Alles is verdacht in het spookhuis

'Locatie: geheim', staat er in het programmaboekje. 'Conceptueel spookhuis', en: 'Dwalend door een gebouw op zoek naar vreemde dingen'...

De tentoonstelling House of Games, voor de vierde keer samengesteld door Moritz Küng, in het kader van Festival a/d Werf in Utrecht wordt dit jaar met veel geheimzinnigheid omgeven. Küng zelf gooit ook nog eens olie op het vuur met de uitspraak: 'Laat je maar verrassen. Wees niet bang dat je er geen bal van snapt.'

De Zwitserse curator heeft de afgelopen jaren veel geëxperimenteerd met het concept van de tentoonstelling - van Super Space twee jaar geleden, met maar één kunstenaar, tot de bekende 'wandeltentoonstellingen' met meerdere kunstenaars op verschillende locaties in de stad.

In House of Games, waarin hij de grenzen tussen beeldende kunst en theater onderzoekt, laat de curator zich van een andere kant zien - zijn beste tot nu toe.

Een oud schoolgebouw (ondanks de geheime locatie makkelijk te vinden via de beschrijving op de website van het festival) is dit jaar de enige locatie van de tentoonstelling, waaraan acht kunstenaars en een schrijver meedoen. Hier gebeurt het allemaal. En hoe.

Bij binnenkomst valt het nog mee. In de hal klinkt vaag getingel uit twee boxen, als van een windharp in de tuin. Het is er groot en licht - van een spookhuis is nog geen sprake. En eenmaal langs de kassa valt er ook niet meteen iets te beleven. Of toch wel?

Een man loopt met een doodserieus gezicht rondjes om een pilaar, of wrijft met een doek over de verwarming. Af en toe zegt hij iets in zijn walkie-talkie, meestal onzin.

Hij is de ene helft van het werk Glass Wall, een performance van de Spaanse kunstenaar Dora Garcia. De andere helft loopt ook door het gebouw, of zit in een hoek van een lokaal en draait Für Elise op een stokoude platenspeler.

Overal kom je de twee acteurs tegen, en nooit lijken ze je te herkennen. Alsof ze in een andere werkelijkheid rondlopen.

Dit komt ook in de andere werken van de tentoonstelling terug. Cel Crabeels toont een film van een raam, waarvan de ruiten vanaf de straat worden ingegooid met stenen. Het gerinkel is al van verre te horen. Af en toe wordt het scherm opgehaald, en verschijnt het werkelijke raam. Niets aan de hand; alle ruiten zijn nog heel. Het geluid van de opname gaat echter door, waardoor je het gevoel krijgt dat de actie zich elk moment in real time kan herhalen.

Het werk dat het beste inspeelt op die wankele verhouding met de werkelijkheid is I am the best audience! van Ralf Berger. Bezoekers worden 'opgesloten' in een ruimte met een verhoogde, houten vloer. Op de muur worden twee beelden geprojecteerd, die afkomstig zijn van camera's in de schoenen van een man, die op een gegeven moment dichterbij komt dan je lief is.

Hoewel er relatief weinig werken zijn - en sommige daarvan niet in staat zijn bij te dragen aan de geheimzinnige sfeer, zoals de video-werken van Saskia Janssen en Carlos Amorales -, is House of Games een tentoonstelling die wérkt.

Dit is met name te danken aan het performance-achtige karakter van de meeste werken. Schaarsgeklede dansers in een donkere ruimte; een bos bloemen die elke dag afgeleverd wordt door Carlos Amorales, en die bestemd is voor de eerstvolgende bezoeker; mensen die minutenlang in dezelfde pose staan, of plotseling een arm om je heen slaan tot er een bel klinkt en alles weer 'normaal' is - in House of Games is niets vanzelfsprekend en iedereen bij voorbaat verdacht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden