Weblog

Aleppo, het Sarajevo van Syrië

Opinieblog

Een selectie van interessante debatten op internet en in andere media, bij elkaar geblogd door opinieredacteuren van de Volkskrant.

'Tired of the cartoons & stories about Putin as a great strategist when he's not. This by @BJennings90 has it right' Beeld Garry Kasparov / Twitter

Aleppo, het Sarajevo van Syrië

Roger Cohen (columnist The New York Times):
'Aleppo kan het Sarajevo van Syrië worden. Het is al het München.

'Waarmee ik bedoel dat de benarde toestand van Aleppo - zijn kwetsbaarheid voor Poetins grillen en Assads uit de as herrezen genadeloze plannen - een gevolg is van de lamlendigheid en doelloosheid van bijna vijf jaar regering-Obama. De president en zijn team hebben zich verscholen achter noties dat Syrië in de marge zit van vitale Amerikaanse belangen; dat ze de nadelen van interventie beter doordacht hebben dan anderen; dat de actoren op de grond onbegrijpelijk en onbetrouwbaar zijn; dat er geen binnenlandse of Congressionele steun is actie te ondernemen om de oorlog te stoppen of te beïnvloeden; dat er geen juridische basis is om safe areas te vestigen of Assads luchtmacht uit te schakelen; dat Afghanistan en Irak lessen zijn in de futiliteit van Amerikaanse machtsprojectie in de 21ste eeuw; dat Syrië Ruslands Afghanistan zal worden als de Russen zich de woede van de soennitische wereld op de hals halen; en dat het enige gebod, ongeacht de schaal van het lijden of de afbraak van Amerikaanse geloofwaardigheid, het vermijden is van nog een oorlog in het Midden-Oosten.

'Obama's constante 'wat als' en herhaalde 'wat dan' inzake Syrië heeft geleid tot slachtingen in Parijs en San Bernardino. En bijgedragen aan de potentiële ontrafeling van de EU nu interne grenzen worden hersteld als antwoord op de vluchtelingengolf - waar de VS op reageerden door 2.500 Syriërs op te nemen sinds 2012 - 0,06 procent van het totaal.

'De Syrische crisis is nu een Europese crisis', zegt een Europese diplomaat me. 'Maar de president is niet geïnteresseerd in Europa.' Dat is een eerlijke inschatting van de eerste naoorlogse Amerikaanse leider voor wie de trans-Atlantische alliantie iets is om verplicht in ere te houden, niet emotioneel te omhelzen.

'Syrië is nu de schande van de Obama-regering, een debacle van zulke proporties dat het de binnenlandse prestaties van de president kan overschaduwen.'

Steun voor plan-Samson

EU Moet politieke moed tonen
(Uit: Financial Times)

Vorige maand staken 61 duizend vluchtelingen over van Turkije naar Griekenland, 35keer zoveel als in januari 2015. De VS en hun Europese bondgenoten hebben weinig zin getoond om het Assad-bewind militair te bestrijden. Er zijn dus weinig opties.

Een Nederlands voorstel dat EU-landen jaarlijks 250 duizend mensen gaan opvangen die nu in Turkije zitten, moet worden uitgevoerd. Het Nederlandse plan vergt een mate van politieke moed die Europa's leiders tot dusver niet hebben getoond. Ze hebben gekozen voor populistische maatregelen, zoals het creëren van een barrière tussen EU-land Griekenland en Macedonië.

Terwijl ze de bombardementen op Aleppo aanschouwen, moeten EU-leiders zich realiseren wat er op het spel staat. De heer Poetin stuurt zijn jachtvliegtuigen niet alleen om Russische macht in het Midden-Oosten te tonen. Hij voedt ook een vluchtelingencrisis die de Europese eenheid verbrijzeld heeft, het populisme heeft aangejaagd en de positie bedreigt van een Duitse leider die tegen hem opstond vanwege zijn interventie in Oekraïne. De 28 EU-landen moeten zich verenigen rond een gemeenschappelijk migratiebeleid voordat de heer Poetin ze verder uiteendrijft.

In het geval 'Lisa' heeft Duitsland beleefd, wat Oekraïne en de Baltische landen sinds jaar en dag ervaren: een Russische propaganda-aanval op de binnenlandse politiek. De methode is vaak hetzelfde: Kremlin getrouwe media verspreiden halfware of simpelweg verzonnen berichten om staatsinstellingen of het hele land in diskrediet te brengen. Dan wordt er een politiek verhaal van gemaakt middels het Russische ministerie van Buitenlandse Zaken dat zijn zorgen uit en opheldering vraagt.

Zo werd ook de kortstondige verdwijning van een 13-jarig Russisch-Duits meisje, dat wegens problemen op school een nacht van huis wegbleef, tot een Duits-Russisch probleem op regeringsniveau. De op de Russische tv verkondigde (en snel ontzenuwde) bewering dat het meisje door drie vluchtelingen dertig uur is vastgehouden en seksueel misbruikt, is onderdeel van een campagne die sinds de oudjaarsavond in Keulen aan intensiteit heeft gewonnen. Sindsdien berichten Russische staatsmedia systematisch in apocalyptische termen over Duitsland. Voor het Kremlin is 'Keulen' een geschenk uit de hemel. Het maakt een campagne mogelijk tegen een regering waarmee de Russische leiding het heel zwaar te stellen heeft. Tot nu toe was Merkel nauwelijks kwetsbaar. Daar is met de vluchtelingencrisis verandering in gekomen.

Duitsland is na de Baltische landen het EU-land met de grootste Russisch sprekende diaspora. En net als in het Balticum, probeert Moskou deze bevolkingsgroep met behulp van zijn media te beïnvloeden en te gebruiken. Net zoals de berichten op de Russische staatstelevisie was ook een demonstratie van Russlanddeutsche voor de Bondskanselarij onderdeel van deze opvoering.

Hoe succesvol het is, is een open vraag. Op korte termijn was de poging van minister Lavrov zich als beschermheer op te werpen van 'onze Lisa' in elk geval contraproductief: het was zo duidelijk een product van cynische calculaties dat het ook voorstanders van toenadering tot Rusland in CDU en SPD ergerde.

Toch moeten deze pogingen tot opruiing niet te licht worden opgevat. Ze sluiten aan bij een stemming die zich, niet alleen onder Russische Duitsers, snel kan versterken als het niet snel lukt de aantallen vluchtelingen te verminderen. En ze zijn een test voor het Duitse integratievermogen. Het Kremlin zal weinig effect sorteren als een grote meerderheid van de Russisch sprekenden in Duitsland is 'aangekomen'. Twijfel daaraan zegt iets over het succes van het integratiebeleid.

Onopvallendheid is net zo min een teken van geslaagde integratie als binding met het land van herkomst een teken is van falende integratie. Beslissend is: bij twijfel moeten de hier levende mensen loyaal aan dit land zijn. De Duitse staat en samenleving moeten duidelijk maken dat die eis serieus is.

Door: Reinhard Vesser © Frankfurter Allgemeine Zeitung

'Poetins helpers'

Men zou het bezoek van de Beierse minister-president Horst Seehofer aan Moskou eens vanuit Russisch gezichtspunt moeten bezien. De Russen hebben begrepen dat de Duitsers zich ergeren. Zo luidruchtig, zo leugenachtig, zo schaamteloos was de propaganda van de Russische staatstelevisie in de Lisa-zaak. En precies op dit moment dendert een prominente Duitse politicus Moskou binnen. Seehofer heeft tevoren al gezegd dat het terrorisme en het vluchtelingenprobleem niet zonder Rusland zijn op te lossen. 'Rusland zal nodig zijn voor de oplossing van mondiale crises' kopt TASS enthousiast.

Een wakkere Duitse landvorst heeft om een persoonlijk audiëntie bij Poetin gevraagd. Een querulant, die is verwikkeld in een vete met de bondskanselier, die vanwege haar stoere houding inzake Oekraïne allang de zachte Obama als Ruslands Unperson nummer 1 heeft afgelost. Seehofers auditie bij Poetin zal door Moskouse commentatoren worden verwelkomd als teken van de fatale tweedracht in het 'Merkel regime'.

Andere Duitssprekende politici gingen Seehofer voor. De Oostenrijkse vicekanselier Mitterlehner sprak zich in Moskou uit tegen de sancties ; terwijl juist deze sancties Rusland hebben gedwongen de oorlogszuchtige druk op Oekraïne te verminderen. En de Duitse vicekanselier Gabriel pleitte in Moskou vurig voor de in de EU zo omstreden Nordstream II-pijpleiding en, tegen de regeringslijn in, voor verzachting van de sancties.

Blijkbaar begrijpen veel westerse politici niet dat tegenover Poetins machtspolitiek meerstemmigheid niet op zijn plaats is. En dat elke partijpoliticus die nu als staatsman naar Moskou afreist, als nuttige idioot van het Kremlin terugkeert.

Door: Stefan Scholl © General-Anzeiger

Dan maar een kleiner Schengen

'Schengen', de overeenkomst die vrij reizen mogelijk maakt in grote delen van de Europese Unie, lijkt in doodsnood te verkeren vanwege de voortgaande stroom migranten uit het Midden-Oosten en Noord-Afrika. Als de EU-leiders haar willen redden, moeten ze blijk geven van een collectieve eenheid en politieke wil die tot dusver ontbreekt. Schengen staat op de tocht, omdat het incompleet is. Interne grenzen zijn verwijderd, maar een gezamenlijk en robuust mechanisme om de buitengrenzen te bewaken is er niet gekomen. Dat was niet erg toen de migratiestromen relatief klein waren. Maar de ondergang van sterke dictaturen in Libië en Syrië heeft sinds 2011 grote stromen vluchtelingen geschapen en nu zijn nationale regeringen urgent op zoek naar mogelijkheden om hun nationale grenzen te beveiligen.

De afgelopen maanden hebben Duitsland, Oostenrijk, Hongarije, Denemarken en Zweden grenscontroles ingesteld om de instroom te temperen. EU-landen hebben de aanwezige migranten niet onderling verdeeld. Met de komst van veel nieuwe vluchtelingen in het vooruitzicht, zei Donald Tusk, hoofd Europese Commissie, deze week dat de EU 'niet meer dan twee maanden' heeft om de zaken onder controle te krijgen of het krijgt te maken met de 'instorting van Schengen'.

Het voorstel van de Commissie om de asielprocedures te herzien is gerechtvaardigd. Het is onrechtvaardig dat Griekenland en Italië honderdduizenden mensen moeten opvangen vanwege geografische toevalligheden. Tot nu toe krijgt de Commissie nul op het rekest van EU-regeringen die zulke ideeën niet aan hun kiezers willen verkopen. Als deze patstelling voortduurt, hebben de kernlidstaten van de EU wellicht geen andere keus dan hun eigen, beperkte Schengen-gebied op te zetten, met uitsluiting van die EU-landen die niet willen instemmen met gezamenlijke asielregels.

Het uur van de waarheid nadert voor Schengen. Een regeling waar Europa zoveel profijt van heeft gehad, staat nu voor een existentiële bedreiging. Om het te behouden, moeten deelnemende landen erkennen dat behalve de lusten ook de lasten van gezamenlijke grenzen moeten worden gedeeld. Als Schengen alleen als werkbaar systeem kan worden gehandhaafd door het gebied kleiner te maken, is dat helaas wat gedaan moet worden.

Commentaar uit de Financial Times
Met medewerking van: Arnout Brouwers, Henk Müller

Hongaarse agenten bij de Servisch-Hongaarse grens. Beeld anp

Wat is dan de les van Auschwitz?

Onze Willkommenskultur staat onder verdenking. Hulp aan vluchtelingen, zeggen conservatieve commentatoren, is slechts een vorm van Vergangenheitsbewältigung. Angela Merkels vluchtelingenbeleid heeft veel tegenstanders. Vooral in haar eigen partij. Zoveel buitenlanders in te korte tijd. En dan ook nog allemaal moslims. Maar haar tegenstanders hebben een probleem: hoe verklaren ze dat zoveel Duitsers sinds de zomer zoveel tijd en kracht en liefde hebben gestoken in de zorg voor vluchtelingen? Simpel: die hebben een 'Jodentik'.

Een aparte Duitse moraal zou er ook na Auschwitz niet moeten zijn, zeggen de critici. Waarom eigenlijk niet? Heel lichthartig schuift de Amerikaan Douthat een christelijk oerbeginsel terzijde: actieve boetedoening uit berouw. Was het 'nooit weer' niet de kern van de Duitse naoorlogse identiteit, in Oost en West? Zijn dat lege woorden? Duits zijn is geen pretje. Auschwitz als concrete verplichting in het heden? Volgens de historicus Winkler leidt elke poging om uit dit verschrikkelijkste hoofdstuk van de Duitse geschiedenis een aparte Duitse moraal af te leiden 'tot niets en is gedoemd te mislukken'.

Duitsers hebben het niet gemakkelijk. Enerzijds willen ze en moeten ze zijn als andere volken. Normaal. Anderzijds mag en moet en zal er nooit een streep getrokken worden onder het Duitse verleden. En dat was allesbehalve normaal. Of het ons nu uitkomt of niet, president Gauck sprak namens ons allen, toen hij zei dat hij zijn leven lang 'zou lijden aan het besef dat de Duitse natie met haar zo achtenswaardige cultuur tot de verschrikkelijkste menselijke misdaden in staat was'.

Net zo groot als de misdaad moet de verantwoordelijkheid van Duitsland zijn, die daaruit voortvloeit. En deze kan niet beter tot zijn recht komen dan door de actieve hulp aan mensen in nood.

Het is onwaarschijnlijk dat mensen die vluchtelingen helpen uitdrukkelijk door zulke gedachten worden gedreven. Wie schenkt vandaag soep uit, omdat opa voor Hitler heeft gevochten? Maar er is zoiets als het collectieve bewustzijn van de openbaarheid. En wie vertegenwoordigt die beter dan de president? Hij sprak, zeventig jaar na de bevrijding van Auschwitz door het Rode Leger, van een 'kristalhelder credo' dat we formuleren 'als we ons verzetten tegen elke vorm van uitsluiting en geweld en diegenen die naar ons toe vluchten voor vervolging, oorlog en terreur, een veilig toevluchtsoord bieden'. Inderdaad: als we zulke lessen niet trekken uit Auschwitz, welke dan?

Als de bijzondere verantwoordelijkheid van Duitsland zich hier niet aandient, waar dan?

Jakob Augstein, van Der Spiegel
Met medewerking van Arnout Brouwers, Henk Müller

De Duitse bondskanselier Angela Merkel. Beeld ap

Duitse commentaren over 'Keulen': Europa zit in een noodtoestand

Je hebt de situatie voor Keulen, Düsseldorf, Recklinghausen et cetera en de situatie daarna. Schengenland is afgebrand. Wat op het spel staat, is meer dan de openbare orde op een symbolische plek als de ingang naar de Dom in Keulen. De Bondsregering moet nu handelen, zonder dralen. Ze kan of Schengen redden of het Duitse asielrecht, niet beide.

En als het toch samen moet, dan komen er politiek-morele breuken die de grondvesten van de staat zullen doen schudden. Behalve het sociale contract staat ook de juridische structuur van de EU op het spel. Als het hard tegen hard gaat, als de angst zich verbreidt en het vertrouwen instort, kan uiteindelijk alleen de nationale staat nog bescherming bieden.

Het basisbeginsel van Schengen is simpel: als de Europese binnengrenzen wegvallen, moeten de buitengrenzen des te zorgvuldiger worden gereguleerd. Zijn of Niet Zijn - dat is nu de vraag voor het economische, politieke en morele project Europa.

Het geval van de man die op de herdenkingsdag van de Charlie Hebdo-massamoord in Parijs een spectaculaire bijdrage wilde leveren aan de islamistische terreur, voordat de politie hem neerschoot, bevestigt de ergste vermoedens: asielzoeker in Duitsland, met IS-vlag in zijn bagage, en vier aliassen.

Dat had in Parijs kunnen gebeuren, in Recklinghausen of om het even waar. Nu richten zich de blikken twijfelend en verwijtend op de Bondsregering en de Duitse autoriteiten. Als er niets gebeurt, kan alles gebeuren. Europa zit in een noodtoestand.

Michael Stürmer van Die Welt
Met medewerking van Arnout Brouwers, Henk Müller

Beeld epa
'Rechts-extremisten doen alsof de criminele nacht een moment van Duits ontwaken is geweest' Beeld anp

De sluizen van het internet zijn geopend. Sinds 'Keulen' triomfeert op het internet een racisme dat op deze geluidssterkte nog niet is voorgekomen in de Bondsrepubliek. Rechtspopulisten en rechts-extremisten doen alsof de criminele nacht een moment van Duits ontwaken is geweest. Een groep dronken mannen van deels buitenlandse komaf wordt tot kroongetuige gemaakt van de stelling dat 'vluchtelingen' niet meer te tolereren zijn voor de Duitse samenleving.

Moeten vluchtelingen weer met honderden tegelijk verdrinken in de Middellandse Zee? Kinderen verhongeren? Moeten onschuldigen ervoor boeten dat er schuldigen in Keulen bestaan? De bezopen macho's van de nieuwjaarsnacht mag men na alles wat ze al hebben aangericht niet ook nog de kracht geven om het Vluchtelingenverdrag en de beste humanitaire tradities uit de naoorlogse geschiedenis om zeep te helpen.

Aan een paar dingen moeten we vasthouden: criminele bendes zijn criminele bendes. Die moeten worden bestraft, ze zijn geen vergoelijking voor racisme. Twee: wat gisteren rechts-radicaal was, is nu niet opeens in orde. Drie: de samenleving heeft geen reden schuchter te worden. Haar hulpbereidheid jegens vluchtelingen blijft geweldig. En zonder deze zal de integratie van vluchtelingen niet lukken.

De rechtsstaat moet laten zien wat hij kan. De vrijheid in dit land is geen vrijheid te doen wat je wilt. Dat geldt voor vluchtelingen en voor vluchtelingenhaters. Dat is het begin van integratie.

Heribert Prantl van Süddeutsche Zeitung
Met medewerking van Arnout Brouwers, Henk Müller

David Bowie en de hemel

Kardinaal Gianfranco Ravasi, deVaticaanse minister van Cultuur, heeft in een tweet David Bowie geëerd met een passage uit Major Tom. In de cartoon waarschuwt Jezus dat God een handtekening wil.

The Economist over Nederland (8-1-2016)

Nu Nederland de nieuwe EU-voorzitter is, schrijft het Britse opinieblad The Economist in zijn nieuwste nummer uitgebreid over ons land.

Europese neurose
De hipsters van de 'European neurosis', zo wordt ons land getypeerd in het nieuwste nummer van weekblad The Economist. 'Neem een van de angsten die de laatste tijd de Europese politiek hebben geteisterd en u zult zien dat de Nederlanders er het eerst mee te maken hadden.'

The Economist somt het rijtje op. Bezorgdheid over de fiscale eigenzinnigheid in de eurozone? 'In Nederland waren ze al een decennium geleden woedend over de Duitse en Franse losbandigheid'. Immigratie en asiel? 'De Nederlanders piekerden al over multiculturalisme, toen Angela Merkel nog bezig was met het voorbereiden van haar klim naar het Bundeskanzleramt.' De dreiging van anti-Europese populisten? 'De Nederlanders hebben er al verschillenden zien komen en gaan.' Volgens The Economist zijn onze oude zorgen nu mainstream in de rest van Europa.

Het moment dat Nederland het EU-voorzitterschap moet overnemen is volgens het Britse opinieblad 'interessant' maar ook 'tricky'. De vluchtelingcrisis en de aanslagen in Parijs bedreigen het paspoortvrije Schengengebied van de EU. The Economist verwacht daarom dat migratie en veiligheid de belangrijkste thema's van het Nederlandse EU-voorzitterschap worden. Premier Rutte zal daarbij met de vuist op tafel moeten slaan, voor zover Europa's kibbelende regeringen dat mogelijk maken.

Nederlandse Trump
'Maar', zo waarschuwt het gerenommeerde weekblad, 'Rutte heeft ook zijn eigen moeilijkheden thuis'. Daarbij verwijst The Economist naar het 'bizarre' referendum in april over het EU-associatieverdrag met Oekraïne. Volgens het weekblad zal de stemming onvermijdelijk leiden tot een eenvoudige peiling van het humeur van de kiezers.

En dat zou een probleem voor Rutte kunnen betekenen, aangezien hij, net als veel van zijn EU-collega's, 'een populistisch probleem' heeft. 'Geert Wilders, een Nederlandse Donald Trump (met even opvallend haar), gaat aan kop in de opiniepeilingen', aldus The Economist. Volgens het blad heeft de PVV, met haar anti-islam en anti-EU agenda, elke andere Nederlandse partij naar rechts gesleept als het over immigratie gaat.

Twee lessen
The Economist concludeert dat er twee lessen kunnen worden getrokken uit de Nederlandse ervaring. De eerste is dat het populisme vertegenwoordigd door Wilders zal blijven bestaan, en niet alleen in Nederland. 'Het zal het publieke debat vergiftigen, het zal de inspanningen om de migrantencrisis te beheersen verder compliceren, en het zal hoofdpijn veroorzaken bij politici die proberen regeringen te formeren. Dat is de openliggende zenuw van de Europese politiek vandaag de dag.'

Maar er is een tweede les die kan fungeren als een milde correctie op Euro-somberheid, vindt The Economist. Nu grenscontroles opduiken in Europa, loopt Schengen ernstig gevaar. 'Maar juist de rijkdom en de dynamiek van de Nederlandse economie laten de waarde zien van een open-grens regime in een geïntegreerde continentale club.' Nederland zal niet in zijn eentje vechten voor zijn toekomst. De grenscontroles van vandaag zijn lastig, maar beheersbaar. Maar de Europeanen zullen geen complete grenssluitingen of files van 80 kilometer tolereren.

The Economist doet daarom een voorspelling: prognoses van een dreigende ineenstorting van Schengen zullen er net zo naast zitten als de zo vaak afgekondigde ondergang van de eurozone in de crisisjaren 2011 en 2012.

EINDE

Doe als de Romeinen en vestig nieuwkomers in Italië. Dat is goed voor de vluchtelingen en goed voor Italië.

Terwijl Europa piekert over wat te doen met de honderdduizenden vluchtelingen die over het continent worden uitgestort, bedacht Beppe Severgnini dat de oude Romeinen 'zoals vaker' daarvoor een oplossing zouden kunnen bieden. Severgnini is columnist van de Corriere della Sera en schrijver van het boek La Bella Figura: A Field Guide to theItalian Mind.

In een opiniestuk in The New York Times werkt hij zijn oplossing voor de leegloop van Italië uit. Hij neemt daarbij de oude Romeinen als voorbeeld. De Romeinse keizers beloonden hun voormalige soldaten, die uit alle delen van het rijk afkomstig waren, met stukken land. Dat heette 'centuratio', en werkte honderden jaren prima.

Severgnini: 'Centuratio had verschillende voordelen. Ten eerste, vanzelfsprekend, een strategisch voordeel. Het schiep een permanente militaire aanwezigheid. Maar veteranen cultiveerden ook woeste grond, produceerden welvaart ten gunste van de gemeenschap en zorgden voor zichzelf. Het derde voordeel was demografisch: deze pioniers en hun families bevolkten grote delen van Italië en andere gebieden van het Romeinse rijk. Sporen van dit systeem vind je terug in Zuid-Frankrijk en delen van Spanje, maar de meesten ontwikkelden de omvangrijke, dunbevolkte gebieden van Italië.' Zij maakten Italië tot wat het nu is, dus waarom proberen we niet iets soortgelijks met moderne migranten, vraagt Severgnini zich af.

'Oké, ze hebben geen oorlog gevochten voor Italië, ze lopen weg voor oorlog in Syrië of ontsnappen aan sub-Saharaanse armoede en autoritaire regimes. Maar ze hebben de juiste vaardigheden. Terwijl goed opgeleide migranten naar Duitsland en Noord-Europa willen, zijn zij die in Italië blijven meestal boeren, bouwers en handwerkslieden.

'De meesten van hen zijn jong en gewend aan hard werk. En delen van ons land, van het rurale zuiden tot de heuveldorpen in midden-Italië, ontvolken snel. Italië wordt oud, het heeft nieuwe mensen nodig.

'Zeker, de duivel zit in de details. Zullen de achterblijvende Italianen hen verwelkomen? Willen de migranten er sowieso wel naar toe? Wie betaalt hun verblijf, materiaal en een inkomen in het begin om dit allemaal op gang te krijgen?'

Maar, meent Severgnini, er zijn ook overduidelijke voordelen: 'Om te beginnen voor de nieuwkomer. Leven in een vredig Italiaans dorp, met niemand die hen lastigvalt of op ze schiet, is een goede manier om het leven weer op orde te krijgen. Italië zelf zou er ook baat bij hebben. Bergachtige gebieden in Abruzzo en Molise verliezen gestaag hun inwoners en sommige dorpen zijn al helemaal verlaten. Op Sardinië, misschien wel het mooiste eiland in de Middellandse Zee, leeft 83 procent van de bevolking in kleine dorpen met minder dan 5.000 inwoners en die dorpen lopen leeg. De komende decennia zullen 33 dorpen onbewoond raken. Met nieuwe bewoners die het land onderhouden zou Italië's prachtige maar fragiele territorium in goede handen zijn.

Een moderne vorm van 'centuratio' zou nog een derde voordeel bieden: het groeiende aantal Italianen dat zich zorgen maakt over immigratie en zij die neigen naar xenofobie zou de nieuwkomers in een ander licht gaan zien. 'Niet als buitenlanders die uitkeringen vragen, maar als arbeiders die door hun eigen vaardigheden helpen om zaken te regelen en dingen voor elkaar te krijgen in hun nieuwe thuisland.

'Ja, er zouden culturele verschillen zijn die moeten worden gladgestreken, maar Italië is diverser dan we denken: overal in het zuiden zijn nog Griekse en Albanese taalkundige minderheden te vinden, in het noordwesten wordt Frans gesproken, Duits in Zuid-Tirol en Slavische talen in het noordoosten. Je hoort Arabisch in zuidelijk Sicilië.

'Daar komt bij dat alles gemakkelijker wordt als immigranten nodig zijn. Welvarende veehouders in de Povlakte niet bepaald het deel van de Italiaanse samenleving met de meest open geest waren blij dat zich daar onlangs Indiërs, vooral Sikhs, vestigden om hun vee te verzorgen. Als zij zouden weggaan, zouden al die bedrijven knarsend tot stilstand komen.

'Gaat het werken? Geschiedenis, geografie, economie en gezond verstand wijzen allemaal in dezelfde richting. Maar dat is echt niet genoeg. Er is politiek leiderschap met een langetermijnvisie nodig. De oude Romeinen hadden die. Hoe zit met met de moderne leiders?'.

Met medewerking van Henk Müller.

Inwoners van een Sardijns dorp. Beeld epa

Aanslag weerspiegelt wanhoop Erdogan

In een artikel op asiatimes.com betoogt de Amerikaanse buitenland-commentator David P. Goldman dat de regering-Erdogan zelf schuld heeft aan de aanslagen van afgelopen zaterdag in Ankara.

'Of de AKP-regering nu zelf het bevel heeft gegeven tot de aanslag in Ankara of de andere kant heeft opgekeken toen IS de aanslag pleegde, zowel Turkije als de wereldopinie gaat ervan uit dat de afgrijselijke gebeurtenissen in Ankara de wanhoop van het Erdogan-regime weerspiegelen', schrijft David P. Goldman.

'Erdogan is volledig in het nauw gedreven. Washington kondigde aan de soennitische oppositie in Syrië in de steek te laten ten faveure van de Syrische Koerden. Dat wilde Turkije nu juist vermijden. De Koerdische militaire zone in Noord-Syrië en het door Koerden gecontroleerde gebied in Noord-Irak vormen de kern van een toekomstige Koerdische staat. Verder verhinderen Russische gevechtsvliegtuigen boven Syrië de Turken om luchtsteun te geven aan IS en andere islamistische groepen. Ten slotte is Erdogan zijn parlementaire meerderheid kwijtgeraakt door de pro-Koerdische HDP-partij. Om steun te krijgen van de Turkse nationalisten heeft Erdogan zijn militaire acties tegen de Koerden hervat. De Koerden gaan hier echter niet op in, maar concentreren zich op stemmenwinst in de verkiezingen van november.'

Goldman meent dat Turkije de gebieden met een Koerdische meerderheid door middel van een referendum onder VN-toezicht de mogelijkheid moet geven zich af te scheiden, maar beseft dat noch Erdogan noch de nationalistische oppositie dit zal overwegen. 'Intussen wordt de druk op de tektonische platen sterker. De aanslag van zaterdag kan het begin van het einde van de Turkse staat hebben ingeluid.'

Met medewerking van Chris Rutenfrans

De eerste vrouwelijke chef van het Internationaal Monetair Fonds spreekt zich uit op Huffington Post.

Is Griekenland een speciaal geval in de eurozone?

Lagarde: 'Inderdaad. Ik wil geen mensen beledigen. Maar er was daar een cultuur van niet bijdragen aan de samenleving door belasting te betalen. De hele scheepvaart was grondwettelijk vrijgesteld van belastingen. En de definitie van scheepvaart werd steeds verder opgerekt. Een beetje bizar. Anderhalf jaar geleden heeft de scheepvaartindustrie een vrijwillige bijdrage aan de schatkist geleverd, omdat zij geen enkele belasting betaalde. Zoiets zie je niet vaak.'

Het mandaat van het IMF is in 2012 opgerekt. Moeten de mensen wennen aan IMF-standpunten over ongelijkheid en opwarming van de aarde?
'Of rolpatronen. Ik denk dat we die slag hebben gewonnen. Het bestuur is ervan overtuigd of de meerderheid van het bestuur is ervan overtuigd dat het noodzakelijk is de invloed van rolpatronen, ongelijkheid en klimaatverandering te bestuderen. Maar het was niet eenvoudig. Twee jaar geleden waren enige bestuurders zeer sceptisch over de richting van dat onderzoek. Maar nu zijn we waar we wezen moeten. Wanneer je met getallen kunt aantonen dat het bruto binnenlands product omhoog gaat met 23 procent in Soaoedi-Arabië en India of met 3procent in Amerika als vrouwen in gelijke mate kunnen meedoen in de economie, dan is dat tamelijk overtuigend.'

Voelt u zich door wereldleiders en centrale-bankiers anders behandeld omdat u een vrouw bent?
'Soms twijfel ik een klein beetje of mijn visie wel helemaal op waarde wordt geschat omdat ik een vrouw ben. Misschien ben ik onredelijk, want mensen zijn tijdens vergaderingen vol respect en hebben instemmend gereageerd op de door mij naar voren gebrachte visies van het IMF. Maar ik wil wel zeggen dat ik tijdens vele bijeenkomsten heb moeten vaststellen dat wanneer een vrouw het woord neemt, mensen beginnen te chatten of hun e-mails gaan bekijken of iets anders gaan doen. Heel erg vreemd.'

Is er een kloof wat betreft rolpatronen tussen Europa en Amerika?
'Jazeker. In Frankrijk had ik door de staat betaalde kinderopvang vanaf dat mijn kind drie maanden oud was tot drie jaar. Ik had ondersteuning nodig in de opvang thuis dat is allemaal veel meer geaccepteerd in Frankrijk. Maar wanneer ik hier in Washington praat met jonge moeders, hebben ze het verschrikkelijk moeilijk om ondersteuning te vinden.'

Hoe kijkt u aan tegen de vluchtelingenstroom naar Europa?
'We zijn bezig met een analyse van de economische invloed van migratie en de manieren waarop vluchtelingen wel of niet worden verwelkomd. En hoe dat landen kan helpen waar de vergrijzing van de bevolking een belangrijk economisch vraagstuk wordt.'

De Duitsers lijken dit als een kans te zien.
'Ze hebben gelijk. Ik wil niet vooruitlopen op analyses die nog gemaakt moeten worden, maar ik wed dat, als de instroom goed wordt georganiseerd, het een positief effect zal hebben op een samenleving die aan het vergrijzen is en die financieel de ruimte heeft om die instroom te verwerken.'

Christine Lagarde. Beeld anp

Wilt u dat?

Het Commentaar uit de Frankfurter Allgemeine.

Bondspresident Gauck kan burgers in alle politieke klassen het gevoel geven dat hij begrijpt wat ze bezighoudt en respecteert wat hun wensen en zorgen zijn. Het jongste voorbeeld daarvan is de rede die hij in Frankfurt hield over de Duitse hereniging en over de nog grotere uitdaging van deze tijd, het vluchtelingenvraagstuk. Het was een pleidooi voor het 'grote hart', maar hij zei ook dingen die vanzelfsprekend zijn, maar die SPD- en CDU-politici alleen onder druk van de partijbasis of de CSU zeggen: de mogelijkheden van Duitsland zijn beperkt. Het kan alleen een zeker toevluchtsoord voor vervolgden blijven als het niet wordt overspoeld door migranten.

Ook Merkel weet dat. Zij heeft dat ook uitgesproken, maar haar beperkingen vond je alleen terug in de kleine lettertjes. In de communicatie beging ze in de vluchtelingencrisis fouten waarop ze tot dan toe nooit betrapt was. Haar uitspraak 'Wir schaffen das', die ze (want hoe zou ze zich hiervan kunnen distantiëren) bijna trots herhaalt, kwam niet zozeer voort uit een emotionele opwelling of haar wens een ander Duitsland te willen. Het ging om binnenlands-politieke geruststelling. De burgers moesten niet een te gemakkelijke prooi worden voor rechtspopulisten vanwege hun angst voor vluchtelingenstromen.

Maar in samenspel met haar andere besluiten en gedragingen, zoals het besluit de deur open te zetten voor vluchtelingen uit Oostenrijk, de selfies met migranten en de hint van de onbegrensdheid van het asielrecht, verkeerde haar 'Wir schaffen das' in het tegendeel: de uitspraak verontrustte een groot deel van de Duitsers. Uit vele elementen groeide een groots gebaar dat de kanselier zelden tevoren zo gelukt is al moet je in dit geval zeggen: mislukt. Het werd in binnen- en buitenland begrepen als uitnodiging aan miljoenen.

Nu stapelen zich de aanwijzingen op dat Merkel een terughoudender koers zal inslaan, als die in de praktijk te realiseren is. Gauck heeft Merkel laten zien hoe je uit 'Wir schaffen das' een 'Wir haben verstanden' kunt maken zonder daarmee gelijk vreemdelingenhaat te bevorderen. Bij al het gepoch over de samenbindende werking van onze waarden kan ook Gauck niet betwijfelen dat de toestroom van vreemde mensen en culturen Duitsland blijvend zal veranderen. Maar zelfs de bondspresident, die in Frankfurt weer het hoge lied van de vrijheid en de zelfbeschikking inzette dat men in dit land niet genoeg bezingen kan, heeft de Duitsers niet gevraagd: wilt u dat?

Berthold Kohler

De Duitse bondskanselier Angela Merkel. Beeld AFP

Angst voor Merkels moed

Het Commentaar uit de Süddeutsche Zeitung.

Hulp in een noodsituatie heet noodhulp. Duitsland heeft de afgelopen weken zoveel noodhulp geleverd dat veel politici, gemotiveerd door opiniepeilingen, geloven dat het tijd is voor een paradigmaverandering: weg van de noodhulp aan vluchtelingen, tijd voor zelfverdediging.

De nieuwe asielwet was het startschot voor een serie oproepen tot zelfverdediging. De CSU liep voorop, vele anderen volgden: Thomas de Maizière, Thomas Oppermann, Sigmar Gabriel, Malu Dreyer de Grote Coalitie is bang voor de moed van de bondskanselier en bang voor de kiezers. Die angst is alleen gerechtvaardigd als de grote coalitie een tussen grote hulpvaardigheid en benauwdheid laverende samenleving nog onzekerder maakt. De kracht van de samenleving groeit alleen als er een slimme maatschappelijke sturing van migratie is. Afweer is geen sturing, het is de oude reflex.

Voor haar welkomstgebaar is kanselier Merkel in opiniepeilingen afgestraft. Velen willen geen vluchtelingen meer opnemen. Het Romeinse recht kent een beginsel dat de vluchtelingen-afweer-politici lijkt bij te staan: 'Ultra posse nemo obligatur': boven je kunnen ben je tot niets verplicht; niemand hoeft meer te presteren, dan hij kan. Dat klinkt alsof degenen die strenge maatregelen eisen, het eeuwige recht aan hun zijde hebben.

Maar dat hebben ze niet, getuige al de verscheidenheid van hun eisen: sommigen willen de buitengrenzen afgrendelen en tegelijk de grenscontroles binnen de EU weer permanent invoeren; anderen willen een bovengrens vaststellen voor aantallen vluchtelingen; weer anderen willen het Duitse asielrecht afschaffen, hoewel dat volgens Art.19, lid 2 van de Grondwet verboden is.

Niemand kan worden verplicht meer te doen dan hij kan. Maar dat 'kunnen' moet niet worden onderschat. Je moet niet te snel zeggen dat iets 'onmogelijk' is. 'Nood leert bidden', heette dat vroeger. Nood leert ook helpen.

Je kunt geen absolute grens voor de opname van vluchtelingen trekken. De opnamecapaciteit van een land is afhankelijk van zijn politieke, economische en maatschappelijke spankracht. Onverdraagzaamheid wordt snel bereikt als sociale rechten worden ingeperkt om de kosten voor integratie te betalen. Grote aantallen vluchtelingen stellen de samenleving voor uitdagingen die met de ervaringen tot nu toe niet te bolwerken zijn. Ons binnenlands en buitenlands beleid zullen nieuwe ervaringen moeten leren opdoen.

Heribert Prantl

In Zuid-Afrika is een rel uitgebroken naar aanleiding van de ontdekking van een nieuwe menselijke voorouder. Vooraanstaande Zuid-Afrikanen, gesteund door de Zuid-Afrikaanse Raad van Kerken, zien de ontdekking als onderdeel van een racistische theorie die bedoeld is om Afrikanen als 'subhuman' te beschouwen. Het gaat om de ontdekking van botten van Homo Naledi die twee weken geleden werden gepresenteerd.

Zwelinzima Vavi, voormalig secretaris-generaal van de machtige vakbond Cosatu en trouwe steunpilaar van het regerende African National Congress (ANC) twitterde zijn 300 duizend volgers dat hij er klaar mee was weer eens aap of nakomeling van een aap te worden genoemd. Deze Zuid-Afrikaanse reacties hebben wereldwijd tot verbazing geleid. De Britse bioloog Richard Dawkins twitterde: 'Punt is, we zijn allemaal Afrikaanse apen.'

Beeld anp

'Aufwiedersehenskultur'

Als er geen bovengrens aan de komst van politieke vluchtelingen wordt gesteld, verandert de huidige 'Wees Welkom'-cultuur in een 'Tot Ziens'-cultuur, schrijft Jasper von Altenbockum in het hoofdcommentaar van de Franfurter Allgemeine Zeitung.

Als de EU in de chaos van haar vluchtelingenbeleid echt een 'signaal van ordening' wil sturen, zoals Angela Merkel verlangt, kan ze niet voorbijgaan aan de voorstellen die al weken op tafel liggen. Zonder 'hotspots' geen verdeling van vluchtelingen, zonder zekerheid over verdeling geen 'hotspots'; zonder beveiliging van de buitengrenzen zijn beide zinloos en zonder steun aan landen als Turkije helpt ook de bescherming van de buitengrenzen niet. Slechts enkele EU-landen kunnen of willen deze ketting sluiten. Als ze niet meedoen, dan zijn financiële sancties onwaarschijnlijk. Waarschijnlijker is het dat Duitsland zeer veel zal moeten investeren om de ketting te sluiten in de 'hotspots', in Turkije, in Libanon en op een dag ook in Syrië, Irak, Afghanistan, Pakistan of hoe de landen ook heten waar Merkel-spandoeken door de straten worden gedragen. Er ontbreekt slechts een schakel in deze ketting: een bovengrens.

Alle Europese en Duitse voorstellen lijden aan dezelfde tegenstrijdigheid: enerzijds kunnen en willen Europa en Duitsland niet alle vluchtelingen van deze wereld opnemen; anderzijds moet de opnamebereidheid vanuit Duits gezichtspunt onbeperkt zijn. Hoe moeten die twee samengaan? Als de EU en Duitsland niet willen dat jaar na jaar honderdduizenden op de deur kloppen, zullen ze deze tegenstrijdigheid moeten oplossen. Thomas de Maizière heeft met zijn voorstel om EU-quota in te voeren de vinger op de zere plek gelegd.

Deze wond is vooral een Duits probleem. Nog altijd wordt het debat hier gevoerd alsof er alleen dit jaar een miljoen vluchtelingen komen en dat was het dan. Maar de huidige maatregelen veranderen er niets aan dat het zo nog een paar jaar door kan gaan. En dan?

Het antwoord dat daarop nu gegeven gaat worden, is een overtreffende trap van de 'Wees Welkom'-cultuur namelijk de 'Tot Ziens'-cultuur, waarin de Duitse samenleving afscheid moet nemen van verworvenheden als haar voorspoed. Misschien is dat de werkelijke oplossing: dan wil niemand meer hiernaartoe komen.

Met medewerking van Arnout Brouwers en Henk Müller.

Het commentaar uit de Süddeutsche Zeitung.

'Het behoort tot de regelen der staatsmanskunst dat zij die regeren zich fundamenteel in overeenstemming tonen met hun land. Een koning zegt: ik ben de staat. Democratisch gekozen regeringsleiders doen er alles aan die indruk te bevestigen: ik ben een van jullie. Alle woorden van de zin waarmee Angela Merkel zich dinsdag tegenover haar critici verdedigde, moeten serieus worden genomen: 'Ik moet echt eerlijk zeggen, als we er nu mee beginnen ons ook nog te moeten verontschuldigen dat wij in noodsituaties een vriendelijk gezicht tonen, dan is dit niet mijn land.' De regeringsleidster geeft zich daarin in de eerste plaats bloot als persoon, niet als ambtsdrager en daarom moet ze wat volgt 'echt eerlijk zeggen'. De ergernis in de daarop volgende woorden maakt duidelijk dat bij de beslissing vluchtelingen op te nemen een minimum aan humaniteit geborgd moest worden. Met de 'noodsituaties' zijn we bij de kern van de zaak: tijdsdruk, een onvermijdelijk moeilijke keuze. Dat 'vriendelijke gezicht' daarna is een klassieke anticlimax, geen retorische overdrijving, maar juist het omgekeerde. Want het ging om veel meer dan een leuk lachje. Het ging er bijvoorbeeld om dat een grote stad als München bijna in een noodsituatie geraakte (...) Het slot van de zin 'dan is dat niet mijn land' is het opvallendste deel. Je merkt meteen de emotie, een gekwetstheid die vrijwel geen politicus, laat staan Angela Merkel, graag laat zien. Er zijn veel redenen denkbaar voor gekwetstheid, gezien de vuilspuiterij of zelfs regelrechte bedreigingen die intussen gemeengoed zijn voor politici.

We moeten de verongelijkte toon van Merkel dan ook niet te persoonlijk opvatten. Merkel reageert ook op de verontrustende kloof die zich aftekent tussen een politiek die het niet iedereen naar de zin kan maken en een ongeremde woede die aan eenvoudige oplossingen gelooft. 'Dan is dat niet mijn land', is uit de mond van een regeringsleider een behoorlijk angstaanjagende tekst, die een voorwaarde stelt. Dat ook politici grenzen kennen van wat ze moreel aanvaardbaar vinden. En dat er taken zijn die een politicus alleen kan uitvoeren als 'het land' meedoet. Met haar uitspraak gijzelt de bondskanselier de republiek. Want er zijn realiteiten die je niet eenvoudigweg kunt wegwensen. Ook dat is democratie.'

'Merkel is grandioos tekortgeschoten'

De beslissing van de Britse premier David Cameron om vluchtelingen uit de kampen op te nemen, geeft blijk van een beter begrip voor het vluchtelingenprobleem dan de opendeurpolitiek van Angela Merkel, meent politiek redacteur James Forsyth van de Engelse Spectator.

'Van alle onverantwoordelijke beslissingen die de afgelopen jaren zijn genomen door Europese politici, zullen er weinig zo veel menselijke ellende veroorzaken als het plan van Angela Merkel om Syrische vluchtelingen welkom te heten in Duitsland', stelt James Forsyth. 'De huidige migratiegolf is zo'n vijftien jaar geleden begonnen als een onvoorzien effect van globalisering en is sinds de Arabische Lente en vooral de burgeroorlog in Syrië enorm toegenomen.'

Het welkom dat Duitsland deze vluchtelingen bereidde is opmerkelijk, meent Forsyth. Want vluchtelingen aanmoedigen een reis met eindbestemming Duitsland te maken is gevaarlijk. 'De 71 vluchtelingen die vorige maand dood werden gevonden in een vrachtwagen, zouden nu misschien nog leven als ze hun reis in Boedapest hadden beëindigd. Zo'n 7.000 vluchtelingen zijn op één dag door Wenen getrokken, minder dan honderd vroegen er asiel aan, de rest ging naar Duitsland. Debet daaraan is de uitnodiging van Merkel dat iedere Syriër die Duitsland zou bereiken daar asiel zou krijgen.'

'Het onderscheid tussen vluchteling en economisch migrant is daardoor uitgehold. Veel Syriërs ontvluchten de oorlog, maar veel anderen ontvluchten kampen in Jordanië of Turkije. Verslechteren-de omstandigheden stimuleren dat. Michael Møller, hoofd van de VN in Genève, waarschuwde deze week dat miljoenen naar Europa zullen gaan als de omstandigheden in de kampen niet verbeteren.'

'De EU zou haar energie beter in verbetering van het leven in de kampen kunnen stoppen. De UNHCR komt 795 miljoen dollar tekort voor haar werk in Syrië. Frankrijk draagt hier slechts een fractie aan bij van wat Groot-Brittannië geeft. Dat Hollande erop aandringt dat Engeland meer bijdraagt aan de vluchtelingenlast komt daarmee in een ander licht te staan. Geen enkel Europees land geeft meer aan de kampen.'

Cameron en Merkel in mei. Beeld EPA

'Nederlands voetbal bijna ten einde'

Het commentaar uit de Süddeutsche Zeitung.

Van Gaal schatte het Nederlands elftal juist in: hij speelde 5-3-2- en werd in Brazilië derde. Daarna kregen volk en media hun geliefde 4-3-3 terug. Nu 'walgen' ze van Oranje, schrijft U. Hartmann.

Een golf van ontzetting ging er in 2014 in Brazilië door het land. Bondscoach Louis van Gaal waagde het om het historisch gegroeide en bijna in de grondwet opgenomen 4-3-3-systeem voor aanvallend, leuk voetbal te vervangen door een afwachtend, bijna bangig 5-3-2-systeem. Een gehuil ging op. Van Gaal moest zich verantwoorden. En voelde genoegdoening toen Nederland derde werd. Van Gaal had eerder dan het volk gezien hoe de vlag erbij hangt in dit elftal.

Ook nu is er weer een schreeuw van ontzetting te horen. Holland is in nood, ditmaal echt, zijn voetbal bijna ten einde. De opvolgers van Van Gaal, Hiddink en Danny Blind, hebben in de herfst van 2014 het volk zijn 4-3-3-systeem teruggegeven. De volksziel ademde uit. Het land keek uit naar de terugkeer naar dominant, mooi voetbal. Maar de leukigheid werd bittere ernst. Nederland dreigt de kwalificatie voor het EK te missen. De altijd zeer gevoelige pers voelt zich 'afgewezen' en 'walgt' ervan.

Aan de individuele kwaliteit van de spelers kan het nauwelijks liggen. Blind en Depay slagen bij Manchester United. Robben en Huntelaar behoren tot de beste aanvallers van de Bundesliga. De Vrij en Martins Indi behoren tot de perspectiefvolste verdedigers van Europa. Sneijder en Van Persie brengen veel ervaring mee.

Maar in het elftal zijn sinds Van Gaals vertrek gaten gevallen: tussen aanval en verdediging, mentale gaten tussen oud en jong, emotionele gaten tussen team en staf. De coaches hebben het juiste systeem voor dit elftal niet gevonden. Hun 4-3-3 is het niet. Blind heeft moeite de generaties mentaal en tactisch te verbinden.

Het Nederlandse voetbal is al tweemaal in het gat van de ondergang gestort: in 1984 en '86 waren ze niet bij het EK en WK, en in 2002 niet bij het WK. Het team heeft routine in het omgaan met zulke bedrijfsongevallen. Na de schok midden jaren tachtig won Nederland het EK. Na de schok in 2002 schopte Nederland het tot de finale in 2010. Het ziet ernaar uit dat het Nederlandse voetbal deze herfst voor de derde keer in de geschiedenis een nieuw begin moet maken.

Commentaar uit The Spectator.

'Een ander gevaar van Merkels opendeurpolitiek is dat die het herstel van Syrië van de burgeroorlog langer kan laten duren. Door diegenen te accepteren die het gelukt is Europa te bereiken in plaats van hen die nog in de opvangkampen zitten, haalt Duitsland, bewust of niet, de krenten uit de pap: de welvarender leden van de Syrische samenleving met genoeg middelen om mensensmokkelaars te betalen. Zonder hen zal hun verwoeste land minder snel herstellen als het vechten is gestopt. Zoals de Franse minister van Buitenlandse Zaken Fabius deze week zei: als al deze vluchtelingen naar Europa of elders gaan, heeft IS gewonnen.'

Forsyth wijst erop dat Merkel de rest van de EU ook nog eens verplich-te vluchtelingenquota wil opleggen. Landen dwingen tegen hun zin vluchtelingen op te nemen zal populistische anti-immigrantenpartijen een boost geven, waarschuwt hij.

'Gezien de ramp die zich ontvouwt op het continent, is het merkwaardig dat er druk wordt uitgeoefend op Groot-Brittannië om net als Duitsland te worden. De beslissing van Cameron om vluchtelingen uit de kampen op te nemen in plaats van nog eens duizenden over te leveren aan mensensmokkelaars, geeft blijkt van een beter begrip voor de problemen.'

'Velen in Camerons omgeving zijn woedend op Merkel. Volgens een van zijn vertrouwelingen heeft 'dit meer van doen met wat 70 jaar geleden in Europa gebeurde dan met wat er nu gebeurt'. Of zoals iemand uit Downing Street zei: als Groot-Brittannië niet de kampen bij Syrië's grenzen zou steunen, zouden er minstens een miljoen mensen naar Europa komen.'

'Om levens te sparen moet Europa mensen laten inzien dat ze geen asiel kunnen claimen als ze naar de EU reizen. Dat betekent het laten omkeren van de boten die de reis pogen te maken en het laten betalen voor de selectiecentra in Egypte en Turkije. Dat is hard, maar mensen valse hoop geven getuigt absoluut niet van medeleven.'

'Groot-Brittannië kan de stem der rede zijn in dit debat, terwijl anderen in paniek raken. Cameron kan erop wijzen dat vluchtelingen en migranten die al in Europa zijn niet direct voor hun leven hebben te vrezen. Zij die in Calais pogen het Kanaal over te steken zijn misschien ooit Syrië, Somalië en andere door oorlog verscheurde landen ontvlucht, maar nu riskeren ze hun leven om Frankrijk te verlaten. Dat is iets heel anders.'

'Merkel's daden zijn moeilijk terug te draaien. Wat ze gezegd heeft, heeft ze gezegd. Ze heeft een probleem verergerd dat we nog jaren, zo niet tientallen jaren, zullen houden. Om dat probleem op de juiste wijze tegemoet te treden, vereist waarachtig staatsmanschap, wat betekent een doordenken van de consequenties van je handelen. Merkel is in dat opzicht grandioos tekortgeschoten.'

Kandidaat voor Labour Liz Kendall

Over het leiderschap van Labour wordt zaterdag beslist. Jeremy Corbyn ligt voor. Onder Liz Kendall blijft Engeland gegarandeerd in de Europese Unie.

De strijd om het leiderschap van de Britse Labour Party is in een beslissende fase beland. Met nog drie dagen te gaan, heeft de helft van de leden van de sociaal-democratische partij zijn stem uitgebracht. De outsider Jeremy Corbyn, lieveling van de radicale linkervleugel van de partij, is nog altijd de favoriet. Maar de race is zeker nog niet gelopen.

Corbyn is niet alleen omstreden vanwege zijn heimwee naar het tax and spend-socialisme van de jaren zeventig en zijn warme banden met Hamas en Poetin. Hij weigert zich tot nu toe ook uit te spreken voor of tegen het lidmaatschap van Engeland van de Europese Unie, die hij ziet als een kapitalistische samenzwering.

Met het referendum over de EU in zicht wordt kleur bekennen een must voor alle kandidaten voor het leiderschap van de Labour Party. Temeer daar de Brexit-kwestie ook premier en aanvoerder van de Conservatieven David Cameron in verlegenheid brengt.

Vandaar dat de belangrijkste kandidaat van de gematigde vleugel Liz Kendall zich in haar slotspeech zal profileren als de meest pro-Europese kandidaat voor het partijleiderschap.

Voor Kendall is het erop of eronder. Wanneer Corbyn mocht winnen, zal zij niet toetreden tot zijn schaduwkabinet. Dat is heel ongebruikelijk en tekent de hevigheid waarmee de strijd om het partijleiderschap wordt uitgevochten.

Bij die strijd hoort ook een hergroepering van de gematigde tegenstanders om Corbyn de pas af te snijden. De populaire schaduwminister Chuka Umunna trok zich om die reden terug uit de strijd om zich achter Liz Kendall te scharen. Umunna, vanwege zijn Nigeriaanse vader ook bekend als de 'Britse Obama', schetste vorige week in De Balie in Amsterdam de inzet van de partijstrijd. Zijn boodschap is dat Labour zich niet kan permitteren te blijven hangen in 'de comfortzone van de vrijblijvende oppositie'.

'De verkiezingsnederlaag in mei ligt volgens Umunna niet zozeer aan de populariteit van de Tories. Velen hebben tegen wil en dank op Cameron gestemd wegens gebrek aan vertrouwen in de competentie van Labour om de staatsfinanciën in het gareel te houden en de bevolking uit te rusten voor de uitdagingen van de globalisering. Alleen als dat vertrouwen wordt hersteld, zal Labour weer kans maken op deelname aan een Britse regering.'

Liz Kendall. Beeld EPA

Joost Swarte tekent The New Yorker

Het Haarlems Dagblad meldde woensdag dat Joost Swarte, de 'meestertekenaar aan het Spaarne', deze week de cover van The New Yorker had getekend, ter illustratie van een verhaal over de beursneergang door problemen in China. Swarte tekende een muis die gestaag afdaalt richting een bijtgrage rode kater die China verbeeldt. Maar toen stegen de koersen weer. Swarte loste het op door de muis omhoog te laten springen voor de kater hem te pakken kon nemen. Op de website van The New Yorker zijn beide ontwerpen over elkaar gelegd. Als je de cover aanklikt, zie je de muis wegspringen.

De cover van The New Yorker. Beeld .

Turkije voert gevaarlijke show op

Het commentaar uit de New York Times.

President Erdogan voert op dubieuze gronden oorlog tegen de PKK. Daarmee wordt de moeizame strijd tegen IS nog moeizamer.

Het is gebruikelijk dat politici in nood afleidingstactieken gebruiken om hun geluk te keren. Hollywood gebruikte dit thema in 1997 voor de film Wag the Dog, waarin vlak voor een verkiezing een spindoctor kiezers afleidt van een presidenteel seksschandaal door een nepoorlog met Albanië in scène te zetten.

Dit keer speelt zich een echte versie van dit scenario in Turkije af. President Erdogan vecht wanhopig om aan de macht te blijven nadat zijn AKP de meerderheid kwijt is sinds de verkiezingen van juni. In aanloop tot nieuwe verkiezingen op 1 november is hij een oorlog begonnen met de PKK, in een poging steun voor zijn regering terug te winnen.

De afgelopen jaren heeft hij stappen gezet om een breekbare vrede met de PKK te sluiten. Nu is het oorlog, met de moord door de PKK op twee politieagenten als voorwendsel. Zelfs als dat zo is, had Erdogan andere middelen dan een all out oorlog kunnen kiezen.

Erdogan dacht dat de Koerden hem aan een meerderheid zouden helpen door vrede te sluiten. Zij stemden altijd op zijn partij. Maar in juni verwisselden veel Koerden van partij en stemden op de HDP. Die ontnam Erdogan zijn parlementaire meerderheid.

Erdogan hoopt met zijn militaire acties Turkse nationalisten aan zich te binden. Hij is bang dat de Koerden een soevereine staat stichten, aangespoord door de overwinningen van Syrische Koerden op IS.

Erdogan stond de VS toe luchtmachtbases te gebruiken voor aanvallen op IS. Dat kostte een jaar onderhandelen en had pro forma moeten zijn voor een Navo-bondgenoot.

Ook vecht hij mee in de coalitie tegen IS. Maar het is duidelijk dat zijn voornaamste prioriteit de strijd tegen de PKK is. De VS moeten hun macht gebruiken om die te stoppen en moeten Erdogan het excuus ontnemen om door te gaan met een militaire operatie die de strijd tegen IS alleen maar moeilijker maakt.

De Turkse president Recep Tayyip Erdogan. Beeld AFP

'Een schandelijk vonnis'

In de strafmaat voor filmregisseur Oleg Sentsov spiegelt zich het einde van Poetins bewind, schrijft commentator Julian Hans.

Nadat de rechter het vonnis had voorgelezen, hieven de aangeklaagden het Oekraiense volkslied aan. 'Nog zijn roem en vrijheid van Oekraïne niet gestorven. En ook wij, broeders, zullen heren in eigen land zijn.'

Je kunt het patriottisch noemen, of pathetisch. Maar op het eind is zingen het enige dat de mens misschien resteert als hij door de geheime dienst opgepakt, in gevangenschap geslagen en onschuldig veroordeeld tot twintig jaar strafkamp de wereld en zichzelf wil tonen: gedachten zijn vrij.

Filmregisseur Oleg Sentsov en mede-aangeklaagde Aleksandr Koltsjenko, die tien jaar kreeg, zouden een terroristische organisatie hebben opgericht, brand hebben gesticht bij kantoren van twee pro-Russische organisaties en een aanslag op een beeld van Lenin hebben beraamd.

Het gerechtshof baseerde zich louter op afgedwongen getuigenverklaringen, bewijzen waren er niet. En zelfs als ze betrokken zouden zijn geweest: bij de aanslagen werd niemand gewond, er was kleine materiële schade. Maar het doel van het proces was niet strafrechtelijk. Sentsov en Koltsjenko waren tegen de annexatie van de Krim door Rusland en hebben dat hardop gezegd. Hun lot moet een waarschuwing zijn: hiertoe zijn we bereid, zelfs als het Westen protesteert en tal van bekende internationale filmregisseurs om genade smeken.

De strafmaat is schandelijk, maar plaatst het gebeurde tevens in een breder perspectief. Want een ding is zeker: twintig jaar blijft Vladimir Poetin niet meer aan de macht. Twintig jaar geleden demonteerde de staat zelf nog Leninbeelden, nu vervolgt het die praktijk als terrorisme.

De echte duur van Sentsovs straf zal minder afhangen van de wil van Poetin en zijn justitieel aparaat dan van de duurzaamheid van zijn bewind. Want waar het Sovjet-systeem op de eeuwigheid was ingericht, is het Poetin-systeem toegesneden op een persoon aan de top. En als het niet eerder instort, zal met het leven van deze persoon ook zijn regime eindigen.

Of de breuk morgen komt, of over tien jaar of later: Rusland zal dan voor een geweldige puinhoop staan politiek, economisch en maatschappelijk. De wonden bij Oekraïeners en Russen zullen ook in twintig jaar niet zijn geheeld. Daarbij komt nog de schade die door deze processen wordt aangericht; en een lange weg om de mensen te ontgiften van de leugen die hen dagelijks via de televisie wordt toegediend.

Zijn laatste woorden richtte Oleg Sentsov tot het verlichte deel van het Russische volk: hij wenste hen toe dat ze hun angst zullen verliezen.

Olag Sentsov. Beeld Reuters

Hoe lang kijken we nog weg?

Terwijl het geweld in Syrië voortwoekert, tempels worden opgeblazen en archeologen onthoofd, blijft het Westen afzien van ingrijpen, schrijft The Washington Post.

De schaal van vernietiging tijdens de vier jaar durende opstand in Syrië is zo groot dat deze in de stroom van het dagelijkse nieuws gemakkelijk uit het oog wordt verloren. Zoals Stalin gezegd zou hebben: één dode is een tragedie, een miljoen is statistiek. Toch is het de moeite waard nota te nemen van de recente verwoesting van het archeologische juweel: de Baal Shamin-tempel door IS. Het is een nuttige herinnering aan de onophoudelijke opzettelijke verwoestingen tijdens de oorlog en de aanhoudende onverschilligheid van westerse regeringen.

In Syrië worden het verleden en de historische herinnering zelf verwoest. De monumenten uit de Oudheid zijn letterlijk onvervangbaar, het verlies onomkeerbaar. Weinigen waren zich daarvan meer bewust dan Khaled al Assad, de gepensioneerde directeur van Palmyra, wiens onthoofde lichaam vorige week hangend aan een lantaarnpaal werd teruggevonden. Hij werd door IS van twee misdaden beschuldigd: het niet willen onthullen van de bergplaats van onschatbare kunstvoorwerpen uit Palmyra en het heulen met westerse 'ongelovigen' tijdens overzeese archeologische wetenschappelijke conferenties. Het verwoesten van Palmyra is een oorlogsmisdaad, net als het geregeld gebruiken van chloorgas door de regering van Assad. Dit soort oorlogsmisdaden heeft geleid tot het op de vlucht slaan van 11 miljoen mensen. En nog steeds zien westerse regeringen, aangevoerd door die van Obama, af van ingrijpen.

Beeld AP

Instinct tot zelfbehoud terug in Zweden

In 'morele supermacht' Zweden, dat jarenlang een hoog immigratieniveau heeft gehad, verandert het intellectuele en politieke klimaat.

Volgens de meest recente peiling zijn de Zweden-Democraten nu de grootste partij in Zweden, schrijft Daniel Pipes, directeur van Middle East Forum, in de Washington Times. Pipes legt uit dat Zweden een van de rijkste en vredigste landen ter wereld is. Zweden is zo trots op zijn prestaties dat het vaak claimt een 'morele supermacht' te zijn. Dit heeft volgens Pipes ook geleid tot een gebrek aan tolerantie voor afwijkende meningen. Er heerst een mentaliteit die haaks staat op wat nodig is om de huidige problemen van het land aan te pakken, in het bijzonder die welke in verband staan met golven van vooral moslim-immigranten.

Zo is het slecht gesteld met de veiligheid in Zweden, en is men weinig geneigd daar verbetering in te brengen, waardoor het islamistisch geweld bijna onvermijdelijk wordt. De Zweden-Democraten roepen op tot assimilatie van legale immigranten, uitzetting van illegalen en reductie van de immigratie met 90 procent.

Volgens Pipes is het steunen van de Zweden-Democraten taboe. Het hoofd van de nationale politie tweette dat hij moest 'braken' als hij de leider van de Zweden-Democraten zag. Maar de helft van alle agenten stemt op die partij. De electorale winst van de Zweden-Democraten is elke vier jaar verdubbeld, van 0,4procent in 1998 tot 25,2 procent in de laatste peiling.

Nog belangrijker vindt Pipes het dat het intellectuele en politieke klimaat is veranderd. Zo hebben vier grote kranten de consensus over de hoge immigratie ter discussie gesteld. 'Ontkenning en censuur kunnen slechts blijven bestaan tot het instinct tot zelfbehoud terugslaat', concludeert Pipes.

En als het westerse land dat het meest geneigd was tot nationale zelfmoord kan ontwaken uit zijn verdoving, zal dat waarschijnlijk ook elders in Europa gebeuren.

Mensen lopen langs een poster waarop daklozen zijn afgebeeld en de volgende tekst staat: 'Zweden kan beter dan dit'. De poster is een campagne van de Zweden-Democraten. Beeld EPA

'Gary Cooper in Europa'

Het commentaar van de Wall Street Journal.

Amerikanen die de held van de dag zijn in Europa het is een bekend verhaal. En vrijdag gebeurde het opnieuw in een trein van Amsterdam naar Parijs. Drie jonge Amerikanen op vakantie, onder wie twee soldaten buiten diensttijd, bestormden en ontwapenden een verdachte jihadist die op het punt leek te staan van weer een moordlustige islamistische geweldsorgie.

Deze mannen vertegenwoordigen een bewonderenswaardig element in de Amerikaanse cultuur dat niet terugschrikt voor individuele daden van heroïsme ten behoeve van het grotere goed. De wereld zag het ook op 9/11 in de passagiers van Vlucht 93 die de cockpit bestormden van hun vliegtuig dat bestemd was voor een aanval op Washington. Het is elke dag te zien in de moedige daden van Amerikaanse soldaten.

Dat heroïsme werd vroeger bezongen in Hollywood films, maar steeds minder in deze cynische tijden. Maar het bestaat nog steeds in een groot deel van de Amerikaanse maatschappij, dat het verschil kent tussen goed en kwaad en bereid is offers te brengen om een vrije samenleving te verdedigen. De treinhelden toonden het soort mannen waaruit Amerika nog altijd bestaat.

De Amerikaanse ambassadeur Jane Hartley, Spencer Stone, Anthony Sadler en Alek Skarlatos, de mannen die de aanslag verijdelden. Beeld AFP

Voor een Europees vluchtelingenbeleid

Twee voormannen van de Duitse sociaal-democratische SPD, Sigmar Gabriel en Frank-Walter Steinmeier, pleiten in de Frankfurter Allgemeine Zeitung voor een Europees vluchtelingenbeleid.

Europa staat voor een generatieomspannende opdracht. Nooit eerder waren er zoveel mensen op de vlucht voor politieke vervolging en oorlog als nu. We moeten erop rekenen dat het nog jaren zo blijft. Wat duidelijk is: de reactie tot nu toe voldoet niet aan de eisen die Europa aan zichzelf moet stellen. Europa mag niet langer weifelen, de EU moet nu optreden. Daarom moeten we een Europees asiel-, vluchtelingen- en migratiebeleid krijgen, gebaseerd op het beginsel van solidariteit en onze gemeenschappelijke menselijke waarden. Tien dringende punten:

1. Overal in de EU moeten menswaardige omstandigheden bestaan voor de opname van vluchtelingen. Hiervoor hebben we EU-standaarden nodig.

2. Een uniform asielregime moet vluchtelingen in de hele EU een geldige asielstatus garanderen.

3. Er moet een nieuwe verdeling van vluchtelingen over Europa komen. Veel van onze burgers spannen zich in voor de opname en integratie van vluchtelingen. Deze solidariteit kan op den duur alleen stand houden als het er in Europa eerlijk aan toe gaat. Het bestaande Dublin-systeem moet daarom worden hervormd. Er moeten objectieve criteria komen voor de opnamequota van alle lidstaten.

4. Europa moet een gemeenschappelijke douanebestuur krijgen. Daarbij kan het niet alleen om de beveiliging van grenzen gaan. Er moet vooral meer Europese verantwoordelijkheid komen voor de registratie en ondersteuning van aankomende vluchtelingen.

5. We moeten direct hulp bieden aan die EU-landen die het meest belast worden. Als enige EU-land heeft Duitsland noodhulp ter beschikking gesteld voor vluchtelingen op de Griekse eilanden.

6. We kunnen niet lijdzaam toezien hoe mensen op hun weg naar ons hun leven riskeren. De Middellandse Zee mag geen massagraf voor vertwijfelde vluchtelingen zijn. Hier staat de humanitaire erfenis van Europa, ja ons Europese mensbeeld op het spel. De versterking van de reddingshulp op zee die we dit voorjaar zijn begonnen, moet langdurig en in Europees verband worden ondernomen en uitgerust.

7. Op de lange duur kunnen we nooddruftige vluchtelingen alleen helpen als diegenen die geen aanspraak kunnen maken op asiel terugkeren naar hun land van herkomst. Daarom moet de acceptatie van teruggekeerden een centraal punt worden in onze betrekkingen met deze landen en moeten we bereid zijn daartoe financiële en technische ondersteuning te bieden.

8. We moeten binnen de EU overeenstemming bereiken over de vraag welke landen we als 'veilige landen van herkomst' beschouwen. Alle landen van de westelijke Balkan willen EU-lid worden. We bieden hun daartoe op goede gronden perspectief. Maar we kunnen ze dan niet tegelijk als 'staat waar mensen worden vervolgd' beschouwen. Een land dat voldoet aan de criteria voor toetreding moet in de hele EU als veilig land gelden.

9. Duitsland heeft een immigratiewet nodig. We hebben een slimme imigratiepolitiek nodig die legale arbeid hier (tijdelijk) mogelijk maakt. Het asielsysteem moet daarvan worden ontlast.

10. Bij zo'n nieuw beleid horen ook nieuwe politieke initiatieven om de vluchtoorzaken in landen in het Midden-oosten en Afrika weg te nemen. De stabilisering van mislukte staten en de indamming van geweld en burgeroorlogen moeten hand in hand gaan met het scheppen van arbeids- en sociale perspectieven in oorsprongslanden.

Dit alles toont aan: het platform van politieke handelen is niet langer nationaal meer, ook en vooral in de vluchtelingen- en migratiepolitiek. Alleen gemeenschappelijk, alleen Europees kunnen we verstandige oplossingen vinden.

Duitsland is bereid het gemeenschappelijke project van een solidair vluchtelingenbeleid met alle benodigde betrokkenheid aan te pakken.

Sigmar Gabriel (rechts) en Frank-Walter Steinmeier. Beeld AFP

The New York Times

Homoseksualiteit en islam zijn als water en vuur. Dat is volgens Mustafa Akyol, in een opiniestuk in The New York Times niet nodig. Tijd voor een liberalere islam.

'Op 29 juni sloegen de autoriteiten in Istanbul de twaalfde Gay Pride Parade uit elkaar. De autoriteiten besloten weer eens om een demonstratie door seculiere Turken die niet in hun visie van de ideale burger vielen, te verbieden. Een paar weken later kwam verontrustender nieuws', constateert de auteur van Islam Without Extremes A Muslim Case for Liberty.

'Er hingen vlaggen met de oproep om 'het volk van Lot' te doden, die opdracht kwam van de profeet Mohammed. Dit toont dat Turkije en de moslimwereld nog heel wat zelfonderzoek kunnen gebruiken inzake tolerantie voor homo's.'De kern van de islamitische visie is het bijbelse Sodom en Gomorra- verhaal, dat ook in de Koran staat. De profeet Lot waarschuwde zijn volk voor immoreel gedrag, want de mannen verlangden naar mannen in plaats van naar vrouwen. Zelfs door God gezonden engelen werden seksueel misbruikt. God vernietigde daarop dit volk. De gemiddelde conservatieve moslim gebruikt dit verhaal om homo's te brandmerken. Maar de vraag is of de bevolking werd gestraft omdat die homoseksueel was, of omdat die Lot en zijn engelen aanviel.

Beeld He Canling Xinhua / HH

'De echte basis voor veroordeling van homo's ligt in de hadiths, de gezegden van de profeet. Maar die zijn bijna twee eeuwen later na diens leven opgeschreven en aan hun authenticiteit wordt sinds de negende eeuw getwijfeld. Er is verder geen gezegde dat de profeet daadwerkelijk iemand strafte voor homoskesualteit. Deze feiten kunnen moslims helpen een tolerantere houding in te nemen. Volgens de progressieve Turkse denker Ihsan Eliaçik veroordeelt het verhaal van Lot niet homoseksualiteit maar seksuele agressie. Wat mensen privé doen is hun zaak, maar in het openbaar moeten moslims homo's verdedigen als ze worden gediscrimineerd, omdat de islam achter de vertrapten staat.

'Desondanks zal de meerderheid van moslims homoseksualiteit volgens opiniepeilingen als zondig blijven zien. Maar moslims die homo's veroordelen, moeten weten dat er volgens de islam meerdere zonden zijn, waaronder arrogantie. Volgens de Koran een zeer zware zonde. Turken en andere moslims zouden aan de zonde van de arrogantie kunnen ontsnappen door op te houden anderen wegens hun gedrag te stigmatiseren en zich er in plaats daarvan op te richten zichzelf te verbeteren.'

Wij tegen de relatietherapeut

In een opiniebijdrage in The New York Times, schrijft Melissa Fletcher Stoeltje over de onbenulligheid van relatietherapie.

'We waren nog niet eens zo lang getrouwd, toen we voor het eerst de hulp van een relatietherapeut inschakelden', schrijft Fletcher Stoeltje. De therapeut vertelde dat ze 'net op tijd' in haar kantoor waren beland. 'Maar dat is ongeveer alles wat ik me herinner van onze sessies samen. Later bleek dat het een huis-tuin-en-keukenadvies was dat ze ons gaf: gebruik IK-uitspraken in plaats van beschuldigingen ('Ik voel me slecht als je dat zegt' in plaats van 'Je bent een idioot'), neem elkaar niet voor lief, en ga af en toe met elkaar uit.'Fletcher Stoeltje beschrijft dat zodra zij en haar man het kantoor van de therapeut verlieten, ze naar elkaar met hun ogen rolden, denkend aan het therapeutische advies: 'Hierdoor deelden we een soort ondeugende intimiteit. Het was wij tegen haar.' Fletcher Stoeltje: 'In die zin was ze ergens nog best behulpzaam.'

Beeld anp

Hetzelfde kan gezegd worden van de half dozijn therapeuten waar Fletcher Stoeltje en haar man de daaropvolgende jaren tegenover kwamen te zitten. 'Met als hoogtepunt de joodse grootmoeder die tegen Mark zei dat hij mij niet meer moest lastigvallen over mijn alcoholgebruik. (Man, wat hield ik van die vrouw!) 'Fletcher Stoeltje en haar man vieren aankomende herfst hun dertigjarig huwelijk.

'Een periode die deels gelukzalig was, deels hel, met veel dagelijks leven er tussenin.' Zijn er dan toch misschien stukjes wijsheid van de therapeuten in hun relatie geslopen? Nee eigenlijk niet, denkt Fletcher Stoeltje. 'Ik weet niet waarom sommigen getrouwd blijven en anderen niet. Maar ik weet bijna zeker dat het niet komt door het gebruik van IK-uitspraken en 'emotioneel spiegelen'. 'Dertig jaar later zegt Fletcher Stoeltje dat zij en haar man het allebei allemaal weer opnieuw zo zouden doen. 'Maar hopelijk zijn we voor altijd klaar met die relatietherapie.'

Zwangerschap: geen druppel drank

De Raad voor Strafrechtstoepassing en Jeugdbescherming wil zwangere vrouwen dwingen hun ongeboren kind niet bloot te stellen aan ongezond gedrag; door uithuisplaatsing in het vooruitzicht te stellen en beboeting. Jeugdhulpverleners moeten erop toezien. Dit is een heel slecht idee, een soort 1-aprilgrap.

Ja, de effecten van roken en alcohol op het ongeboren kind zijn ernstig, dat weten we al tientallen jaren en er moet ook actie worden ondernomen. Maar niet zo.

Om te beginnen is het verbod niet te handhaven. Hoe gaat het gecontroleerd worden? Blazen, bloed prikken, klikken, eenmaal per week aanbellen bij die minimaal 11 duizend rokende zwangeren?

Laten we beginnen het stoppen met roken bij zwangeren eens serieus te nemen. Verloskundigen moeten het nu doen met een zogenaamde 'Minimale Interventie Strategie'. Het zit al in de naam: het kost de verloskundige weinig tijd, maar het werkt dan ook nauwelijks. Zolang de begeleiding van dit amateuristische niveau is, is het absurd om aanstaande moeders met een paardenmiddel te dwingen. Die vrouwen zijn verslaafd, die behandel je met respect en met inzet van effectieve middelen.

Dat het met stoppenmetroken- interventies voor zwangeren zo slecht is gesteld, is een symptoom van het Nederlandse gezondheidsbeleid ten aanzien van roken. Ook bij de meeste nog rokende hart- vaat- en longpatiënten worden geen serieuze pogingen gedaan hen te laten stoppen met roken: als de roker na een paar gesprekjes met de verpleegkundige nog rookt, is het 'mislukt'. Dan maar enkele tonnen uitgeven aan medische behandelingen.

Dus in plaats van niet te handhaven krachtmaatregelen in te zetten die veel nadelen hebben, dient er geïnvesteerd te worden in de begeleiding van gedragsverandering van de zwangere. Maar net zoals de dokter denkt aan behandeling van ziekte en niet aan preventie, zo denkt de jurist alleen aan dwang en straf. Als wetenschapper denk ik graag aan effectiviteit.

30-juni-2015 - Schulden: Een blauwe speldenknop

Schulden: Een blauwe speldenknop Beeld Twitter

30-juni-2015 - Griekenland op Twitter: redelijke eisen

Griekenland op Twitter: redelijke eisen Beeld .

30-juni-2015 The Washington Post

Bij het Griekse referendum staat ook voor Europa en de wereldeconomie te veel op het spel om nee te stemmen, aldus de Washinton Post.

De Griekse premier Alexis Tsipras koos een speltheorie-expert als minister van Financiën, dus het is passend dat zijn linkse regering er nu voor heeft gekozen spelletjes te spelen met het lot van Europa en de ­wereldeconomie. Helaas is het geen theoretische exercitie.

Tsipras heeft een referendum uitgeschreven over het laatste bod van de crediteuren. Het lot van de euro en de Europese eenheid zijn nu afhankelijk van het resultaat van deze stunt, die op zijn beurt afhangt van de verstandige keus van het door recessies geplaagde en met demagogie overvoerde Griekse electoraat.

Tsipras raadt een nee-stem aan. Maar de enige prudente keus - voor Griekenland, Europa, en de rest van de wereld - is ja. We zeggen dit ­wetende welke prijs Griekenland al betaald heeft voor alle bezuinigingsrondes die het door Duitsland geleide blok van crediteuren afdwong in ruil voor financiële reddingen. Soms lijkt het alsof Berlijn Griekenland dezelfde les wil leren die het oude Athene volgens Thucydides aan Melos gaf: 'De sterken doen zoals ze kunnen, de zwakken ondergaan wat ze moeten.'

Niettemin is Tsipras' koers ongewenst en onrealistisch. De Griekse economie liet voorzichtig herstel zien totdat Tsipras gekozen werd, waarna de crediteuren hun eisen wat verzachtten. Zonder zijn gratuite verbale provocaties hadden ze wellicht nog meer toegegeven. Het door Tsipras voorgestelde alternatief - hogere belastingen voor bedrijven - maakt nog minder kans de economie op te krikken dan de plannen van de crediteuren. Duitse geldschieters zijn meer betrokken bij de Griekse schuldenberg dan Berlijn toegeeft, maar hetzelfde geldt voor Griekenland en zijn excuses verzinnende politici - reden waarom er zo weinig steun over is voor premier Tsipras in de rest van West-Europa.

Toegegeven, er is geen pijnloos pad meer voor Griekenland. Een nee kan financiële instorting betekenen en een Grexit - met op korte termijn een dalende levensstandaard en onbetaalde pensioenen, erger dan Griekenland tot nu toe meemaakte. De extreme elementen in Tsipras' coalitie verheugen zich daarop, en zien het als aanleiding om zich te heroriënteren - richting een door de staat gerunde economie en geopolitiek richting Moskou, waarvan ze hopen dat die dit project zal financieren. Als er een lot slechter is dan de huidige situatie, is het dit.

Een ja kan de Europese eenheid verstevigen en Griekenland binnen de eurozone houden, wat de meeste Grieken nog steeds willen. Het zou ook het vooruitzicht op nieuwe ­financiële hulp, op redelijke voorwaarden, van Europa en het IMF in stand houden. En het zou de regering-Tsipras uit het zadel kunnen wippen.

Gezien zijn prestaties tot nu toe, lijkt dat nog een extra argument om ja te stemmen.

27-juni-2015

Bij de herdenking van 200 jaar Slag bij Waterloo nam de Franse krant Le Monde de bijzondere stap om een hoofdcommentaar in het Engels te publiceren. Gericht aan de Britse vrienden.

'Na 200 jaar is de tijd aangebroken met frisse blik om te zien naar de betekenis van Waterloo. Voor een trots land is het moeilijk om verlies te accepteren. Op 18 juni 1815 verloor Frankrijk niet alleen duizenden dappere soldaten op de modderige velden van België. Het verloor een Keizer. En het verloor zijn hegemoniale droom. Deze pijnlijke herinnering verklaart waarom president François Hollande, die nooit een herdenking mist, vandaag belangrijker dingen te doen vond dan deelnemen, samen met functionarissen van Perfidious Albion, aan de herdenking van de veldslag die Europa veranderde. In de Franse geschiedenis wordt 18juni herdacht als de dag dat Generaal de Gaulle in 1940 vanuit Londen zijn oproep aan landgenoten deed om verzet te bieden tegen de Duitse bezetting niet als de verjaardag van Napoleons nederlaag tegen de Duke of Wellington.Dat betekent niet dat we ons moeten overgeven aan zelfcensuur. De 200ste herdenking van de Slag bij Waterloo is aanleiding voor historici om evenwichtiger naar deze cruciale episode te kijken. Het was een nederlaag, maar een glorieuze nederlaag: er was heel Europa voor nodig om het Franse leger te breken. En wie herinnert zich Wellington? Het is Napoleon die wordt herdacht, onder meer in een BBC-serie. Toch heeft de Napoleonlegende in Frankrijk veel van zijn glans verloren. Het militaire genie, zo blijkt, was ook een dictator. Het beeld van de revolutionair, de visionair van een modern Europa, is besmet met de erfenis van nepotisme en slavernij.Belangrijker is dat Waterloo het begin was van een ongekend tijdperk van vrede, stabiliteit en ontwikkeling in Europa. Waterloo markeerde het einde van de politieke cyclus van de Franse Revolutie en het begin van de Britse Industriële Revolutie. Een eeuw lang zou er geen Europese oorlog uitbreken. Na het Congres van Wenen kwamen Europese monarchen regelmatig bijeen om crises op te lossen: een nieuw systeem van collectieve veiligheid was geboren. Sommigen zeggen dat als Napoleon aan de macht was gebleven de industriële ontwikkeling in Frankrijk vroeger zou zijn begonnen, dat reactionaire regimes niet in staat waren geweest progressieve bewegingen te onderdrukken en dat Frankrijk twee revoluties bespaard waren gebleven, in 1830 en 1848. Maar de nobelste ideeën van de Franse Revolutie hadden zich al verspreid en de weg geopend naar een gouden tijdperk voor de Europese wetenschap, kunst en literatuur. Een ander spectaculair resultaat van Waterloo wordt te vaak gemist: twee eeuwen van Frans-Britse vrede. We hebben nooit meer oorlog tegen elkaar gevoerd, behalve op het rugbyveld. Er waren de onvermijdelijke relletjes, bij Fashoda en elders, maar van Suez tot Libië, for better or worse, hield de Entente Cordiale stand. Daarom voelen we ons gemachtigd bij deze herdenking onze Britse bondgenoten op te roepen weerstand te bieden aan de lokroep van splendid isolation. Het land dat Napoleon klem zette, mag niet zwichten voor Nigel Farage. Vandaag zeggen we plechtig tegen onze vrienden aan de andere kant van het Kanaal: beware, Brexit could be your Waterloo! Om zeker te weten dat de boodschap overkomt, zijn we zo ver gegaan deze in het Engels over te brengen. Messieurs les Anglais, laat de sirenen die een valse onafhankelijkheid beloven jullie niet weglokken van het continent. Net als in 1815 ligt jullie toekomst in Europa.

Beeld Belga

25-juni-2015: The Washington Post over de Griekse politiek

'It's the Greek politics, stupid!'

Ieren en Letten moesten ook de broekriem aanhalen. Hoe verkoop je aan hen de Griekse wens om op hun kosten een ander pad te volgen? Dat schrijft columniste Anne Applebaum in The Washington Post.

Wanbetaling, bankroet, Grexit: u heeft al vaak gelezen dat het stond te gebeuren. Elke discussie over de Griekse crisis verwordt al snel tot een discussie over deadlines, die altijd leiden tot nieuw uitstel. Er komt er weer een aan op 30 juni, dan moet Griekenland nog eens meer dan een miljard euro (die het niet heeft) terugbetalen.

Griekenland, dat geen geld meer kan lenen op de kapitaalmarkten, is geheel afhankelijk van internationale en Europese financiële instellingen. Om erger te voorkomen zijn deze beperkingen opgelegd. Athene probeert ze op talloze manieren te ontlopen en te frustreren. Toch is dit uiteindelijk geen economisch, maar een politiek verhaal. Over beloften die regeringen maken aan burgers en over de mogelijkheid een bepaalde levenstandaard aan burgers te garanderen, niet alleen in Griekenland, maar in heel Europa.

De Griekse regering is gekozen op een vals uitgangspunt: dat het een van de duurste pensioensystemen en grootste bureaucratieën van Europa, relatief gezien, zou kunnen handhaven en dat andere landen dat betalen. Niet alle Grieken geloven dit sprookje, maar genoeg om een regerende coalitie in het zadel te helpen van extreem-linkse en extreem-rechtse partijen die openlijk zeiden dat ze de regels van financiele instellingen niet zullen volgen, dat ze geen fan zijn van de EU (die ze al jaren financieel uit de brand helpt) en dat ze wellicht toch kiezen voor een alliantie met Rusland.

Maar de andere regeringen in Europa hebben ook kiezers, die het tegenovergestelde te horen kregen: dat overheden binnen hun financiele middelen moeten leven. Dit is geen titanenstrijd tussen streng Duitsland en lamlendig Griekenland: voor veel andere landen staat ook heel veel op het spel.

Na de crisis van 2008 heeft het IMF ook de Ierse economie gered. Maar Ierland voerde het hervormingsplan uit, hield zich aan de regels en werd in 2014 de snelst groeiende Europese economie. Letland beleefde na 2009 een economische crisis die minstens zo erg was als de Griekse. Maar ook Letland herstelde en begon weer te groeien. Waarom zouden Ierse of Letse kiezers sympathie koesteren voor de Griekse eis om een andere weg te bewandelen op hun kosten?

In het hele continent bedreigen linkse en rechtse populistische partijen zittende regeringen die hun begroting op orde pogen te houden, in de EU willen blijven en volgens de regels spelen. Als Griekenland deze regels mag veranderen, zullen veel Europese politici het moeilijk krijgen bij volgende verkiezingen.

Op het allerlaatst klinkt de Griekse premier Tsipras plots alsof hij concessies wil doen. Misschien is hij tot het inzicht gekomen dat afpersing niet gaat werken. 'Onderga de gevolgen als wij onze verplichtingen verzaken', zeggen de Grieken tot nu toe. Of: 'Wees aardig of we omarmen Moskou.'

Maar het gaat hier niet alleen om Griekenland. Het gaat om de stabiliteit van een dozijn Europese regeringen en de hele notie van fiscale verantwoordelijkheid. Dáárom zijn zoveel mensen nu bereid Tsipras zijn ware kaarten op tafel te laten leggen, Griekenland te laten verzaken, het risico te nemen en te zien wat er gebeurt.

24-juni-2015: The New York Times

Voor veel vrouwen, onder wie ikzelf, zijn verontschuldigingen onverbiddelijk verbonden met onze opvattingen over beleefdheid, schrijft Sloane Crosley in The New York Times.

'Op een of andere manier werd 'sorry', terwijl we opgroeiden, het begin van alledaagse bevestigende zinnen.

Het is waar dat deze aandoening niet exclusief is voorbehouden aan ons geslacht. Je kunt het onder de hele mensheid vinden - in het bijzonder onder Britse mannen - maar het is veel meer een stereotype van vrouwen. Dus, waarom verontschuldigen vrouwen zich altijd?

Ik denk dat het komt omdat we nog steeds niet de diepere betekenis van deze 'sorrys' hebben onderzocht. Voor mij klinken ze als kleine daden van opstand, uitingen van frustratie of woede door te vragen voor iets wat automatisch zo zou moeten zijn. 'Sorry's' worden gebruikt wanneer een situatie zo duidelijk NIET onze schuld is dat we veronderstellen dat de verontschuldiging zal dienen als een aanwijzing voor de persoon die zelf excuses zou moeten maken.

Wanneer een vrouw om 3 uur 's nachts haar raam opent op een doordeweekse avond en naar haar buurvrouw schreeuwt: 'Het spijt me, maar kan de muziek wat zachter?', dan is haar 'sorry' een slechte verhulling voor een reeks van krachttermen.

Dit type sorry is eigenlijk assertief bedoeld. Maar helaas voor zowel degene die het zegt als voor degene voor wie het is bedoeld, is deze 'assertieve verontschuldiging' te indirect, en te onduidelijk.

Dus we moeten ermee stoppen. Het is niet wat we zeggen, dat is het probleem, het is wat we NIET zeggen. Deze sorry's nemen spreektijd in beslag die juist moet worden gebruikt voor het doen van logische uitspraken, het uiten van meningen en het nauwkeurig duidelijk maken van wat we willen.

We hebben geen spijt als we vragen naar een e-mail die ons weken geleden al had moeten worden gestuurd, of als we vragen om een product waar we al voor hebben betaald, of als we in de metro worden aangestoten. Ja, we moeten stoppen het woord te gebruiken als het overbodig is. Maar het is net zo belangrijk om in plaats daarvan precies te verwoorden wat we echt bedoelen.'

20-juni-2015: Vlaamse krant De Morgen over het Griekse drama

De Griekse regering heeft misschien haar pr niet goed verzorgd, maar ze heeft wel het economisch gelijk aan haar kant. De toestand van de Griekse samenleving is het meest treffende argument tegen het dogma van soberheid als voorwaarde voor herstel. Athene heeft massaal ambtenaren ontslagen, heeft de pensioenen hervormd en heeft investeringen stopgezet. Het resultaat is massawerkloosheid, armoede en zelfs hongersnood en een spectaculaire stijging van het aantal zelfdodingen. Nergens is zo duidelijk dat 'austerity' geen kwestie is van noodzaak, wel van ideologisch sadisme.

Dit Griekse drama gaat allang niet meer over economie, maar over moralisme. De Grieken moeten bloeden als morele waarschuwing voor burgers in pakweg Spanje of Portugal dat ze zich geen linkse gekkigheden in het hoofd moeten halen. Ze moeten bloeden als morele genoegdoening voor burgers elders die menen dat Europa een unie moet zijn die wie kwetsbaar is, overboord gooit. We zouden beter moeten weten. De bloedige Europese geschiedenis heeft al eerder aangetoond dat democratie niet bloeit op de vernedering van een volk of natie.

20-juni-2015: Mark Potosnak over de Paus

De 'theologie van de klimaatverandering' wordt het al genoemd, de deze week gepubliceerde pauselijke encycliek Over de Zorg voor Ons Gezamenlijk Huis. Daarin richt paus Franciscus zijn pijlen op de onmetelijke consumptiedrang van de rijke wereld, die sterker is dan welk btw-tarief ook. Maar de headline grabber is de opwarming van de aarde en de 'morele plicht' van de mensheid om goed te zorgen voor 'de tuin' die ons is geschonken. Wetenschappers, meldt Reuters, hopen dat dit het politieke debat in de VS, waar de klimaatscepsis vooral onder Republikeinen groot is, kan doen kantelen. 'Dit is het moment om het debat anders te gaan zien', zegt milieuwetenschapsprofessor Mark Potosnak van DePaul University. 'We moeten benadrukken dat dit een zaak is die mensen moet verenigen.'

18-juni-2015: The Financial Times - Nee tegen Grexit

Het Griekse probleem is perfect oplosbaar. Tijd om de extremisten te negeren en staatsmanschap te tonen, schrijft Financial Times.

De Griekse premier Tsipras heeft de afgelopen zes maanden besteed aan het zoeken naar een financiële regeling voor zijn land. Het is daarom teleurstellend hem te horen zeggen dat de echte onderhandelingen nu pas beginnen.

Als het theater van het afgelopen half jaar een warming-up was, dan was deze niet zonder kosten. De Griekse economie is nu zwakker. Met onhandige onderhandelingen hebben Tsipras en zijn minister van Financiën Varoufakis hun schamele goodwill verknald, klaarblijkelijk zonder enig doel. Zes maanden geleden zat Griekenland niet zonder vrienden. Er was sympathie voor de kritiek op het bezuinigingsprogramma. Deze is nu vervangen door ergernis. Oude vrienden speculeren nu hardop over hoe Europa een Grexit kan laten gebeuren.

Mislukte staat

Desondanks blijft het meeste hetzelfde. Griekenland moet het IMF deze maand 1,5 miljard euro terugbetalen en snel daarna de ECB 7,2 miljard. In gebreke blijven maakt het verlaten van de euro veel waarschijnlijker. Hoe onderkoeld sommige Europeanen dit ook ondergaan, een Grexit moet met grote consternatie worden bezien. Het Europese project kan onherstelbare schade oplopen. De economie kan in zijn achteruit schieten. En Europa kan er een mislukte staat bij krijgen.

Toch zijn de contouren van een akkoord even makkelijk te schetsen als zes maanden geleden. Zoals de hoofdeconoom van het IMF al zei heeft Athene financiële steun nodig en enige schuldenverlichting op de lange termijn. In ruil daarvoor moet het zijn eigen schulden nu niet vergroten door te veel uit te geven en moet het zijn productiviteit opkrikken met structurele hervormingen.

Wilde verzameling

Financieel zit er niet veel verschil tussen het IMF-aanbod en wat de Grieken voorstellen. Het probleem zit hem in de wilde verzameling gimmicks waarmee Varoufakis zijn begrotingsdoelen zegt te willen bereiken. [...] Maar de 1 procent van zijn bbp die Griekenland op zijn pensioenen moet bezuinigen, is minder dan 0,1 procent van Duitslands bbp. Een factie van Syriza geeft liever de euro op dan nog een cent te bezuinigen en sommige crediteuren willen geen cent meer lenen - maar deze extremisten zitten er zo duidelijk naast dat staatslieden ze het best kunnen negeren. Een Grexit zou een veel grotere wanbetaling betekenen - voor pensioengerechtigden én buitenlandse crediteuren - dan een akkoord binnen de euro.

Veel geldschieters verdienen kritiek dat ze Griekenland ooit zoveel geleend hebben. Politici, omdat ze Griekenland de euro binnen hebben gelaten en reddingsacties verknalden. Maar dit is geen tijd voor verwijten. Deze bedreiging van de euro is een perfect oplosbaar probleem dat zich hult in de nevelen van onmogelijkheid.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.