Alles wat een man/vrouw moet weten

Voetballers spugen uit teleurstelling, keepers uit onzekerheid. En: mannen zien een m/v-probleem als op te lossen puzzel, vrouwen zien vooral de losse stukjes....

Waarom zijn het de mannen die spugen? Je ziet het dag in, dag uit op straat, maar je weet het niet. Aad van den Enden (61, Oss) vermoedt dat het te maken heeft met bang-zijn. Van bang-zijn krijg je een droge keel, en mannen spugen zichzelf over hun angst heen. Gewone mannen hebben dat, maar vooral ook voetballers. 'Let maar eens op als er een voetballer in close-up op tv verschijnt (tijdens de wedstrijd dan)', mailt Aad van den Enden. 'In veel gevallen wordt hij gespot na een mislukte actie. En spuwen maar! Even laten zien dat hij heus niet bang is voor de hoon van het publiek, net zomin als voor de kritiek van medespelers en trainer.'

Ook Jo Drenth (72, Apeldoorn) 'hoeft de deur niet uit' om een theorie te vinden voor spugen. 'In iedere Studio Sport-uitzending zie je wel een speler na een mislukt schot spugen, en nooit als ie heeft gescoord. Dat lijkt een verklaring voor het feit dat mannen zo hun teleurstelling moeten afreageren. Vrouwen moeten dat ook, maar die krijsen.' Meneer Drenth maakt overigens psychologisch onderscheid tussen veldspelers en keep ers die op de grasmat kwatten. 'Als je een keeper in zijn oversized handschoenen ziet spugen - terwijl ie toch een hekel heeft aan een natte bal - dan weet je: hier speelt de onzekerheid weer op.'

Wessel Wildeboer (31, Nijmegen) van zijn kant, meent dat spugen veeleer een blijk van minachting is. Je doet het juist om de ander te laten merken dat je helemaal niet bang voor hem bent. In meer heetgebakerde culturen dan de onze doe je het bij wijze van zelfverzekerdheid precies voor iemands voeten. Het is het soort non-verbale mannelijke communicatie waartoe je ook overdreven "breed lopen" en "op een luid volume praten" moet rekenen', aldus Wessel Wildeboer.

Coen Tanis (28, Amsterdam) stelt dat spugen of niet spugen geen m/v-kwestie is, maar alles met je geboortegrond heeft te maken. 'In China is het goed gebruik om na het eten te rochelen, als teken dat het goed heeft gesmaakt. Zelfs aan boord van vliegtuigen wordt door vele Aziaten (m/v) lekker in het spuugzakje gerocheld.'

Hoe dan ook, Erik Rutgers (40, Culem borg) dringt aan op het snel uitroeien van de gewoonte, en op het afschaffen van vieze mannen in het algemeen. 'Bezoek een gemiddelde openbaar toilet en negen van de tien mannen verlaten de ruimte zonder de handen te wassen.' En dit dan 'ongeacht de grootte van de boodschap', voegt de heer Rutgers er voor alle duidelijkheid nog maar even aan toe.

Tot zover het spugen. Het is sip weer, de blaadjes vallen inmiddels al grif van de bomen, dus tijd om de blik weer naar binnen te richten. Veel AWEM/VMW-lezers dringen aan op onderwerpen die helemaal bij dit jaargetijde passen. Géraldine Stigters (60, Den Haag) wil bijvoorbeeld weten hoe het komt dat mannen en jongens bij het uitdoen van de schoenen 'altijd' aan hun sokken ruiken. En zelf hebben we in de vorige aflevering de vraag opgeworpen waarom vrouwen hun ergernis zo langdurig op een 'grote rekening' zetten, om die pas aan hun partner te presenteren als het voor hem al te laat is, als de koffers zijn gepakt en de scheiding onafwendbaar is.

Peppi Verkaar meldt over de laatste kwestie dat vrouwen problemen eerst in fragmenten aan de orde stellen, om aan de hand daarvan zicht te krijgen op de oplossing van de puzzel. 'Een man zal een probleem eerst voor zichzelf analyseren en er oplossingen voor proberen te vinden. Pas als hij alles van binnen verwerkt heeft, komt hij met zijn oplossing naar buiten (daarom praten mannen ook zo slecht, omdat ze eerst alles voor zichzelf op een rij moeten hebben). Vrouwen daar entegen gooien direct alles eruit, om vervolgens te zien wat het effect ervan is. Op basis van de reacties bepalen zij een definitief standpunt.'

Een man die herhaaldelijk signalen van zijn vrouwelijke partner krijgt, vervolgt mevrouw Verkaar, zal dus geneigd zijn die aan zich voorbij te laten gaan omdat de werkelijke betekenis ervan nog verhuld blijft, en omdat hij dat 'test'-programma van de vrouw simpelweg niet doorschouwt.

'Als de bom dan barst, gebeuren er twee dingen. Aan de ene kant snapt de man het niet, want hij is nooit in staat geweest in te schatten welke signalen relevant waren en welke slechts testcases. Aan de andere kant heeft bij het barsten van de bom de vrouw zelf ook niet meer in de gaten welke delen van het probleem al uitgewerkt waren en welke nog tot de testcases behoorden. Hier door onstaat het effect dat in één keer alle shit wordt uitgepoept en het gevoel ontstaat dat alles op "een grote rekening" is gezet.'

Volgende week weer moedig verder met de losse stukjes van de puzzel. Uw reacties worden op prijs gesteld.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden