Alleen goedkope spullen

Daptone en Soul Fire Records hebben zich gespecialiseerd in het opnemen van nieuwe funk, die klinkt alsof hij uit de jaren zeventig komt....

Sinds kort liggen er mysterieuze cd's in sommige muziekwinkels. Ze zien eruit als zorgvuldig gereconstrueerde heruitgaven van platen uit de jaren zeventig. Er staat supersmerige funk op in de stijl van The Meters en James Brown, met het karakteristieke, ietwat overstuurde, rauwe geluid van die tijd. Als je ze hoort lijkt geen twijfel mogelijk: dit is oud. Hoesteksten als stereo compatible en titels als Dap Dippin' With Sharon Jones And The Dap-Kings bevestigen dat beeld. Maar geen van de boekjes geeft uitsluitsel over wanneer de platen zijn opgenomen.

Sugarman 3 & Co, een van de bands van wie onlangs zo'n cd is verschenen, speelde onlangs in Paradiso. De musici bleken geen oude rotten te zijn die bezig waren aan een reünie-tour, maar frisse dertigers en twintigers.

'Toen onze eerste plaat was verschenen werden we nauwelijks gebeld voor optredens. Zelfs de grootste funk-experts gingen ervan uit dat ie oud was en dat de band allang niet meer bestond', zegt saxofonist en bandleider Neal Sugarman.

De 38-jarige Sugarman is een van de mensen achter het platenlabeltje Daptone, dat eigendom is van Gabriel Roth. Roth begon midden jaren negentig samen met funkexpert Philip Lehman het onder insiders geliefde label Desco, dat louter vinyl uitbracht.

Zo verscheen er een soundtrack van een nietbestaande film: The Revenge Of Mister Mopoji - From The Sam Lung International Motion Picture. Roth en Lehman hebben nu elk een eigen label. De laatste is eigenaar van Soul Fire Records, dat net als Daptone gespecialiseerd is in nieuw opgenomen, oud klinkende funk.

Daptone en Soul Fire richten zich in de eerste plaats op het uitbrengen van singeltjes op vinyl. Eens in de paar maanden verschijnt er een nieuw plaatje van groepen als The Herb Johnson Settlement, Joseph Henry & The Soul Command en JD & The Evil's Dynamite Band. Achter deze namen gaan veel dezelfde muzikanten schuil die allemaal deel uitmaken van een grote funk-vriendenclub in Brooklyn. Volledige lp's zijn onder meer verschenen van The Sugarman 3, The Whitefield Brothers en Sharon Jones. Ze zijn sinds enige tijd ook op cd verkrijgbaar, net als verzamelingen van 45-toeren plaatjes als Up From The Vaults en Grazing In The Trash.

De labels doen vooral goede zaken in Europa (Groot-Brittannië heeft een levendige funkscene, Sharon Jones & The Dap-Kings komen in december naar Nederland). Maar de laatste tijd ontdekken ook meer Amerikanen dat er al funk bestond vóór de gelikte bombast van Parliament of Funkadelics.

De behoefte aan ongepolijst en eenvoudig entertainment creëerde het klimaat waarin de soulzanger Solomon Burke zijn comeback heeft kunnen maken.

Sugarman: 'We willen platen maken die klinken en eruitzien als de platen waar wij van houden. Niet dat we oude muziek naspelen. We schrijven onze eigen nummers en we proberen er de ruige energie van toen in te leggen.'

'We laten gewoon alle cheesy shit achterwege die je in moderne soulmuziek hoort', zegt de 21-jarige saxofonist Leon Michels.

Michels produceerde de plaat Problems van Lee Fields, een zanger van tegen de vijftig die door de mannen uit Brooklyn is opgespoord om nieuwe opnamen te maken. 'Ik tour ook met hem, en Lee's houding op het podium is straight from the seventies. Hij is voortdurend met het publiek bezig en zet echt een show neer. Dat zie je tegenwoordig veel te weinig.'

De nieuwe opnamen van Fields klinken zo mogelijk nog basaler dan zijn oude werk. Michels: 'Dat heeft vooral te maken met onze attitude. En we spelen alles live in.' Daarnaast blijkt de afwezigheid van geavanceerde opnameapparatuur essentieel voor de ouderwetse sound. Sugarman: 'We nemen alles op tape op. Er komt geen computer aan te pas. We gebruiken wat vintage-apparatuur uit de jaren zeventig, maar vooral goedkope spullen. Je moet het opnameniveau hoog zetten en dan gewoon hard spelen, niet bang zijn voor een beetje vervorming. We klinken het best door heel goedkope microfoons.'

Op de plaat Pure Cane Sugar van Sugarman 3 & Co speelt de legendarische funk- en souljazzdrummer Bernard Purdie een nummer mee. Toen hij de geïmproviseerde, rommelige studio inkwam en zag dat er maar één microfoon boven het drumstel hing, was zijn reactie: 'Dit is de enige goede manier om drums op te nemen.' Het was zeker twintig jaar geleden dat Purdie op die manier een nummer had ingespeeld.

Achterop de hoes van Pure Cane Sugar staat een oude foto van Purdie, waardoor de verwarring over de datering van de plaat alleen maar toenam. 'We hebben een bepaalde smaak', grinnikt Sugarman, 'en die foto was gewoon veel cooler dan de recente exemplaren die we konden vinden. Daar komt bij, als we een modern ontwerp hadden gemaakt, waren we de zoveelste funkband geweest. Door het oude uiterlijk word je nieuwsgierig.'

Lopen Sugarman & Co dan ook rond in pakken met brede revers en wonen ze in seventies-interieurs? 'Dat is niet te betalen', zegt Sugarman. 'Er is een periode geweest dat ik elke blaxploitation-film bekeek die ik maar kon vinden', geeft Michels toe. 'Maar het gaat in principe om de muziek.'

'Ik ben begonnen als jazzmuzikant', zegt Sugarman. 'Ik heb jaren gespeeld met mensen die alleen maar probeerden te klinken als John Coltrane. Prachtig, maar veel jazzmusici hebben zo'n heavy attitude. Niemand leek het ooit naar zijn zin te hebben. Ik ben langzaam opgeschoven naar souljazz, toen naar p-funk en nu naar de echt rauwe funk. Steeds kaler, tot wat ik voel als de meest pure vorm: groove.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden