Column

Aleppo bij het ontbijt

Vertel over je stad, Adnan, of is dat pijnlijk?

'Ons huis stond in de straat al-Neel, de Nijlstraat.' Beeld reuters

Het is Aleppo bij het ontbijt, Adnan. De scherven vallen in mijn bord. Fosforbommen, vatbommen, clusterbommen, bunkerbusters, stukken in de krant. Ik smeer een schreeuw op mijn brood, ik bombardeer het met hagelslag, de thee bloedrood, die spat op de foto's. De kinderen willen weten waar Aleppo ligt, Adnan, het is een mooie naam, het is niet ver. Ze willen weten wat voor stad het is. Kun je me dat vertellen?

Of is dat pijnlijk?

Adnan komt op de fiets naar het plein, hij lijkt jonger geworden. Hij is exact een jaar in Nederland, een apotheker uit Aleppo. We zagen elkaar voor het eerst in een vreemdelingenkamp, hij kwam in de staart van de stoet. Adnan heeft nu een baan en een huis, zijn gezin is hier. De jongens zitten al op school - een ongelooflijk geluk, zegt hij, om dat in een jaar voor elkaar te krijgen. Dus probeert hij het nieuws te mijden, 'ik concentreer me op het leven nu' - maar net als hij zijn vrouw heeft afgeraden steeds te appen met Aleppo, is hij er zelf alweer mee bezig. Het voelt als een scheiding, zegt Adnan. 'Soms kan ik niet besluiten waar mijn gevoelens heen moeten, naar het nieuwe leven of het oude.' Zijn zoons zijn 6 en 7, Khallad en Jad.

Adnan, vertel over je stad.

'Het is de stad van mijn vader, van zijn vader en van zijn vader en van de zijne - mijn familie heeft een naam in Aleppo, dat gaat generaties terug. Toen ik kind was, vertelden mijn vader en mijn opa verhalen bij de straten, de huizen, de pleinen. Zo geven we de geschiedenis aan elkaar door. Het is een werkstad; Rotterdam maar acht keer groter. Het oude centrum heeft negen historische poorten, voor elke wijk één, wij komen van Bab al-Nasr, de poort van de overwinning. Toen ik klaar was met studeren, vertrokken veel studenten naar Amerika of Duitsland, ik niet. Ik ben de enige zoon van mijn vader, ik wilde nooit ergens anders zijn dan in Aleppo. We woonden in het grote oude huis dat mijn opa zelf had gebouwd, met hem, mijn ouders, mijn oom en tante. Als ik droom, zie ik mezelf daar, in dat huis. Alleen of met anderen. Het was in de straat al-Neel, de Nijlstraat. Later verhuisde ik met mijn vrouw naar een andere wijk, maar die plek is voor mij Aleppo. In mijn dromen ben ik daar. Al mijn dromen spelen zich af in dat huis.

'Wij komen van Bab al-Nasr, de poort van de overwinning.' Beeld reuters
Adnan: 'Mijn zoons hebben het goede van Aleppo nooit gezien.' Beeld reuters

'Mijn vader is in Turkije nu, mijn oudste zus in Dubai, mijn oom is in Amerika. Alles is geëxplodeerd, iedereen woont ergens anders. Voor het eerst in eeuwen vallen er gaten tussen de generaties. Familie is belangrijk in Aleppo, familiebezoek is er als koffiedrinken, als een sigaret roken; je doet het zonder erbij na te denken. Mijn vader zorgde voor mij, zodat ik straks voor hem kan zorgen. Dat is voorbij. De navelstreng is doorgeknipt.

'Het is verdrietig, maar ik kan mijn kinderen niet meer over Aleppo vertellen zoals mijn vader en mijn opa dat deden. Mijn zoons zijn oorlogskinderen, ze hebben nooit anders meegemaakt, ze hebben de goede dingen van Aleppo nooit gezien, alleen de bombardementen, de checkpoints, de angst, het slechte. Ze hebben geen goede herinneringen aan de stad - ik kan het ze niet kwalijk nemen. Ze stellen veel vragen. Ik sta voor een moeilijke taak nu. Het is een gevecht in mij: hier of daar. Hier hebben we een toekomst, ik wil dat we leven in een land waar iedereen gelijk is, waar mogelijkheden zijn, maar ik mis de cultuur en de geschiedenis, de familielijn waarin ik ben grootgebracht. In welke wereld horen we?

'Aleppo leeft in mij. Ik voel dat sterk, als ik zo met je praat, maar voor mijn zoons is het anders. Ik wil dat de stad ook in hen leeft, maar weet niet of dat mogelijk is. Ik vertel ze de verhalen van mijn vader en mijn opa, maar ze zien de straten, de huizen, de pleinen niet waarover ik vertel. Ze dromen niet zoals ik. Ze willen alles weten van hier, van déze cultuur en geschiedenis. Dat wil ik ook. Ik leer met hen. Het is alsof ik weer kind ben: we beginnen allemaal op nul. Ik probeer Aleppo te vergeten, om te overleven, maar het lukt me niet. Ik probeer het, en dan vragen mijn zoons ernaar.'

Wat vragen je zoons, Adnan?

'Ze vragen waarom dit gebeurt met Aleppo. Ik heb geen antwoord.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden