Album Earth Wind & Fire was eerste echte muzikale liefde

Jazz, rock, soul en pop kreeg hij in zijn jeugd mee. Ed Motta beperkt zich niet: zo veelzijdig zijn ook zijn vijf favorieten.

De Braziliaanse muzikant Ed Motta tijdens een concert in Porto, Portugal (2014).Beeld epa

Het kon niet anders dan dat Ed Motta een muziekfreak werd. Tenslotte was Tim Maia zijn oom, de Braziliaanse musicus en songschrijver die de muziekscene verrijkte met zijn versies van bossanova, funk, soul en pop. Motta: 'Hij gaf platen van Sly Stone en The Temptations aan zijn zus, mijn moeder, die ze weer doorspeelde naar mij.' En dan groeide Motta ook nog eens op in de wijk Tijuca, het muziekwalhalla van Rio de Janeiro.

'Met ontzettend veel platenwinkels. De eigenaar van Subzone, Maurillo, was onze Alexis Korner (Britse bluesmuzikant, red.), die ons in contact bracht met blues en bluesrock. In Tijuca was Muddy Waters populairder dan samba.'

Het uiteindelijke resultaat van dat gevarieerde muzikale dieet is een carrière als jazz-soul-pop-rockmuzikant. Motta, die afgelopen weekend op The Hague International Jazz Days speelde, heeft gewerkt met onder anderen jazzvibrafonist Roy Ayers, blues-rockgigant Bo Diddley en de Japanse componist-musicus Ryuichi Sakamoto. Hij bespeelt zo'n beetje alles waar toetsen of snaren aan zitten en heeft een imponerende platencollectie: dertigduizend albums.

Motta: 'Gek genoeg heb ik wat rock betreft een voorkeur voor wat er vroeger in Engeland is gemaakt.' En wat er tegenwoordig uitkomt, is dat het moeite van het verzamelen waard? 'Hmm, ik mis iets dat je als gevoel voor compositie kunt beschrijven. Er is een nieuwe generatie musici die technisch behoorlijk onderlegd is, maar ze vertoont een gebrek aan concentratie. Ze willen de volgende geweldige jazzcat worden, de volgende r&b-ster of rapper. Maar het gaat niet om wat je wilt worden. Het gaat om de muziek die je wilt maken.'

Earth Wind & Fire - I Am (1979)

'Tijdens de pauze op school luisterde ik, terwijl de andere kinderen aan het voetballen waren, naar I Am. Ik had het album van mijn moeder gekregen en het was mijn eerste echte muzikale liefde. Ik liep er zelfs mee over straat alsof het mijn beste vriend was.

'Het openingsnummer In The Stone voelde als een funkrockhymne. After The Love Has Gone, Boogie Wonderland: het zijn allemaal klassiekers. Die plaat benadert voor mij de muzikale perfectie. De productie, de muzikaliteit, de arrangementen: het heeft een rijkdom aan muzikale ideeën en innovatie die hun mix van funk, soul en disco een weelderige, haast orkestrale, klank geeft.'

Led Zeppelin - Physical Graffiti (1975)

'Het eerste album dat ik van mijn eigen geld kocht en de reden dat ik zelf muziek ging maken. Door John Bonham ben ik gaan drummen. De man legde zo'n brute kracht in zijn spel. Daarnaast heeft hij, zeker voor een rockdrummer, een enorm gevoel voor groove.

'Bernard Purdie, de briljante drummer die heeft gespeeld met artiesten als James Brown, Aretha Franklin en Miles Davis, heeft ooit gezegd dat Bonham de enige rockdrummer is die hij goed vindt. Deze plaat betekende ook een ommekeer voor mij. Door het spel van Jimmy Page raakte ik gegrepen door harmonie en melodie en switchte ik van drums naar akoestische gitaar.'

Moacir Santos - Coisas (1965)

'In de jaren zestig vertrok de Braziliaanse componist Moacir Santos naar Amerika en werkte voor filmcomponist Lalo Schifrin. Iedereen in Brazilië is er dan ook van overtuigd dat niet Schifrin maar Santos het thema voor de tv-serie Mission Impossible heeft geschreven. Dat tegendraads stotende ritme van de blazers en dan die fladderende dwarsfluit... typisch Santos. Hij was de leraar van bossanova-cats als Baden Powell en Wilson das Neves. Hij heeft ritmes van candomblé (een Zuid-Amerikaanse variant van voodoo, red.) gemixt met jazz en diepe harmonieën die hij leende uit klassieke muziek.

'Het maakt van Coisas een indrukwekkend staaltje muziek dat zo'n beetje iedereen heeft beïnvloed die voor blaasinstrumenten schrijft.'

Carla Bley - Escalator Over The Hill (1971)

'Slechts vijf favoriete albums kiezen is voor mij haast ondoenlijk. Ik hou van zo veel verschillende soorten muziek. Ik heb deze gekozen omdat er veel stijlen op staan. Het heeft Broadway-achtige muziek, free jazz en Indiase raga's. Saxofonist Gato Barbieri scheurt zijn instrument aan stukken, Jack Bruce, indertijd Cream-bassist, zingt en ook een jonge Linda Ronstadt doet mee. Het is een ondergewaardeerd juweel. Een jazzopera met een niet altijd even goed te volgen verhaal waarvan de muziek je grijpt. Een indrukwekkende muzikale kruisbestuiving en een studio-experiment dat zijn tijd ver vooruit was; het is de Sgt. Pepper van new jazz.'

Steely Dan - Aja (1977)

'Dit album heeft alles waar ik van houd. Film-noirachtige teksten en een excellente mengeling van jazz, pop en soul. Steely Dan had altijd iets snobistisch - met een sarcastische ondertoon. Op mijn laatste album Perpetual Gateways zing ik een beetje als Steely Dan-zanger Donald Fagen. Bewust ja, omdat hij misschien wel mijn favoriete muzikant aller tijden is.

'Mensen die Steely Dan saaie jazzrock vinden, pikken niet die 'understated sophistication' op. Hebben geen benul van hoe diep popmuziek kan zijn. En dan die inside jokes! Ik bedoel, Home at Last is in essentie een reggaenummer. Maar waar reggae haast wordt gedefinieerd door die beperking van twee akkoorden, hebben Fagen en Walter Becker het nummer met allerlei complexe dingetjes opgetuigd. Om van te likkebaarden.'

Ed Motta.Beeld Daniel Cohen
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden