Algemene nabeschouwing

WIJNSCHENK is me van de Algemene Beschouwingen eigenlijk het minst van allemaal bijgebleven...

'Uitgever van motorbladen in Almere', hoor je hem nog steeds aangeduid worden, alsof het om een homerisch epitheton gaat. Maar zoals hij daar nog wat onwennig, maar toch vergenoegd, achter het katheder stond, deed hij me meer denken aan een net in dienst genomen employé van een groot herenmodemagazijn tegen wie de afdelingschef heeft gezegd dat hij zich best een paar beginnersfoutjes mag veroorloven, als hij maar blijft glimlachen en altijd met twee worden blijft spreken.

'In m'n eerste termijn', moest hij donderdagnacht toegeven, 'zat ik lekkerder in m'n verhaal.'

Coalitiegenoot Zalm had zijn maidenspeech met een knipoog van een geduldige bovenmeester ook alvast geprezen als 'literair proza'. Het was inderdaad een schoolopstel. En ter verbetering van z'n voordracht zal hij in de komende weken nog ergens te rade moeten gaan. Maar dan natuurlijk niet bij Ferry Hoogendijk.

Maxime Verhagen, de nieuwe fractievoorzitter van het CDA, zal na al die jaren nooit meer een bevlogen spreker worden. Pas nadat ik tijdens een interruptiedebat al een keer of zes, zeven het raadselachtige woord ommomendà uit zijn mond had horen komen, drong het tot me door dat hij telkens op het moment dat had proberen te zeggen. Ook z'n taalgebruik lijkt op gelatinepudding.

De premier mag trouwens ook wel een beetje op z'n dictie gaan letten. Zonder ook maar de geringste inachtneming van de elementaire regels aangaande ritme, klemtoon of interpunctie ratelt die man maar door, alsof hij bang is dat hij z'n boodschap niet binnen de afgesproken twee dagen over het voetlicht zou krijgen. Maar aangenomen dat hij z'n tekst toch ook zelf van een andere orde acht dan de Schrift, kan hij er in christelijke deemoed toch in schrappen?

Rosenmöller en Marijnissen waren als vanouds, maar ze moeten langzamerhand wel ophouden met kinderachtige grappen over die verdomde Bentley, en straks (waarschuw ik maar vast) geen nieuwe grappen verzinnen over ouden van dagen die nooit meer tot rust mogen komen omdat ze in Huize Avondrood dag en nacht op hun verwende achterkleinkinderen moeten passen. Er is al genoeg cabaret in dit land.

D66 dreigt naar mijn indruk niet meer tussen twee, maar tussen een stuk of zes concurrerende partijen verstikt te raken, en Jeltje vond ik vooral sneu.

De absolute ster van de voorstelling was wat mij betreft Leen van Dijke, die het liberale credo van Zalm (wie zou dat hebben geschreven?) onderbrak met een kleine filippica tegen seks en geweld op televisie, en bushokjes in de openbare ruimte.

Zalm keek ervan op. Voor onbetamelijke televisie reikte hij een oplossing aan: 'er zit een knop op' - maar bushokjes?

De man van de ChristenUnie riposteerde: 'Daar komt u zeker nooit!', waarop in de zaal zwakjes werd gelachen, en ik moest terugdenken aan Adriaan Morriën die jaren geleden eens schreef dat hij nooit begreep wat er bedoeld kon zijn als in oude Kamerverslagen aan een citaat de geheimzinnige notie '(hilariteit)' was toegevoegd.

Maar Van Dijke schijnt de hokjes net zo goed te kennen als heteroseksuele mannen een afwerkplek en homoseksuele een verdacht park - maar dan natuurlijk in het nette: als de sjagrijnige heer uit een cartoon van Peter van Straten, die met een verrekijker naar de overburen loert en vol afgrijzen tegen zijn vrouw zegt: 'Ze zijn daar weer smerig bezig.'

Die Leen. Aan de manier waarop hij tevreden terugliep naar zijn bankje kon je zien dat de Revolutie van Pim Fortuyn onze grondvesten onberoerd heeft gelaten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden