Allrounder Eltingh gaat zijn tweede oogstjaar in

Twee jaar geleden zei Jacco Eltingh in een interview met de Volkskrant: 'Nu ben ik eigenlijk aan mijn stageperiode bezig....

Van onze sportredactie

AMSTERDAM

De carrière van Eltingh verloopt geheel volgens plan. Jaar na jaar verbeterde hij zijn positie op de wereldranglijst. Zijn progressie voltrok zich met kleine stapjes, en vorig seizoen schaarde hij zich voor het eerst onder de beste 25 tennissers.

Eltingh lijkt een blijvertje te zijn in de top. Ook in zijn tweede oogst-jaar zet hij de stijgende lijn nog altijd voort. Op de open Australische kampioenschappen plaatste hij zich voor eerst voor de kwartfinales van een Grand Slam-toernooi. Hij behaalde een zwaar bevochten overwinning op Patrick McEnroe, 6-4, 6-4, 6-7 (7), 5-7, 6-4 in drie uur en 37 minuten.

Pas na afloop van het krachtenverslindende duel herinnerde Eltingh zich dat hij al eens eerder een tijdrovend gevecht met de jonge broer van John McEnroe had geleverd. Dat was in 1991 op het gras van Wimbledon, in een partij die moest worden onderbroken wegens de regen bij een 5-6 40-40 stand in de beslissende vijfde set, op de service van Eltingh.

Zijn uitschakeling leek nog slechts een kwestie van tijd, maar de wijze waarop Eltingh uit de kleedkamer terugkwam, imponeerde vriend en vijand. Goed serveren na een langdurige pauze is geen kattepis, en zeker niet op een dergelijk cruciaal moment. Met een verbluffende koelbloedigheid sloeg Eltingh zich evenwel in veiligheid. Drie games achter elkaar miste hij geen enkele eerste service.

Eltingh won de psychologische thriller uiteindelijk met 12-10 in de vijfde set, na twee matchpoints te hebben overleefd. Een kwestie van positief blijven denken, zei hij zelf. Toen al was klip en klaar dat Eltingh bijzondere kwaliteiten had, maar dat hij zich eens in de Top-20 zou nestelen, leek ondenkbaar. Toch gaat dat na de open Australische titelstrijd zeer waarschijnlijk gebeuren.

Net als de meeste leerlingen uit de tennisschool van Henk van Hulst is Eltingh een laatbloeier. Eerst het schooldiploma, dan een profcarrière, luidt ook het parool in Valkenswaard. Eltingh werd na het vwo-examen op zijn achttiende prof. Op die leeftijd hadden Becker en Chang al een Grand Slam-titel op zak.

Eltingh beschikt niet over een wapen zoals zijn vriend en generatiegenoot Krajicek dat met zijn krachtige service en zijn harde forehand wel heeft. Zijn sterkste punt is dat hij nauwelijks zwakheden heeft. Eltingh is allround en kan op alle ondergronden uit de voeten, hetgeen hij heeft aangetoond met toernooi-overwinningen in Manchester (1992 op gras), Atlanta ('93, gravel), Schenectady ('94, hardcourt) en Kuala Lumpur ('94, tapijt).

Lang ging Eltingh gebukt onder de grote technische en tactische bagage die hij met zich meedroeg. Hij kon op de achterlijn spelen of naar het net gaan om te volleren, maar juist omdat hij zo veel in zijn mars had, wisselde hij behoudende en aanvallende spelstijlen ten overvloede in een partij af.

Sinds hij echter merkte dat zijn service-volley-spel zelfs toppers als Sampras en Courier pijn deed, besloot hij het voortaan bij één tactiek te houden: attaqueren wanneer het maar mogelijk was. Net als Edberg komt hij op de eerste als de tweede service naar het net. Muster vindt dat geen tennis en noemt de beoefenaren van die spelstijl 'clowns', maar de Oostenrijk is na een nederlaag wel vaker de weg kwijt.

Vroeger kon Eltingh nog wel eens gedeprimeerd raken wanneer hij aan het net werd gepasseerd, maar tegenwoordig neemt hij dat voor lief en gebeurt het ineens ook veel minder. In Melbourne stoof hij tegen McEnroe ruim drieënhalf uur naar voren. Op zijn eigen service uiteraard en op elke korte bal van de Amerikaan. Hij verscheen drie keer zo vaak aan het net als zijn tegenstander.

Na het winnende punt liet Eltingh zich even gaan. Dolgelukkig zakte hij op de knieën en hief hij de armen naar de stralende hemel. 'Ik was vreselijk blij. Gewoon omdat ik eindelijk die partij eruit had gesleept. Op een gegeven moment wist ik nauwelijks nog wat de stand was.'

Aanvankelijk had het ernaar uitgezien dat Eltingh een snelle overwinning in drie sets zou behalen. Hij leidde met twee sets tegen nul en had bij een 5-5 stand in de tiebreak van de derde set de gelegenheid om de partij uit te serveren. Maar McEnroe was taai en vocht zich terug in de wedstrijd.

'Toch is er geen moment geweest dat ik bang was het niet meer te redden. Ik ben er voortdurend in blijven geloven. Doe je dat niet, dan kun je beter meteen naar het net lopen en handen schudden. Mijn opslag liep goed, ik wist dat het kon', sprak Eltingh, van wie maar liefst 34 aces konden worden genoteerd. Ter vergelijking: in de Wimbledon-finale van 1992 produceerde de Kroaat Ivanisevic slechts drie aces meer in zijn vijfsetter tegen Andre Agassi.

In de kwartfinales ontmoet Eltingh een speler die net als hij ongeplaatst is. Het is de Amerikaan Aaron Krickstein, die in de herfst van zijn loopbaan een voortreffelijk toernooi afwerkt. Hij versloeg achtereenvolgens Goellner, Ferreira, Korda en Edberg. De laatste, tweevoudig kampioen en drie maal finalist in Australië, gaf zich pas na vijf sets gewonnen.

In tegenstelling tot Eltingh raakte Edberg volledig gedemoraliseerd nadat hij een florissante voorsprong (twee nul in sets en 5-2) had verspeeld. Na het verlies van de derde set lukte er weinig meer bij de in Melbourne zeer populaire Zweed. Bovendien leek Krickstein alle geluk van de wereld te hebben. Na drie uur en 43 minuten was de marathonman uit Palm Beach de winnaar. Het was zijn 25ste zege in 32 vijfsetters.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden