Albees dilemma's gegoten in veilige, onderhoudende vorm

Theater

Den Haag Wie is er gekker? Het stel dat bij hun beste vrienden aanklopt omdat ze opeens bang zijn geworden en niet meer in hun eigen huis durven te blijven? Die vrienden, die de bangeriken binnenlaten en de kamer van hun dochter aanbieden? De dochter die na haar vierde mislukte huwelijk thuiskomt en haar oude kamer opeist? De permanent halfdronken zuster van de vrouw des huizes?


Ze doen eigenlijk niet veel voor elkaar onder. In In wankel evenwicht van de Amerikaanse auteur Edward Albee (1928) wisselen de absurdistische scènes elkaar in rap tempo af, terwijl zich steeds ook het ongemakkelijke gevoel opdringt: dit zou je maar zo kunnen overkomen. Wat doe je als je beste vrienden een vergaand beroep op je doen, je kind in nood verkeert, het allemaal niet zo lekker gaat met je zus, en je eigen relatie ook de nodige klappen heeft gehad?


In wankel evenwicht (A Delicate Balance, 1966) is niet zo beroemd geworden als Who's Afraid of Virginia Woolf waarmee Albee begin jaren zestig doorbrak, maar wordt door menigeen als zijn beste stuk beschouwd. Een paar jaar terug bracht Carver in co-productie met het Onafhankelijk Toneel (regie Mirjam Koen) een even geestige als schurende voorstelling. Nu regisseert Wannie de Wijn een gerenommeerde cast van acteurs bij Wallis Theaterproducties. De Wijns enscenering is veiliger en minder pijnlijk, maar door spel van onder anderen Porgy Franssen, Anneke Blok en Paul Hoes is het een onderhoudende productie geworden.


Het decor, de woonkamer van Agnes (Nettie Blanken) en Tobias (Franssen), heeft een fraaie koperkleurige gloed; links op het toneel staat een kastje met drank, waar alle personages maar moeilijk vandaan kunnen blijven. Veelvuldig wordt er geschonken en geklonken. Tussen de bedrijven door zwelt er even een muziekje aan. Niet heel spannend allemaal, maar zo komt de nadruk wel op het spel te liggen.


Dat is - vooral in het begin - wat geëxalteerd; Blanken zet hard in, Mirjam Stolwijk als dochter Julia kan er ook wat van. Maar na een tijdje vindt iedereen zijn plek. Franssen en Hoes houden het steeds klein, en ontroeren daarmee als de twee oude maten die elkaar het beste wensen, ook al is de logeersituatie inmiddels onmogelijk. En Anneke Blok als de drankzuchtige Claire heeft goede timing en is vaak grappig. Uiteindelijk komen de herkenbare dilemma's die Albee opwerpt, toch nog aardig aan de orde.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden