Allesweter met beroemde vader

Avital Selinger, de zoon, geldt als de verlichte nazaat van de beroemde vader, Arie. De spelverdeler van de olympische volleybalploeg van 1992 onderhandelt deze week over een contract als vrouwenbondscoach....

Wie weet meer van volleybal dan Avital Selinger? Geen Nederlandse coach zou die uitdaging aandurven. Tegen het fotografische geheugen van Avital set-ups van vijftien jaar geleden kan hij zonder aarzeling oplepelen kan niemand op.

Bovendien, zelfs iemand het beter weet dan Avital, dan komt hij er met die betere kennis bij de gedreven trainer van Champions League-winnaar Tenerife Marichal niet doorheen. Omdat Selinger junior nu eenmaal overtuigd is van zichzelf, van zijn aanpak en van de positieve uitwerking van zijn persoonlijke volleybalfilosofie op alle mensen en instituten met wie hij te maken krijgt.

Er was een tijd dat Avital het ook niet precies wist. In 1982 kwam hij uit Isranaar Nederland, om een professioneel volleybalbestaan op te bouwen. Volleybal was toen nog een sport waarin een kleine speler als Selinger, 1.75 meter lang, mee kon doen. De spelverdeler werd pas goed en begon het spel te begrijpen toen eind 1985 zijn vader, Arie, in Nederland verscheen, om het Bankrasmodel ter hand te nemen.

Uit de Volkskrant van 1990: 'Wij hadden vijf jaar geleden geen voorbeeld. We kregen mijn vader. Die wist hoe het moest. Hoe je elke dag heel goed moest trainen. (. . .) Dat was ook de inbreng van mijn vader. Mensen die het niet weten, die kunnen ook elke dag gaan trainen, maar die worden niet goed, die worden zelfs slechter. Ze raken gefrustreerd.'

De oerformule van Avital Selinger ('grote mannen beweeglijk maken') is direct van zijn vader overgenomen. Het gaat vooral om ijver, toewijding en energie, maar zonder de noodzakelijke kennis van lichaam en geest, van techniek en tactiek, is het een tot mislukken gedoemd avontuur.

Met vader Arie als coach werd in 1992 olympisch zilver gehaald. In 1996 ruimde Joop Alberda geen plaats in voor de Amerikaan. Avital was, tot zijn grote woede, drie jaar eerder al buiten het uiteindelijke gouden team gezet. Hij voelde zich afgedankt.

Toen Avital Selinger in 1996 stopte als speler hij bereikte met het kleine Capelle nog een Europese bekerfinale nam hij zich voor het trainersvak te leren.

Bij wie kon dat beter dan bij zijn naar Japan, naar Daiei Kobe, verhuisde vader Arie. De kennis van vrouwenvolleybal kreeg hij geecteerdvan de man die voor de Spelen van 1980 en 1984 jarenlang met het Amerikaanse vrouwenteam had gewerkt.

Avi, of Aaf zoals vriend Ron Zwerver zegt, zal hetzelfde pad trachten te bewandelen als zijn vader. Hij zal, als hij tot overeenstemming komt met Pro Volley, doordeweeks een team in de zaal willen hebben. Hij zal het dagelijks zijn geheimen willen bijbrengen, al heeft hij de wijsheid en het realisme opgedaan dat er ook nog een competitie is en dat wedstrijdritme opgedaan moet worden.

Als hij deze week met Pro Volley een persconferentie belegt, dan zal niemand twijfelen aan Selingers boodschap dat het Nederlands team over vier jaar naar de Olympische Spelen van Peking zal gaan.

Ouderen zullen denken dat ze zijn vader horen spreken. Die duldde geen tegenspraak, die wilde niet weten van twijfels. Die deed alsof hij doof was ('I'll beg your pardon', klonk het tegen een tegenstribbelende journalist) als een vraag hem te negatief was.

Avital zal, volgens het principe zo vader zo zoon voor de daarop volgende Spelen, die van 2012 moeten nog aan een stad worden toegewezen, een Nederlandse volleybalmedaille voorspellen. Het is de stijl, het is de overtuiging, het is de aandrang: het maakt Avital onstuitbaar.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden