'Als actrice moet je je morele oordelen negeren'

Kristin Scott Thomas..

Van onze medewerkster Floortje Smit

Toronto Of het verhaal klopt dat actrice Kristin Scott Thomas drie keer is weggelopen van de set van Partir? Waaronder op de eerste draaidag?

Even is Thomas met stomheid geslagen. ‘Wat zeg je nou? Hoe kom je daarbij? Nee, onzin.’ Maar oké, gevochten heeft ze wel met regisseur Catherine Corsini. ‘Voortdurend. Het was zo’n film waarbij iedereen op de set ruzie maakte. Omdat het zo intens was, emotioneel. Maar ’s avonds gingen we gewoon weer samen eten.’

Zo’n aangedikt verhaal heeft alles te maken met haar reputatie. Het levert een plaatje dat maar al te graag van Thomas wordt geschetst. Moeilijk. IJzig. Koppig. Haar klassieke, bijna kille schoonheid helpt daarbij niet. Dat ze vaak strenge, seksueel gefrustreerde dames uit de hogere klasse speelt evenmin. Haar rollen in The English Patient, Four Weddings and a Funeral en Il y a longtemps que je t’aime zijn onvergetelijk, maar niet bepaald warm.

In Partir, de film die ze promoot tijdens het filmfestival in Toronto, speelt ze ook weer zo’n type. Suzanne is een vrouw, gevangen in een huwelijk, die plotseling overspoeld wordt door passie voor een klusjesman, en daardoor alle ratio verliest. Naïef en verliefd verbrandt ze alle schepen achter zich. ‘Toch is het een andere blik op het klassieke verhaal van overspel. Juist door de klassenverschillen en het huiselijk geweld dat erin zit.’

Hoe dan ook: Thomas draagt de film. Het was juist de gepassioneerdheid die haar aantrok in Suzanne, vertelt ze. Maar Thomas, zelf gescheiden en drie kinderen, had ook grote moeite met die oogkleppen. Ze kan zich niet voorstellen dat een vrouw kinderen achterlaat voor een man. ‘Oorspronkelijk ging een groot deel van de film over schuld en de paniek over de gevolgen voor haar relatie tot haar kinderen. Maar het is Catherines film, en zij wilde laten zien hoe een vrouw wordt meegesleept door vurige passie, en dát heeft ze eruit gehaald. Ik had het daar moeilijk mee. Maar dat soort dilemma’s horen bij het werk. Als actrice moet je je eigen morele oordelen achterlaten. Je kunt niet een rol spelen met het idee wat goed en slecht is in je achterhoofd. Je moet reageren op instinct, doen wat het karakter voelt.’

Daarbij maakte een aantal fysieke scènes de film emotioneel zwaar – van mishandelingen (‘die scènes maakten me behoorlijk ellendig’) tot pittige seksscènes. Dat laatste is moeilijker én makkelijker nu ze 49 is, vertelt Thomas. ‘Ik begrijp nu beter wat mensen afschrikt in dat soort scènes. Maar tegelijkertijd voelde ik me meer op mijn gemak.

‘Dat kwam door de atmosfeer op de set. Het is prettig als je niet het gevoel hebt dat je als jonge vrouw wordt uitgebuit voor zo’n scène, dat mensen zitten te kijken of het er lekker uitziet. Ik ben voorbij de hot-or-not-fase, dat geeft meer vrijheid.’

Het geeft de seksscènes ook een extra dimensie. ‘Partir gaat over echte mensen. Met normale lichamen. Ik kan ontzettend kwaad worden als ik van die glad-gefotoshopte foto’s zie van oudere vrouwen. Als ik in de spiegel kijk, zie ik dat niet. En ik zal er ook nooit meer zo uitzien, tenzij ik me van top tot teen laat opereren. Het is onrealistisch, onwerkelijk en wreed.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden