'Alles is etnische muziek, ook The Streets'

De in Belgioonachtige Puertoricaan Gabriel Rios staat dit jaar zo'n beetje op elk festival in Nederland. Muziekstijlen mixen is voor hem vanzelfsprekend....

Van onze medewerker Pablo Cabenda

Muziekstijlen mixen is vanzelfsprekend voor Gabriel Rios. Vroeger al maakte zijn vader tape-jes waarop Miles Davis werd gevolgd door Fela Kuti, die weer werd gevolgd door The Beatles. En op zijn 10de kreeg hij een akoestische gitaar om het kerkkoor te begeleiden. 'Heel simpele dingen hoor. Maar ik denk dat ik daaraan mijn voorliefde voor de essentie van muziek heb te danken.'

Dus toen hij verliefd werd op een Belgische, die vakantie vierde in Porto Rico, reikte de liefde zich haast automatisch uit naar haar cd-collectie vol eclectische Belgische popglorie. Rios grinnikend: 'Ik was waarschijnlijk de eerste Puertoricaan die naar dEUS en Moondog jr. luisterde.'

De 17-jarige Rios ging zijn liefde achterna. Een korte carri aan de kunstacademie van Gent volgde. Hij versleet twee Vlaamse punkbandjes en maakte daarna zijn opmerkelijke solodebuut Ghostboy samen met Pump up the jam-producer Jo Bogaert. Nu staat de 26-jarige singer/songwriter op zo'n beetje elk festival in Nederland.

Heel mooi, maar voor Rios schuilt de voldoening niet in het succes, maar in een zoektocht naar de essentie en zijn persoonlijke expressie. 'Toen ik met Jo ging samenwerken, heb ik de liedjes die ik al had, weggegooid. We zijn helemaal opnieuw begonnen.' Rios vond zijn repertoire te gedefinieerd, te latin. 'Ik houd van liedjes die simpel en direct zijn zonder heel duidelijk naar een traditie te verwijzen.' Zo'n nummer als C atastrofe bijvoorbeeld, met zijn c a t ch y refrein, wilde hij eigenlijk ook schrappen. Klonk te salsa, te partyachtig. 'Maar Jo zei: dat heb je nodig voor de variatie.'

Het werkt. Een aangename tweeslachtigheid openbaart zich op Ghostboy. Van de feestklanken van C atastrofe tot de minimale handklapjes, en de achteroverleunende zang van Broad Daylight. Dat laatste nummer werd door Theo van Gogh opgemerkt, die het voor zijn film 0 6 /05 over de moord op Pim Fortuyn gebruikte. Rios: 'Ik denk dat Van Gogh werd getroffen door de dubbelzinnigheid in het nummer. Op het eerste gehoor klinkt het erg onschuldig maar er broeit van alles onder. Precies zoals het begin van 0 6 /05 waarin als een donderslag bij heldere hemel die moord plaatsvindt.'

Broad Daylight was een cadeautje. Rios had het album al vrijwel af en liet het nummer, waar hij al tijden zonder bevredigende resultaten aan had geschaafd, links liggen. 'Zat ik in de studio een beetje te pielen en speelde ik het oorspronkelijke baslijntje als melodie op een van Jo's synthesizers. En toen ineens klonk het perfect.' Bogaert moest te elfder ure worden overgehaald om het nummer alsnog op te nemen, compleet met handklapjes. Rios: 'Ik smeekte hem: Jo, clap with me, man. Ik werd obsessief. Omdat ik eindelijk met minimale middelen had bereikt wat ik wilde zeggen.'

Kijk, daar gaat het om. Niet zozeer om latin af te zweren, als wel die preconceptie van wat latinmuziek is. 'Laat me claves (ritmestokjes), een conga en een zangstem horen, en ik hoor de essentie van Cubaanse muziek. Het gaat veel dieper dan wat men hier salsa noemt.' Het is etnische muziek die de essentie aanroert. Maar dan wel etnische muziek in bredere zin.

Rios: 'Als ik Mike Skinner hoor van The Streets, hoor ik ook etnische muziek. Muziek die verweven is met de plaats en tijd waar het gemaakt is.' Skinners cockney raps op een garagebeat als wereldmuziek uit London? 'Ja, natuurlijk. Er is voor mij weinig verschil tussen een Fela Kuti en de rudimentaire blues van The White Stripes.' En in sommige nummers van Johnny Cash waar de man zijn voordracht haast uitspuugt, denkt Rios: hhiphop!'

Hij wil net zo graag werken met de reggaeton rapper Tejo Calderon als de Belgische contrabassist Paul Dubois. Hij hoort dwars door stijlen heen net zoals die andere jonge zan -ger die Zuid-Amerikaanse traditie mengt met moderne elektronische middelen. Ja, hij wordt wel een beetje moe van die vergelijking met Manu Chao. 'Maar het is waar, ik herken er welwat in. Toen ik hemvoor het eerst hoorde, was het alsof ik iets vond waar ik in mezelf ook naar op zoek was.Maar da's niet erg.Hij heeft de muziek een stukje verder geholpen. Dat is niet alleen leuk voor Manu Chao, hij scoort daarmee een punt voor het hele team.'

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden