ReportageItalië

Als dan de Giro maar het einde haalt, zodat niet alles is verloren

Na een zwaar jaar trekt Jarl van der Ploeg met de Giro nog één keer door het land waar hij vier jaar correspondent was. Op zoek naar een lichtpunt in de mooie stad die door de ene na de andere golf is getroffen.

De krantenkiosk Beeld
De krantenkiosk

Omdat het vandaag de spannendste rustdag is in de geschiedenis van het wielrennen – zullen er nog meer renners besmet blijken te zijn met het coronavirus en zo ja: kan de Giro dan wel voltooid worden? – besluit ik een klein beetje van het parcours af te wijken en naar Venetië te rijden. Reden: Walter Mutti. Als namelijk íemand weet hoe je moedig voorwaarts moet, ondanks een fikse dosis tegenslag, dan is het Walter Mutti.

Nog één keer door het land waar hij vier jaar correspondent was

Journalist Jarl van der Ploeg doorkruist met de Giro nog één keer het land waar hij vier jaar correspondent was. Lees deze aflevering en de volledige serie hier.

Mutti werkt al 25 jaar in een krantenkiosk in het centrum van Venetië. In deze omschrijving zit al de nodige tragiek besloten, want niet alleen liep de verkoop van kranten de afgelopen kwart eeuw terug met zo’n 66 procent, zijn kiosk staat ook nog eens zo opgesteld dat Mutti acht uur per dag uitkijkt op een kale, fantasieloze muur - ook al werkt hij in de mooiste stad ter wereld.

Maar het noodlot had nog veel meer in petto voor Mutti, bleek toen Venetië afgelopen november werd getroffen door de grootste vloed sinds 1966. De golven kwamen zo hoog dat ze 80 procent van de stad onder water zetten en en passant zijn vijf ton wegende kantoor mee de lagune in trokken. Weg krantenkiosk, weg levenswerk.

Toch gaf Mutti niet op. Nee, van de buurtpriester leende hij met opgeheven hoofd een zaaltje om van daaruit tijdelijk zijn krantverkoop door te zetten en ondertussen startte hij een inzamelingsactie. Omdat zoveel buurtgenoten hun aimabele krantenverkoper een herstart gunden – ze harkten ruim 28 duizend euro bij elkaar – stond Mutti eind juli al naast een gloednieuwe krantenkiosk. Wat nou noodlot, zag je in zijn geëmotioneerde ogen. Wat nou tegenslag? Als er na een eerste golf ook een tweede volgt, dan trekken we toch gewoon onze laarzen aan?

Omdat krantenverkopers vooral ’s ochtends werken, besloot ik bij aankomst in Venetië eerst Gianni een bericht te sturen. Dat is de 37-jarige eigenaar van het Palazzetto Pisani, een van de mooiste hotels van Venetië. Ik sprak hem voor het eerst toen de coronacrisis uitbrak en sindsdien hebben we contact gehouden. ‘Heb je zin om met mij en een vriendin een drankje te drinken in het Palazzetto?’, stuurde hij direct terug.

Dus daar zat ik opeens, samen met Gianni en Agnese in een magnifiek 16de-eeuws stadspaleis pal aan het Grand Canal. In de oude salon van gravin Maria Pia Ferri de Lazara, om precies te zijn: tot haar dood een instituut in Venetië omdat ze hier tot haar 98ste verjaardag roemruchte salonavonden bleef organiseren, veelal bezocht door buitenissig opgedofte beroemdheden zoals Marina Abramovic, Bill Gates en Michail Gorbatsjov.

We aten broodjes met baccalà uit de lagune en één drankje werden er twee, drie, vijf. ‘Wist je dat oktober hier normaal gesproken de drukste maand van het jaar is’, vroeg Gianni terwijl hij om zich heen wees naar de met portretten behangen lambrisering vol edellieden uit lang vervlogen tijden. Eigenlijk hadden hier nu gekostumeerde bezoekers zwierend over de marmeren vloeren moeten dansen. Maar dankzij die eerste golf van hoogwater in november, gevolgd door twee golven coronavirus in 2020, was het grandioze pand nu volledig verlaten, op mijzelf, Gianni, Agnese en onze glazen na.

De ochtend daarna liep ik met een zwaar gemoed richting het krantenstalletje van Walter Mutti. Ik hoopte dat hij mij een beetje op kon fleuren, maar toen ik de hoek omdraaide raakte ik alleen nog maar verder in mineur. Bij zijn kiosk zag ik geen kranten, laat staan klanten. De luiken waren gesloten. Het was voorbij.

Waar zijn buurtgenoten morgen hun roze sportkranten zullen kopen, weet ik daarom niet. Ik hoop alleen vurig dat daarin te lezen valt dat de Giro deze week gewoon doorgaat. Dat hoop ik voor wielrenners als Wilco Kelderman, de Nederlander die na een carrière vol lekke banden, valpartijen en gebroken nekwervels eindelijk eens kans maakt op een eindzege, maar ik hoop het vooral voor de Venetianen. Na elf maanden stilstand gun ik ze ditmaal een gebeurtenis die wel gewoon doorgaat. Na drie golven tegenspoed, gun ik ze vandaag eens wat goed nieuws.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden