Alleen die tik, hij zit er nog

Mijn fiets is een donkergroene Koga Miyata van het type Roadrunner. Toen ik hem twintig jaar geleden aanschafte, koos ik voor degelijkheid....

Helaas heb ik mijn fiets verwaarloosd. Het chroomwerk is verroest, de lak heeft overal blutsen en slechts hier en daar zit er nog lint om het stuur. Ernstiger gebreken zijn de speling in trappers en achterwiel. Mijn fiets rammelt, knarst en zwalkt. Het allerergste is: hij tikt. Bij iedere pedaalslag hoor je hem niet alleen, je voelt hem ook. En toch loopt er niets aan.

Voor één keer ga ik met de sportfiets naar het werk, zodat collega Rob er even naar kan kijken. Rob heeft zelf drie racefietsen, die hij elke avond helemaal uit elkaar haalt en weer in elkaar zet. Ieder onderdeeltje krijgt dan nieuw vet of een oliebadje. Ik vraag hem of hij weet waar ik aan moet draaien om de speling uit mijn achterwiel te halen. Rob voelt aan het wiel. 'Wanneer heb je de asjes voor het laatst gesmeerd?' 'Eh, ik geloof niet dat ik die ooit. . .' 'Dan staan ze helemaal droog en daar moet je mee oppassen, want. . .'

De fietsenmaker wil mijn fiets wel behandelen, maar dan moet hij drie dagen blijven. De rekening doet vermoeden dat de reparatie ook drie volle werkdagen heeft gekost, en toch ziet mijn fiets er nog tamelijk haveloos uit. Maar het nieuwe stuurlint is een genot en knijp eens in die remmen! Geen gerammel, geknars of gezwalk meer, als ik naar huis fiets. Alleen. . . die tik. Hij zit er nog.

Terug naar de fietsenmaker. Twee dagen later heeft hij nog wat bewegende onderdelen vervangen en zijn alleen de trappers nog oorspronkelijk. De rekening is opgelopen tot de prijs van een luxe fiets. De tik is nog niet weg, maar samen komen we er achter dat het de cupjes zijn. De cupjes zijn pedalen waar je met je schoenen inklikt. De fietsenman heeft geen tijd, maar ik kan best zelf die cupjes demonteren en smeren.

Het inwendige van zo'n cupje blijkt zeer veel ringetjes, veertjes en kogeltjes te bevatten. Heel voorzichtig leg ik ze in volgorde op de eettafel. Een ongelukkige botsing van knie en tafelpoot gooit alles door elkaar. Ik hoor kogeltjes vallen.

Vier uur later is er een wonder gebeurd. De cupjes zitten weer in elkaar en vol vet. Dan volgt een proefrit. Van de eettafel tot de salontafel hoor ik niets. Zou het echt? Buiten blijkt het echt. De tik is weg. Zelden was ik zo gelukkig.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden