar beneden, naar buiten, het liefst zo snel mogelijk. U had geen taal voor mij, niets dat mij ervan kon weerhouden de boel kort en klein te slaan. Even rende ik nog naar de kamer terug - u hing over uw bureaustoel als een pasgewassen trui. 'Het is zaak dat de tegenstander dit boek niet in handen krijgt!', riep ik. 'De zelfmoordenaars, de gijzelnemers, de Nederlandse kiezer. Want als je die taal kent, dan werkt-ie dus niet meer.

'Ja, averechts', riep ik nog - 'als een rode lap op een stier!'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden