Alleen Christie ziet zinneprikkeling

amsterdam Zo bekoorlijk als de weergaloze muziek van Jean-Philippe Rameau (1683-1764) zich aan het oor voordoet, zo lastig is het vaak voor ons, arme 21ste-eeuwers, te snappen wat Parijse Rameaugekken een eeuw of tweeënhalf geleden in zijn opera’s en dansspektakels hebben gezien....

Maar intussen: het interessantste dat het ontwakende beeld te berde brengt is ‘Wat zie ik, waar ben ik?’ Zorgeloos gaan beeldhouwer en gebeeldhouwde hun toekomst tegemoet, en van het gesputter van Pygmalions oorspronkelijke partner verneem je verder niets meer.

De enige die zondag in Carré de indruk wekte alles gezien en begrepen te hebben wat er aan drama, spanning en zinneprikkeling te zien en te begrijpen valt bij Rameau was William Christie, dirigent van het koor en orkest Les Arts Florissants en nestor van de Franse barokrevival. Hij zette Pygmalion 18 jaar geleden al eens op de plaat, kreeg er nu dans- en trapezewerk bij en oogde na afloop innig tevreden, als een man die het complete wat en waarom van het genie-Rameau en zijn achttiende eeuw had mogen doorschouwen op basis van luttele vliegbewegingen van allegorische figuren als Vrolijkheid en Spel.

Tevreden mocht Christie zijn met de choreografische inzetbaarheid van zijn vocalisten Ed Lyon, Sophie Karthäuser, Karolina Blixt en Emmanuelle de Negri. Ze bleken eerder jong dan indrukwekkend, maar waren temidden van Browns dansers niet te beroerd ook zelf het been te heffen – en brachten meer stemexpressie in dan het gestaalde, categorische non-vibrato dat Christie vroeger gewend was zijn zangers op te leggen.

Naast het vliegwerk (een kunstgreep die Trisha Brown al eens toepaste in een Orfeo van Monteverdi) was er weinig dat een typische festivalkoorts uitdroeg. Christie beperkte het grondpersoneel in de orkestbak (geen vier fagotten en vier hobo’s maar twee van elk), en schrapte van Rameaus Hippolyte et Aricie, voor de pauze), ongeveer 70 procent. Maar bij het Cruelle mère des amours klonken de traverso’s weer prachtig. Bij Rameau is het what you hear is what you get.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden