Column

Alles was gruwelijk en geweldig tegelijk

De dag was slecht begonnen. Te vroeg, te luid, bij voorbaat te laat om het tij te keren.

Beeld Foto Robin de Puy

Terwijl ik de zoveelste pluk poezenvacht van de grond raapte en de Dochter gillend snot en yoghurt in haar haar smeerde, dagdroomde ik mij een ander leven, één waarin ik weer heer en meester was over mijn eigen tijd, waarin ik zou dansen en drinken en eindeloos ouwehoeren over niks en alles en altijd spontaan, een ander leven dan dit, waarin mijn welzijn zo gruwelijk zat vastgeklonken aan regels, aan regelmaat, aan de ánder. 'Kom', zei de Man toen de Dochter ook nog aan de bloemenvaas begon te trekken. 'Pak je spullen, we gaan.'

Even later reden we over de A1, de radio aan, niemand zei iets. Zelfs de Dochter keek braaf naar buiten, een vergeten traan nog bungelend onder het randje van haar wimpers. Pas een dubbele espresso, een item over de poolvospopulatie op Spitsbergen en tien afslagen later, vroeg ik waar we eigenlijk naartoe gingen.

'Naar de Airborne Dag op de Ginkelse Heide', zei de Man. 'Vandaag herdenken ze daar de Slag om Arnhem.' En toen ik niet reageerde: 'In september 1944 sprongen daar duizenden soldaten naar beneden. Wist je dat niet?'

Niet echt, maar daar stond ik dan mooi alleen in, zag ik toen we bij Ede de file inreden en even later aankwamen op een kazerneterrein. Uit gezinsauto's dromden drommen dagjesmensen, windjacks aan, buggy's mee, een parallel leger dat op zaterdag zocht waarnaar we allemaal zoeken, in dit geval de vrijheid die jaren geleden zo zwaar voor ons was bevochten. De ironie ontging me niet.

Een pendelbus spuwde ons uit op de Ginkelse Heide, waar net een Dakota overvloog. Ik zag koelboxen, picknickkleden, driepoten.

Moeders gaven baby's de fles, vaders in geruite overhemden wezen knielend naar boven, zoontjes in legeroveralls keken ze fronsend na. Met de kinderwagen reden we over de tenen van een veteraan. Gaf niks, vond de man. 'In de oorlog zijn wel ergere dingen gebeurd.' Overal liepen soldaten in uniform, vriendelijk groetend, strijdend voor de goede strijd, als je dichterbij kwam roken ze naar het Waterlooplein. Bij een standje dat Dump & Zo heette en kinderen hun naam op een legerplaatje konden laten stansen, vroeg een man of ze ook douchegordijnen hadden. Aan een lijn hield hij een herderpup, die hij trainde als politiehond. 'Die zorgt straks voor uw en mijn veiligheid, mevrouw.' De oorlog had hij misschien gemist, maar dit pakten ze hem niet meer af. Koffie, thee, gevulde koeken.

De Ginkelse Heide was bezaaid met paars, ertussendoor landde soms een parachute. De Man herhaalde nog maar eens dat Gelderland de mooiste provincie van Nederland is. Ik zag een pubermeisje dat mee had gemoeten van haar ouders en zich toch vol had opgemaakt. Ik zag mezelf. Op het podium van de Army Shows danste een bataljon juffers op de manier zoals ze dat tijdens de oorlog ook hadden gedaan om het moreel hoog te houden. Nu hielden ze de moed erin bij duizenden jonge ouders die allemaal te vroeg waren opgestaan en alles liever deden dan voor de duizendste keer op en neer sjokken naar het dichtstbijzijnde winkelcentrum.

Dixi's, hekken, Rode Kruis.

Uit de speakers klonk ineens The Very Thought of You van Billie Holiday. De Man pakte de Dochter uit de wagen en begon met haar te dansen. I see your face in every flower, your eyes in stars above. Zijn bril viel in de modder, al het blauw van de lucht viel recht in haar ogen, en alles was gruwelijk en geweldig tegelijk.

Reageren?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden