Column

Alle journalisten hadden ineens geelzucht

De journalistiek trekt de handen graag af van de eigen invloed, blijkt bij de start van de Tour de France in Utrecht

De renners passeren een molen in Montfoort tijdens de tweede etappe van de Tour de France van Utrecht naar Neeltje Jans.Beeld anp

Knuffelanchor Herman van der Zandt verwoordde het treffend. 'De Tour in Utrecht, dat is als een optreden van Kanye West op de braderie in Ankeveen.' Inderdaad, de zogenaamd nuchtere Nederlandse volksaard was dit weekend net zo zeldzaam als een plekje in het stadspark zonder barbecuewalm.

Wat was het lekker meedeinen op de hysterie rond Tom Dumoulin. Ook voor kijkers op instapniveau leek de fietswereld plots overzichtelijk: geen waaierwiskunde, kopmannen of knechten, maar een man en zijn 13,7 kilometer. Een jonge man die, zo bouquetreeksde een van de commentatoren erop los, bovendien 'een engelachtig uiterlijk' heeft. De druk op Dumoulin werd behoorlijk opgevoerd door de steeds herhaalde vraag of Dumoulin de druk zou aankunnen.

'Utrecht lijdt aan geelzucht en de veroorzaker daarvan is deze man', zei Herbert Dijkstra of Maarten Ducrot vijf minuten voordat Neerlands hoop in gele dagen zou starten. Ho, ho, ho, dacht ik toen. Nu moet je die arme Tom niet óók nog die verantwoordelijkheid in de klikschoentjes schuiven.

Het was prachtig om te zien hoe de presentatoren neutraal verslag deden van de massahysterie, alsof ze daar zelf geen enkele rol in hadden gespeeld. Dione de Graaff, invoelend: 'Wat heeft hij veel over zich heen gekregen, hè?' De commentatoren: 'Kun je je voorstellen hoe het is voor zo'n jongen, om de druk van de hele natie op zijn schouders te voelen?' AD-sportverslaggever Thijs Zonneveld probeerde de verwachtingen een beetje te temperen - in een knalgeel shirt.

Zo leek alsof 'de hele natie' plots last had gekregen van Dumoulinkoorts en de media dat slechts documenteerden. Dat is geen unicum, de journalistiek trekt de handen graag af van de eigen invloed. Toch vraag ik me af hoeveel rijen dik het op de Maliesingel had gestaan als de media het begin van de Tour niet hadden gereduceerd tot het succes van één man - zelf had ik waarschijnlijk gebarbecued in het park, in plaats van 15.04 minuten onbedaarlijk zitten schreeuwen tegen de vetarme billen van een 24-jarige Maastrichtenaar op een scherm.

Het enthousiasme van de verslaggevers bleek ook uit een interview met Fabian Cancellara - toch niet de minste tijdrijder. 'Hoe belangrijk is zaterdag voor je?', luidde de plichtmatige eerste vraag, waarop al snel overgeschakeld kon worden naar het enige dat telde: Dumoulin. 'Denk je dat hij kan omgaan met de druk?', wilde de interviewer weten. En trouwens, wist de Zwitser wanneer voor het laatst een Nederlander in het geel had gereden? Nee? Echt niet? Wat deed hij dan in de zomer van 1989? Zat hij toen niet voor de tv om Erik Breukink de proloog te zien winnen? Cancellara, ongemakkelijk lachje: 'Eh, ik was 5.'

Er gaapt nou eenmaal een groot gat tussen kritische journalistiek en evenementenverslaggeving. Dat verklaart ook waarom doping de laatste decennia zo'n kleine rol speelde in het feest dat de NOS van de Tour maakt. Soms komt het d-woord even om de hoek kijken, als een dood gewaande oudtante die plots op een verjaardag verschijnt. Zaterdag deed presentator Gert van 't Hof een halfslachtige poging. Hij vroeg Karsten Kroon 'wat voor gevoel' die had over het rapport waaruit bleek dat Bjarne Riis zijn renners aanzette tot doping. Kroon ontweek de vage vraag over zijn oud-ploegleider en Van 't Hof schakelde weer snel over op iets met Dumoulin. Het moest natuurlijk wel leuk blijven. Voor die gekke geelzuchtige mensen in het land dan, hè.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden