Als de meisjes wegblijven vieren de corpsballen voortaan hengstenbal en daar is geen zak aan

IJs & Weder

Kijk, dat is nog eens een daadkrachtig optreden. In een van de dochterbedrijven is stront aan de knikker en dat is slecht voor de corporate identity. Dus laat je luidkeels in de pers weten dat de rotte appel is verwijderd. Daarna houd je de gelederen weer gesloten en de pers buiten de deur. Dat was een goede oefening voor later, in het bedrijfsleven, voor de bestuursleden van het Groninger studentencorps Vindicat.

Roeivereniging Aegir, aan het corps gelieerd, is een jaar lang niet welkom aan de bar bij Vindicat, nadat een van de leden een column had geschreven over de Slet van de Zomer-Bokaal, waarin 'sletten' met initialen werd aangeduid. Zulke seksistische jool past binnen de mores van het corps, net als de 'bangalijsten' van vorig jaar, maar in deze socialmediatijden kán dat niet meer; alles komt verdomme naar buiten. Dus schorste de roeiclub de schrijver en de eindredacteur van het blaadje. Heel correct. Hun namen noch initialen kwamen naar buiten. Ze hadden een stomme taalfout laten staan; de winnares was 'een jong hertje die afgelopen jaar de oceaan is overgestoken'. Maakt het nog sneuer.

De boze, gefrustreerde jongen heeft twee plaatsen waar hij zijn gekrenkte ego kan herstellen: in groepjes op straat en bij een besloten studentenvereniging. Aan de boven- en onderkant van de samenleving, maar het komt op hetzelfde neer: vrouwen zijn wezens die je, als je niet uitkijkt, in alles de baas zijn. Dus moet je ze krenken. Je laat ze weten dat ze alleen goed zijn om te worden geregeld, gedaan, gefuckt. Je sist 'hoerrr!' of roept 'slet'. Dan vinden je vrienden je een baas. Een koning. Daar gaat het om.

Vorig jaar kwamen, naar aanleiding van de bangalijsten, enkele vrouwelijke leden naar buiten met klachten over seksistisch gedrag. Dapper, want volgens de ongeschreven verenigingswetten is uit de school klappen een doodzonde. Wie dat doet wordt uitgestoten - het ergste dat een adolescent kan overkomen. Daarom ondergaan feuten de hondse vernederingen bij de ontgroening. Om er maar bij te mogen horen.

Voor mij is het een exotische wereld. Niemand van de eerstejaars Nederlands aan de Universiteit van Amsterdam waagde het destijds - 1975 - om bij het corps te gaan. Nee, één jongen. Die hadden we snel weggepest. De jasjes, dasjes, het gebral, de Latijnse termen, fouter kon niet. We vonden het zielige provincialen, de meisjes suffe tutjes en de jongens dikke puistenkoppen. Wij waren net zo arrogant.

De marxist die 'leerbijeenkomsten' leidde, verzekerde ons dat het corps dé oefenplaats was voor onderdrukkers en kapitalisten in spe. Maar ook hij gedroeg zich als een dictator. Alle meisjes keken met glanzende ogen naar hem op. Ook de baas van de krakers was een man die geen tegenspraak duldde. In het feministische leesclubje waren twee vrouwen de baas. Van hen mocht je niet met je onderdrukker naar bed. Al deze clubjes hadden griezelige mores; de denkpolitie heerst overal.

Mensen zullen altijd de behoefte hebben samen te klitten met gelijkgestemden. Maar waarom zouden besloten studentenverenigingen overheidssubsidie moeten krijgen, terwijl voorzieningen voor alle studenten, zoals de basisbeurs, moesten verdwijnen? Eigen cafés en studentenhuizen? Prima, maar betaal het zelf.

En waarom zouden zelfbewuste, slimme meisjes zich in godsnaam aanmelden bij zo'n vereniging? Je kunt naar alle cafés van de stad, je kunt overal vrienden maken en leuke jongens versieren. Waarom je onderwerpen aan deze treurige groepsdwang? Als de meisjes wegblijven vieren de ballen voortaan hengstenbal. Daar is geen zak aan.

Aleid Truijens is schrijver, literatuurrecensent en biograaf. Reageren? opinie@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.