'Alle mannen waren naakt en speelden met zichzelf'

Cyberkinderporno is een nieuwe bron van inkomsten in landen als de Filipijnen. Het is de wereld van Robert M. Jessica (12) werd door haar oom en tante gedwongen zich uit te kleden voor de webcam.

ls de Filipijnse Jessica schoolvakantie had, hielp de vissersdochter haar moeder met de verkoop van de vis. Tot twee jaar geleden. Die zomervakantie werd het 12-jarige meisje voor het eerst naar haar oom en tante in het nabijgelegen vissersdorp Cordova gestuurd. Want daar, in het van roestige golfplaten gebouwde huisje, stond een computer mét internetverbinding in de slaapkamer.

Elke dag nam haar tante het meisje mee naar die ruimte. Zodra de computer en webcam aangingen, zag Jessica op het scherm het gezicht van een oude Amerikaanse man. Niet altijd dezelfde. Soms was er een met een dikke buik. Soms eentje zonder. Allemaal hadden ze wit haar. En allemaal waren ze naakt.

Via de chat gaf de man haar opdrachten. Ze moest haar kleren uittrekken en haar tengere, donkere kinderlichaam betasten. En er was meer. Op zijn commando moest ze ook de anderen aanraken - het waren neefjes, nichtjes of buurkinderen uit de krottenwijk. Tijdens de 'show' moest ze haar gezicht op het computerscherm gericht houden. Zodat ze zag hoe de oude man masturbeerde en genoot.

Zelf genoot ze er niet van. Verre van. Maar als ze na een week 'vakantie' terugkeerde naar haar ouders was ze toch een beetje blij. Van het geld konden haar ouders rijst en fruit kopen voor haar en haar zeven broertjes en zusjes. Per 'show' betaalden de mannen zo'n 20 tot 30 euro. Het grootste deel ging naar haar oom, tante en de tussenpersoon. Jessica kreeg ongeveer 2,50 euro per keer. Maar, zeiden haar oom en tante, 'daar trekken we de kosten voor jouw maaltijden vanaf'. Meestal hield ze na een week werken 5 tot 10 euro over.

Jessica is het slachtoffer van cyberkinderporno. Deze nieuwe vorm van kindermisbruik is door de opkomst van goedkope computers en internetverbindingen een snel groeiend probleem in derdewereldlanden zoals de Filipijnen. De 'shows' of 'chat-chats' vinden plaats in huizen of achter gesloten gordijnen in internetcafés. Er wordt betaald via MoneyGram of Western Union zodat de afzender niet is te traceren. Zo stond de oom van Jessica te wachten bij het lokale kantoor van Western Union. Zodra de oude Amerikaan had betaald, gaf haar oom zijn vrouw een seintje dat Jessica kon beginnen met uitkleden.

Vervolging blijkt lastig. De zaak van Jessica is een van de eerste die worden behandeld door een Filipijnse rechter en de uitkomst is nog ongewis. De 'shows' worden meestal niet opgenomen door de pedoseksueel. Dus bewijs dat het online misbruik heeft plaatsgevonden, is er vaak niet. Zodra het gesprek is verbroken, is alles verdwenen. Bovendien zijn familieleden of buurtgenoten vaak betrokken bij het misbruik en niet bereid te getuigen tijdens een rechtszaak. Zo hadden verschillende buurtgenoten in de krottenwijk van Cordova ook een computer met internetverbinding. En als de klanten van de buren een 12-jarig meisje wilden, werd Jessica naar deze huizen gestuurd. 'Veel buren pikken een graantje mee van de inkomsten. Ze zien dit niet als seks of als iets schadelijks, omdat er geen fysiek contact is met de klant', zegt Leny Kling van hulporganisatie Terre des Hommes.

Van de omvang van het probleem zijn geen betrouwbare gegevens. Duidelijk is wel dat Jessica geen uitzondering is. Ook in het onderzoek naar het pedonetwerk van Robert M. ontdekten de politie en het Nederlands Forensisch Instituut sporen van drie gevallen van cyberkinderporno. Zo misbruikte een Filipijnse vrouw in opdracht van een vriend van Robert M. een jongen en een meisje van nog geen 4 jaar oud voor de webcam.

'Hun ouders zeggen vaak niet op de hoogte te zijn van het misbruik, er wordt niet over gepraat', zegt Noemi Truya van het Filipijnse CBL, een organisatie die zich inzet voor de rechten van het kind. 'Maar tegelijkertijd nemen ze het geld dat het kind verdient graag in ontvangst. Van een euro kun je anderhalve kilo maïs kopen.' Wat Truya betreft is een van de grootste gevaren van cyberkinderporno dat de stap naar daadwerkelijk fysiek misbruik klein is. 'Klanten willen soms langskomen voor het kind.'

Ontmaagd voor een halve euro

Het kan ook andersom. Voor Franzel uit de Filipijnse havenstad Cebu is cyberporno juist een stap hoger op de prostitutieladder. Hij was 9 toen hij bedacht dat seks een goede manier was om geld te verdienen. Hij ging 's nachts met buurtkinderen de stad in. Naar de plaats waar veel taxichauffeurs komen om zich te laten bevredigen. In ruil voor nog geen halve euro werd hij anaal ontmaagd in een auto. 'Het was pijnlijk', zegt de bijna 16-jarige jongen. 'En weinig geld. Ik heb hem er ook nog voor moeten pijpen.' Hij rolt met zijn ogen, legt zijn hand op zijn borstbeen en gooit grinnikend zijn hoofd naar achter.

Sindsdien gaat-ie enkele nachten per week de deur uit. Vanavond niet. Hij is moe, vertelt Franzel terwijl hij samen met de 14-jarige Rogulio door de steeg loopt waar ze wonen. Een paraplu moet hun huid beschermen tegen de felle zon. De sloppenwijk doet middeleeuws aan. Overal lopen kinderen, honden en kippen. Het stinkt er naar urine en je ruikt de houtvuurtjes waarboven pannen met rijst hangen. Alleen een goedkoop Chinees mobieltje in de hand van een meisje en het internetcafé dat zit verstopt in kleine woning verraden dat Franzel en zijn vrienden in de 21ste eeuw leven.

Zijn dag begint meestal vroeg. Dan kijkt Franzel - blauwwit gelakte teennagels, rood geverfd haar en een zwart truitje met glitters - naar de Power Puff Girls, Tom & Jerry en andere tekenfilms. Vervolgens valt hij weer in slaap. In de loop van de dag wordt hij wakker. Hij maakt wat schoon, doet boodschappen en kijkt soapseries. Vanaf 9 uur gaat hij op zoek naar klanten. Voor anale seks vraagt hij tegenwoordig 50 tot 100 piso's, nog geen 2 euro. Zodra hij wat geld heeft, kan hij het internetcafé betalen. Daar - achter een gordijntje - vermaakt hij twee tot drie uur zijn online klanten.

'Ik zeg dan: haai, houw are yoe? We praten een beetje en dan zeggen ze vaak wat ze willen. Mijn eerste cyberkeer was toen ik 10 was. De man wilde mijn borsten zien. Ik heb een bh aangetrokken en met mijn nepdecolleté geschud.' Nu vragen ze nog steeds geregeld of hij zijn billen, penis of niet-bestaande boobies toont. 'En ik moet soms masturberen.' En hoewel de mannen aan de andere kant van de webcam niet lijken op zijn droomman - 'een Amerikaan met een blonde baard en een sixpack' - vindt hij het leuk werk om te doen. Sterker nog, hij voelt zich een geluksvogel met zijn kleine tengere lichaam. 'Veel klanten geloven dat ik een jaar of 12 ben. Dat is goed voor business.'

Dronken dikke Engelsen

Franzel is niet de enige die vanavond thuisblijft, constateert Diane. De hulpverlener loopt door de straten van de arme havenstad. Aan de ene kant van de straat zit een stripclub voor vrouwen, even verderop is er een voor mannen. Twee dronken dikke Engelsen roepen onverstaanbare woorden richting voorbijlopende meisjes. Ze zwabberen op hun benen, hun gekreukelde blouses hangen uit hun broek. 'Nog een uurtje en dan zul je hier meer kinderen zien', zegt haar collega Benji. De hulpverleners willen voorlichting geven over soa's. 'En wie weet bouwen we een vertrouwensband op en kunnen we ze op den duur overtuigen weer terug te gaan naar school en te werken aan hun toekomst. Dat hebben wij ook gedaan.'

Vroeger, zegt Diane - 'Zo noem ik me, maar ik heet eigenlijk Rudolpho' - was de Filipijnse prostitutiewereld overzichtelijker. Zowel Diane als Benji ging als 13-jarige jongen in meisjeskleding de straat op: ze verkochten hun lichaam. De plekken waar de kinderen kwamen, waren herkenbaar. 'Dat is nog steeds zo. Maar nu heb je ook nog de cyberkinderporno en die kinderen kun je veel moeilijker vinden', zegt Benji.

Soms lukt het wel om een slachtoffer te bereiken. Zo woont de 16-jarige Jenalyn dankzij een hulpverlener van Forge (een organisatie die opvangplekken regelt) sinds december in een opvanghuis voor meisjes. Zo'n drie jaar geleden werd ze misbruikt door haar aan alcohol en drugs verslaafde vader. Ze gaf hem aan en hij verdween achter de tralies. Maar de relatie met haar moeder Gina verslechterde tegelijkertijd. Gina, een 44-jarige bananenverkoopster zonder voortanden, zegt nog altijd te geloven dat haar man haar dochter 'slechts' sloeg. En hoewel ze weinig verdient, gaat Gina elke week naar de gevangenis met een zak eten en 100 piso's voor sigaretten. Tot woede van Jenalyn.

En dus ontvluchtte het tienermeisje zo veel mogelijk hun houten eenkamerhutje op palen dat in een voorstad van Cebu staat. Ze 'werkte' zo nu en dan op straat. 'En ik hing rond met vrienden. We dronken rum met vruchtensap.' Op een van deze avonden ontmoette ze Agnes. Kort daarna vroeg deze 'bemiddelaarster' of ze in was voor cyberseks. Voor ze het wist stond Jenalyn naakt te dansen voor een webcam. Op instructie van Agnes, die chatte met de klant, betastte ze zichzelf. 'Ik was dronken.' Nog vijf keer zou ze bij Agnes over de vloer komen. 'Elke keer zag ik een andere man op het scherm. Eentje was in de 20, maar er was ook een keer een man van 70. Ze waren allemaal naakt en met zichzelf aan het spelen.' Van het geld dat ze verdiende, werd drank gekocht voor haar vriendengroep. Nu heeft ze spijt van die periode. 'Maar God zal me vergeven.' Sinds ze in het opvanghuis woont, gaat ze weer naar school. 'Ik wil graag model, actrice of zangeres worden. Of anders verpleegster.'

Ook Franzel zou later best iets anders willen doen. 'Als het maar even goed betaalt.' Voorlopig vermaakt hij zich wel voor de webcam, zegt-ie. Onlangs had hij een tegenvaller. Zijn favoriete klant blokkeerde hem. De 37-jarige Amerikaan, ene Johan 'die heel aardig is en groene ogen heeft', wil niet meer met hem chatten. En dat terwijl ze elkaar al sinds zijn 10de spraken. Johan heeft een ander 'vriendje' gevonden uit de steeg van Franzel. 'Dat jongetje is 7 jaar oud. Veel te jong, vind ik. Maar de jongen wil het graag doen', zegt hij terwijl met een dramatisch gebaar zijn hoofd schudt. 'Ik ben natuurlijk vreselijk jaloers. Johan heeft hem al geld gestuurd.'

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden