'Alleen een mars is niet genoeg, maar het is een bericht aan de samenleving'

Zo'n 1.500 deelnemers trok woensdagavond in Amsterdam een mars tegen homogeweld, een tegengeluid na incidenten in Arnhem, Eindhoven en Amsterdam. Vier van hen over reacties die hun geaardheid soms oproept.

Deelnemers aan de mars tegen homogeweld in Amsterdam. Beeld Raymond Rutting / de Volkskrant

'Niet verborgen, wel alert'

'Net voor ik hierheen kwam liep ik door het park en kwam ik een vriend van me tegen. Er hingen wat van die dronken types, maar ik zei tegen hem: ik geef je toch gewoon een zoen.' Simon Nicolai (68) probeert zijn gedrag niet te laten beïnvloeden door de angst voor homofobe reacties, wil hij maar zeggen.

'Ik ben wie ik ben, dat ga ik niet verbergen. Maar ja, je bent wel altijd alert.'

Ruim dertig jaar geleden was Nicolai slachtoffer van een geweldsincident vanwege zijn geaardheid. 'Dat was heel vreselijk, maar daar wil ik het liever niet over hebben.'

Ook nu nog wordt hij af en toe uitgescholden. 'Vooral als ik me wat flamboyanter kleed, merk je dat je meer reacties krijgt. Laatst nog kwam ik uit de apotheek en wilde ik mijn fiets pakken, toen er een raampje van een auto omlaag ging: 'Hee, homo!'. Ik was flabbergasted.'

Het zijn meestal jongemannen in een groep, zegt Nicolai. 'Dan durven ze wel, effe stoer doen. Ik probeer me er niks van aan te trekken. Het is jaloezie van mensen die waarschijnlijk zichzelf niet durven zijn, denk ik altijd maar.'

Simon Nicolai Beeld Raymond Rutting / de Volkskrant

'Een mannelijker houding'

'Het is eigenlijk voor het eerst dat ik aan zo'n demonstratie meedoe, ik vind het ook wel spannend om hier te lopen', zegt Gilliard Soares Rodrigues. Hij wijst op zijn vriend: 'Het was zijn idee hierheen te gaan, een spontane actie.' Soares kwam op zijn 16de uit de kast. Zijn familie had daar nogal moeite mee. 'Mijn vader accepteerde het totaal niet, daar heb ik extreme woordenwisselingen mee gehad. Het is pas sinds mijn 25ste dat hij een beetje is bijgedraaid en we weer goed met elkaar omgaan.'

Het gebrek aan begrip in zijn omgeving raakt hem meer dan reacties op straat. 'Ik was als tiener wat vrouwelijker, maar ik heb me een stoerdere houding aangemeten door de jaren heen, juist omdat ik anders niet werd geaccepteerd. Dat heeft mijn identiteit gevormd. Door die mannelijker houding zien mensen niet direct aan mij dat ik homo ben, daarom heb ik ook niet zoveel last van reacties misschien.'

Zijn vriend Gino Tromp (35) voegt toe: 'Je wordt wel eens nageroepen van 'flikker', of 'homo', maar dat zijn nu zulke standaardscheldwoorden dat ik me altijd afvraag of iemand echt op mijn geaardheid doelt.'

Gilliard Soares Rodrique. Beeld Raymond Rutting / de Volkskrant

'In een jurk naar mijn werk'

'Bijna iedere dag word ik wel een keer uitgescholden op straat', zegt Kalle Gerrits (25). 'Gek dat hetero's nu pas ontdekken hoe vaak dit gebeurt. Ze roepen 'vieze kankerhomo', of iets in die trant. Het zijn jongens van allerlei afkomst, net zo goed autochtone als allochtone Nederlanders. Meestal zo tussen de 20 en 25. Ik ben nog nooit uitgescholden door een vrouw.'

Gerrits werd al in de brugklas in Haarlem gezien als 'anders'. 'Een raar jongetje dat van dansen hield. De meiden in de klas vingen me altijd op, de jongens scholden me uit.' Op zijn 15de ontaardde het in geweld. 'Jongens van school wachtten me op; ze sloegen me zo hard dat ik bewusteloos raakte. Dat heeft zelfs in de krant gestaan.' Het incident moedigde hem aan zich nog meer te uiten. 'Ik dacht: fuck you. Ik ging mezelf nog meer kleden zoals ik wil, trots op wie ik ben. Ik draag nu ook naar mijn werk bijna elke dag een jurk. In het begin vonden ze dat wel lastig, mijn baas zei: 'Als je er maar geen show van maakt'. Dachten ze dat ik in een striptease-paal zou klimmen ofzo? Maar nu blijkt het helemaal geen probleem te zijn; ze waarderen me omdat ik mijn werk als manager goed doe.'

Kalle Gerrits. Beeld Raymond Rutting / de Volkskrant

'Voorlichting helpt'

'Veel mensen dachten misschien: geweld tegen homo's, dat gebeurt toch niet meer in Nederland? Maar het gebeurt nog steeds. Daarom sta ik hier', zegt Myrthe Kamoen (21). 'Natuurlijk is alleen deze mars niet genoeg, maar het is wel een bericht aan de samenleving.'

Kamoen geeft namens het COC voorlichting over homoseksualiteit op middelbare scholen en mbo's. 'De reacties zijn vaak positief hoor, maar er zijn ook wel kinderen bij die het een beetje vies vinden ofzo. Veel scholieren kennen het onderwerp alleen van tv, daarom is voorlichting zo belangrijk. Als ze iemand voor zich zien die zijn verhaal vertelt, wekt dat veel meer empathie.'

Kamoen, zelf biseksueel, heeft geen ervaring met negatieve reacties. 'Ik pas mijn gedrag ook niet aan. Ik heb wel relaties gehad met vrouwen die liever niet hand in hand over straat liepen. Ik denk dat koppels van twee mannen, of transvrouwen, meer gewelddadige reacties oproepen dan twee vrouwen samen. Dat hoor ik ook van andere voorlichters. Bij vrouwen gaat het vaker om intimiderende of seksueel getinte opmerkingen, wat overigens net zo erg kan zijn.'

Myrthe Kamoen. Beeld Raymond Rutting / de Volkskrant
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden