Albarn geeft staalkaart van de Britse pop

Gorillaz: Demon Days. EMI...

Gijsbert Kamer

Dat de band zo'n succes zou worden, was niet voorzien. Vooral dankzij de ijzersterke single Clint Eastwood was het debuut een miljoenensucces. Albarn zou zich daarna aan een nieuw Blur-album gaan wijden, het experimentele Think Tank, voordat hij dit succes met een vernieuwde Gorillaz zou vervolgen.

Demon Days is een hoogtepunt in de hedendaagse Britse popmuziek te noemen. Albarn werkte vooral samen met hiphop-producer Danger Mouse, en zijn geluid is overrompelend. Albarn wil niets minder dan een staalkaart geven van de gevarieerde Britse popcultuur. Hiphop, Malinese gitaarloopjes en een heus kinderkoor klinken hier toch als een geheel, want boven alles heeft Albarn zijn best gedaan ijzersterke liedjes te componeren. Liedjes die er ook niet voor terugdeinzen grote onderwerpen als de wereldvrede aan te snijden. Olijke Britpopdeuntjes alleen, zo lijkt Albarn te willen zeggen met dit meesterlijke album, volstaan vandaag de dag niet meer.

Oasis: Dont't Believe The Truth. Sony.

Beoordeling: 7

Kom daar maar eens om bij Oasis. Hun nieuwe plaat is leuker dan de vorige twee, maar nog altijd geen schim van de vurige rock ' n' roll waarmee de broertjes Gallagher in 1994 furore maakten. Prettige deuntjes, en vooral zanger Liam heeft zijn Lennon-sneer weer goed gevonden, maar zelfs een sterk liedje als Lyla doet een Live Forever niet vergeten. Waarschijnlijk is dit het beste waartoe de band thans in staat moet worden geacht. Drie jaar werken aan twaalf liedjes lijkt een zware bevalling te zijn geweest. Componist Noel Gallagher kreeg niet alleen hulp van zijn broer (goed voor drie matige nummers), ook de twee andere vaste Oasis-krachten schreven mee. Allemaal leuk en aardig, en goed om die brutale stem van Liam weer in herstelde glorie te horen, maar hun momentum lijkt voorbij.

Common: Be. Universal.

Beoordeling: 8

De rapper Common gaat op zijn zesde album terug naar de hiphop-eenvoud van twee draaitafels en een microfoon. En dankzij de hulp van producer Kanye West klinkt hij weer ouderwets goed. West geeft de plaat een ouderwets soulgevoel mee. Vanaf het soepele funky basloopje uit het intro voel je dat het goed zit.

Krachtige raps, soulvolle beats, en mooie zanglijnen van die andere Kanye West-pupil, John Legend, tillen B e uit boven de asgrauwe middelmaat van de meeste actuele hiphopproducties. West weet ook Common, die we in jaren niet meer zo goed op dreef hebben gehoord, tot grote hoogten te stuwen.

Belle And Sebastian: Push Barman To Wounds. Jeepster. Open Old

Beoordeling: 10

Het onvolprezen Belle And Sebastian bracht tussen 1997 en 2001 een reeks prachtige singles uit waarvan alle vijfentwintig nummers op een na (The State I'm In) nooit op hun albums verschenen. Samen leveren ze een van de beste Belle And Sebastian cd's op. Vooral de eerste van twee cd's met daarop alles van de drie EP's die de groep uitbracht tussen hun tweede (en beste) plaat If You're Feeling Sinister en The Boy With The Arab Strap laat de band in topvorm horen.

Heerlijk om al die non-album liedjes hier bij elkaar te hebben. Perfect.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden