All Blacks brengen cup weer 'thuis'

CHRISTCHURCH - Nieuw-Zeeland speelde zijn slechtste wedstrijd van het toernooi en Frankrijk zijn beste. Daardoor liep de finale van het wereldkampioenschap rugby zondag in Auckland uit op een bloedstollend gevecht waarin beide partijen de overwinning hadden kunnen claimen. Het gastland trok ternauwernood aan het langste eind: 8-7.

Terwijl de Nieuw-Zeelandse selectie voor aanvang van de wedstrijd de traditionele haka uitvoerde, liepen de Franse spelers op hen af. Zo'n kunstje is in het verleden door meer tegenstanders uitgehaald en de haka is een krijgsdans waarbij enig weerwerk op prijs wordt gesteld, maar de Fransen liepen veel verder door dan de regels van de internationale rugbybond IRB toestaan. Nieuw-Zeeland oogde misschien niet geïmponeerd, maar Frankrijk had zijn eerste punt gemaakt, nog voor het beginsignaal had geklonken.

Hun assertieve houding bleek maatgevend voor de flair waarmee de Fransen daarna te werk gingen. Ze wisten zonder veel omhaal het fijnzinnige combinatiespel te demonteren waarmee de 'All Blacks', de Nieuw-Zeelandse nationale ploeg, de afgelopen zes weken succes hadden geoogst. De kwikzilverachtige Israel Dagg en Ma'a Nonu, bij eerdere wedstrijden een veel scorend duo waar elke verdediging zijn tanden op stukbeet, werden kundig geneutraliseerd.

De enige Nieuw-Zeelandse try van de wedstrijd kwam na een kwartier tot stand dankzij de gewiekste dommekracht Tony Woodcock. Nadat hij een inworp toegespeeld kreeg, had hij maar een paar stappen nodig om de achterlijn ongehinderd te passeren (5-0).

Dat Piri Weepu verzuimde de aansluitende conversie te benutten, niet eens vanuit de allermoeilijkste hoek, tekende het gemis dat Nieuw-Zeeland de hele wedstrijd door parten zou spelen. Dan Carter, spelverdeler en vaste goalkicker, had het WK al na een paar wedstrijden geblesseerd moeten verlaten. Weepu nam diens taak als kicker over en deed dat heel behoorlijk - tot de finale. Hij verprutste niet alleen voor rust de conversie, maar ook twee penalty's die Nieuw-Zeeland aan een heel wat comfortabeler voorsprong hadden kunnen helpen.

Carters andere functie, die van fly-half (spelverdeler), werd aanvankelijk waargenomen door Colin Slade en, nadat die in de kwartfinale tegen Argentinië was uitgevallen, door Aaron Cruden. Nieuw-Zeeland had zich zonder twijfel rijk gerekend toen de Franse fly-half Morgan Parra halverwege de eerste helft murw gebeukt het veld had moeten ruimen, maar nog voor rust was Cruden hetzelfde lot beschoren.

Hij werd vervangen door Stephen Donald, die twee weken geleden nog met lieslaarzen aan stond te vissen, maar inderhaast werd opgetrommeld toen de ene na de andere Nieuw-Zeelandse spelverdeler omviel.

Vierde keus Donald werd vorig jaar, na een werkelijk rampzalige wedstrijd, afgeschreven door bondscoach Graham Henry én door het kritische Nieuw-Zeelandse rugbypubliek.

Door de achterdeur was hij tijdens het WK weer naar binnen geloodst en pal na rust wachtte hem de ondankbaarste taak die onder zulke omstandigheden denkbaar is: hij moest ook het trapwerk overnemen van Weepu, de falende goalkicker. Koeltjes benutte Donald de eerste de beste penalty (8-0).

De fase die Frankrijk de zege had kunnen brengen, was toen al even aangebroken. Het team, vooraf door menigeen afgeschreven omdat het steeds met de hakken over de sloot de volgende ronde van het toernooi bereikte, gaf achterin geen ruimte weg en probeerde voorin gebruik te maken van de rek die ontstond door de foutjes die zich aan Nieuw-Zeelandse kant opstapelden. Het was de Franse captain Thierry Dusautoir die er in de 47ste minuut van profiteerde en de plek voor de try voor het uitkiezen had. Invaller François Trinh-Duc voerde met de eenvoudige conversie de spanning nog verder op (8-7).

Bij vlagen was het Franse overwicht zo groot dat voor Nieuw-Zeeland een herhaling dreigde van de nederlagen die het, na een voorsprong bij rust, tijdens de WK's van 1999 en 2007 tegen dezelfde opponent had geleden. Maar waar Nieuw-Zeeland destijds struikelde over een combinatie van onbezonnenheid en domme pech, speelde het de wedstrijd ditmaal berekenend uit.

Dankzij de overwinning schaart Nieuw-Zeeland zich bij de andere twee grote rugbynaties van het zuidelijk halfrond, Australië en Zuid-Afrika, die allebei de wereldtitel eveneens tweemaal op hun naam schreven. Met de overhandiging van de beker aan de Nieuw-Zeelandse captain Richie McCaw (30), de beste speler van zijn generatie, kwam de Webb Ellis-trofee na 24 jaar weer terecht op de plek waar hij, althans volgens de meeste Nieuw-Zeelanders, hoort te zijn: thuis.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden