Alleen

Ik woon alleen. Allang. Tenminste, dat zeg ik altijd als iemand ernaar vraagt. Maar ik woon niet echt alleen, ik woon met mijn buren....

CORRIE EBBERS

Toen de thuiszorg werd teruggeschroefd, maakte dat voor ons niet zoveel uit, want wij wonen zo gehorig dat elk ongemak moeiteloos door het beton heen dringt. Zo hebben wij Sjan van boven vaak opgeraapt als ze was gevallen.

Als Sjan zó viel dat ze nog bij de telefoon kon, belde ze Sjaantje, die haar sleutel had. Sjaantje, die de zeventig al is gepasseerd, belde dan met Cisca, want zij had ervoor doorgeleerd.Cisca belde vervolgens weer met mij, zodat we allebei een schouder van Sjan konden ondersteunen.

Als Sjan zó was gevallen dat ze buiten bereik van de telefoon lag, dan bonkte ze op de vloer en dan belde ik Cisca, die naar Sjaantje liep voor de sleutel.

Samen zetten we haar Sjan in het holst van de nacht dan weer op haar stoel, met een kussen op tafel en de medicijnen binnen handbereik. Naar bed wilde Sjan niet, want dan kon ze er zelf niet meer uit en dat vond ze heel gênant.

Toen Sjan naar het ziekenhuis ging, was het zo bekeken. Pas bij de begrafenis hoorden we dat ze waarschijnlijk al weken niet meer naar bed was gegaan. Ze kon alleen nog maarlicht voorovergebogen aan tafel zitten - maar dat hoor je als buur niet.

Zo heb ik nu nieuwe buren en meer lawaai dan me lief is. Soms zeg ik er wat over en dan kijkt de buurvrouw me aan alsof ik haar bij daglicht in het kruis tast. Dagenlang groet ze me dan niet meer. Ik leer daarvan. Ik word heel sociaal vaardig. Als ik voor de tiende keer word genegeerd, vraag ik buurvrouw of ze slechte zin heeft. Dan trekt ze wel weer bij en hebben we samen last van de andere buren, want verder hebben we niets gemeenschappelijk.

De gehorigheid maakt dat we voortdurend voor elkaar zorgen. Jan woont onder Sjaantje, en hij belt bij haar aan als ze verontrustend hoest en rochelt. Of Jan schakelt in die ge vallen Sjaantjes zoon in.

Sjaantje was een keer al bijna uitgedroogd, want we zijn allemaal erg flink en erg alleen, en als je te lang alleen bent wordt het steeds moeilijker om te zeggen dat het niet meer gaat.

Daarom mogen ze deze flats nooit isoleren. Het is beter dat ik mijn sociale vaardigheden blijf oefenen en mijn tolerantie-drempel voortdurend test en dat ze mij horen leven, hoe moeizaam ook, want doodgaan dat hoor je niet.

Corrie Ebbers

In NL schrijven lezers over hun huiselijk leven. Bijdragen aan de reeks, maximaal vijfhonderd woorden lang, zijn welkom. Dit is aflevering 57.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden