Column

Alles ging door, zoals altijd

Nieuwsfeiten die alles stilzetten en ouderavonden die altijd doorgaan

Nico Dijkshoorn Beeld Ivo van der Bent

Toen de Twin Towers vielen, dacht ik: dit is het begin van de Derde Wereldoorlog. Een rare reflex. Als ik in de krant las dat er in een gebied met een onuitspreekbare naam een massagraf was gevonden, dacht ik: hagelslag of smeerkaas? Welke film draait er?

Na die in slowmotion neerstortende flatgebouwen dacht ik aan conserven. Ingeblikte ham, hoe lang kon je die bewaren? Waren er in mijn omgeving eetbare bessen te vinden? Ik moest gaan leren hoe je met een postelastiek en een steen een ekster uit een boom schoot (vlak naast het linkeroog mikken, weet ik nu).

Daarna kwam de woede. Ik had net een zwem-abonnement gekocht. Dat kon natuurlijk helemaal niet meer, tijdens een wereldoorlog, zwemmen. Dat kon ik me niet voorstellen, dat je met een harde handdoek je dijen stond droog te wrijven, terwijl jonge mannen en meisjes zich dood vochten om Texel te behouden.

Ik vreesde de aangepaste tv-uitzendingen. Zou je zien: had ik net een peperdure signaalversterker voor mijn televisie gekocht, gingen ze de komende vijf jaar oude afleveringen van Van gewest tot gewest herhalen. Zat ik - haarscherp, dat wel - met een nutteloos zwemabonnement in mijn achterzak witte bonen uit blik te eten, terwijl ik naar een Gelderse boer keek die uitlegde dat je aarde in je mond moet doen als je wilt weten hoe het smaakt.

Bepaalde muziek zou ook wel worden verboden, daar kon je vergif op innemen. Nederlandse reggae; als die door een eventuele bezetter zou worden verboden, dan had ik daar wel vijf jaar oorlog voor over. Dat was trouwens een lekker idee, dat zo'n oorlog maximaal vijf jaar duurde. Een soort houvast. Maar toch... leuk was anders.

Die zwartgalligheid verdween als sneeuw voor de zon toen ik het gedicht dordrecht, 25 november 1963 van Cees Buddingh' herlas. Het gaat als volgt:

l.s.
wegens de gebeurtenissen in Amerika
gaat de ouderavond vandaag niet door
de avond wordt nu gehouden
op maandag 9 december (over veertien dagen)
ook weer in de meerpaal
om acht uur
de oudercommissie

Dat gedicht zette alles in perspectief. 22 november 1963 werd John F. Kennedy vermoord en drie dagen daarna heeft een schoolhoofd ergens in Dordrecht een briefje zitten tikken voor de ouders. Twee weken later hebben vaders en moeders in Dordrecht op veel te kleine stoeltjes tegenover een leraar gezeten en geknikt. Ja, dat gaan ze zeker doen, kijken of Peter zijn huiswerk maakt. 'Wilt u, als u weggaat, tegen de ouders van Roeland zeggen dat ze binnen kunnen komen?'

Alles ging door, zoals altijd alles doorgaat. Maandagavond stond ik achter een gordijn in Het Oude Luxor, Rotterdam, samen met onder anderen Hugo Borst, die er een nieuw boek presenteerde. In de zaal zaten 950 mensen. Opeens ging het alarm af. Ik keek naast me. Hugo deed nog eens zijn jasje recht. Ik deed mijn hoofd voorzichtig om het gordijn. Iedereen zat er nog. Sommige mensen zochten naar hun plaats. Heerlijk geroezemoes.

Drie dagen na Parijs negeerde een zaal vol mensen het geloei van een alarm. Ze hadden iets leuks aangedaan, want ze gingen naar het theater. Bemoedigend gedrag.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden