Column

'Alles wat ik zag op TLC ging over trouwen en in het bijzonder over de jurk'

Columnist Martijn Simons dwong zichzelf een dag lang naar de zender TLC te kijken. 'Ik keek vanaf de bank, dacht dat liggen wel nodig was.'

Danseressen tijdens de lancering in Amsterdam van de televisiezender TLC in 2011. Beeld anp

Mannen hebben Discovery Channel, vrouwen hebben TLC. Zoals mannen uren kunnen kijken naar achtereenvolgens een serie over het productieproces van tennisrackets, de reconstructie van een bizarre vliegramp en mannen met baarden die stofzuigers of magnetrons op zoveel mogelijk verschillende manier laten exploderen, zo krijgen vrouwen geen genoeg van een dubbele aflevering van Say Yes to the Dress, gevolgd door de seizoensfinale van Ace of Cakes.

Tenminste, dat had ik wel eens gehoord.

Ik heb een dag gekeken. Het regende, de lucht was grauw.

Ik keek vanaf de bank, dacht dat liggen wel nodig was. Zappen was verboden, ook tijdens de reclameblokken. Dat waren er nogal wat. Ik had gehoopt dat het een zuiverende ervaring zou worden, dat ik een anders mens zou zijn aan het einde van de avond, maar dat bleek naïef.

Huwelijkse voorwaarden
Alles wat ik zag ging over trouwen, over het huwelijk en in het bijzonder over de jurk. En zelfs tijdens andere programma's, als het er niet over ging, ging het er toch over. Toen ik dacht even te kunnen bijkomen van al die huwelijkse voorwaarden tijdens een uitzending van Ultimate Shopper, moesten de deelnemers daar ineens de perfecte outfit voor een bruiloft bij elkaar shoppen. En wat voor taart denk je dat er gebakken moest worden tijdens Ace of Cakes?

Maar ik bleef kijken, niet voor niets had ik een dag lang een verbond gesloten met TLC. Een soort minihuwelijk zonder ringen.

 
Maar ik bleef kijken, niet voor niets had ik een dag lang een verbond gesloten met TLC. Een soort minihuwelijk zonder ringen.

Ik merkte dat ik er alleen niet uit kwam, dat ik iemand nodig had. Voor de duiding. Wie dan? Een vrouw natuurlijk, liefst mijn eigen. Die zou me kunnen wijzen op de verborgen tweede laag in Say Yes to the Dress, die zou me kunnen zeggen dat die zogenaamd aardige vriendinnen die op een rijtje op de bank zitten terwijl de bruid jurken past, helemaal niet zo aardig zijn als ze er uit zien. Die zou me alles kunnen laten zien wat ik zelf niet zag, in Newly Weds, in Something Borrowed, Something New, en in al die andere programma's die ik voor mijn ogen langzaam had zien versmelten tot een grote huwelijksceremonie, een feest waar ik te gast was, maar niemand kende.

Echt, het was een hele lange dag, en 's avonds was het nog altijd niet opgehouden met regenen, je zag de druppels over de ruiten naar beneden glijden. En toen ze eindelijk thuis kwam, doorweekt, en me kon helpen, was ik zo blij dat ik direct de televisie heb uitgezet.

Martijn Simons is schrijver en columnist voor Volkskrant.nl.
Twitter: @MartijnSimons

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden