Alles wat een man/vrouw moet weten

La vie des femmes, c'est l'homme. Maar als je je te veel aanpast, mag je blij zijn dat je hem na de vakantie een halfuurtje ziet....

Voor de derde keer: de kwestie die werd opgeworpen door Renzo Verwer. Hoe komt het toch dat als vrouwen een man hebben gevonden, ze zich alleen nog maar op hem richten, en in één klap hun voorheen zo brede belangstelling en uitgebreide vriendenkring vergeten zijn? Met het bijkomende risico dat de nieuwe liefde zich binnen de kortste keren verstikt voelt.

We hebben al een aantal aardige antwoorden behandeld. 'Al die vrienden en hobby's waren alleen maar een jachtterrein, en zodra de buit binnen is, hebben die dan ook geen enkele functie meer', bijvoorbeeld. En: 'Vrou wen hebben in tegenstelling tot mannen geen bindingsangst, en durven een nieuwe relatie dus hun volledige aandacht te geven'. We doen er deze week nog een paar. En houden er dan mee op.

Edith van Berkel (39, Zwolle) kan zich volledig vinden in de opvatting van Verwer. 'Hebben vrouwen decennia lang geprobeerd hun vrijheid te bevechten, komt er iemand met zo'n waarheid. Want een waarheid is het natuurlijk.' En hoe komt het? 'Ik had ooit een vriendje dat zei: "La vie des femmes, c'est

l'homme." Vrouwen rommelen wat in de marge van hun leven en hun talenten, tot die ene grote liefde voorbijkomt. Ze weten: daar draait alles om. De liefde. Dus zetten ze er alles voor opzij.' Maar Van Berkel heeft 'een woord van troost voor alle seksen': 'Mijn ervaring is dat vrouwen op den duur toch weer behoefte krijgen aan andere bezigheden. Met de rugdekking van een grote liefde, dat wel. En als de man in kwestie niet de grote liefde blijkt, blijven ze bezig met werk, hobby's en contacten, tot een nieuwe grote liefde zich aandient, en dan zijn ze 1, 2, 3 weg. Ja, zo gaat dat: la vie des femmes, c'est l'homme.'

Veroni van Oorschot (38, Apeldoorn) haakt in op de bindingsangsttheorie. 'Het is toch normaal dat je tijd en aandacht in een nieuwe relatie steekt. En dat gaat even ten koste van andere bezigheden. Het is merkwaardig dat dat als een probleem wordt aangemerkt door Renzo en de zijnen. Zeker gezien het grote aantal mensen dat via allerlei wegen een relatie zoekt: dat duidt op een grote eenzaamheid. Maar mannen hebben inderdaad vaak bindingsangst, of angst voor hun eigen emotionele afhankelijkheid, en daarom doen ze net of ze niemand nodig hebben. In contactadvertenties ontbreekt ook nooit iets aan hun leven, alleen zou het met een maatje erbij leuker zijn. Jaja, mannen zijn sukkels.'

'Mijn vriendinnen en ik', schrijft Anne Fennema (57), 'allemaal vrouwen met dochters van 25-30, verbazen ons erover dat onze dochters ondanks hun relaties uitgebreid hun oude vrienden blijven bezoeken. Het verblijdt ons ook, al zeggen we soms: "Denk eens aan je partner, een relatie houdt stand als je gezamenlijk van alles onderneemt".'

Glenn Bijl (31) vindt het juist 'zalig' als zijn vrouw 'de hort op gaat met vriendinnen'. 'Dan kan ik mij eindelijk aan mijn hobby wijden - vormgeving op de computer - zonder mij gehaast of in overtreding te voelen. Want ik ben met mijn partner in een constant gevecht over de tijd die ik aan mijn computer 'mag' besteden, net als mannelijke vrienden met dezelfde interesse.' Waarbij Bijl zich nog afvraagt of dit voortkomt uit technisch onbegrip, of gewoon uit het feit dat iets anders meer onverdeelde aandacht krijgt dan de vrouw(en) in kwestie.

Hoe ver een vrouw kan gaan met inleveren ter wille van een vriend, vertelt Annette Gaerebout (30, Utrecht). 'Druk, druk, druk had mijn lief het. Zijn schaarse vrije tijd was strak ingedeeld, en ik kreeg wekelijks mijn eigen vaste uurtje op zondagochtend, voor de eerste verliefdheid. Ik vond zijn sociale leven geweldig voor hem en voor mij onbedreigend. Om de kans op een vaker dan wekelijks treffen met de man van wie ik hield niet te missen, bevond ik mij al snel in een staat van verregaande flexibilisering en plande mijn zelfstandige baan, reistijd en sociale activiteiten om mijn lief heen. Toen de zondagochtend ook niet meer te plannen viel, werden de mij lukraak aangeboden timeslots steeds nauwer en amper meer wekelijks. Van half twaalf tot half een op een zaterdagavond, van half elf tot kwart voor twaalf op mijn verjaardag en na de (apart doorgebrachte) vakantie van drie weken een halfuur voor alle verhalen.' Hoewel Gaerebout dacht dat deze inschikkelijke houding 'de enige manier was de relatie een kans te geven' heeft het niet erg geholpen: de relatie is voorbij.'

En met deze wijze les sluiten we het onderwerp af. Over naar nieuwe vragen en misverstanden. Marion Braaksma (27, Druten) wil weten waarom mannen een hekel eraan hebben de weg te vragen. En Ton Kuijt uit Leiden verwondert zich over de grote openheid onder vrouwen. 'Als mijn vrienden vroeger vertelden over een date, dan werd er hooguit nog gevraagd of er geneukt was en hoe dat was. Het antwoord hield op bij goed, gave seks, heftig, of zoiets. Mijn vriendin deed en doet uitgebreid en minutieus verslag van seksuele hoogtepunten aan haar vriendinnen. Ik heb begrepen dat meer vrouwen dat doen.' Waarom? Mail het ons snel!

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden