'Al die meisjes die jij hebt gedood'

Nog steeds is onbekend hoeveel moorden Michel Fourniret, de 'Franse Dutroux', heeft gepleegd. Wel is glashelder dat zijn vrouw allesbehalve spontaan de daden van haar man opbiechtte....

Van onze correspondent Bart Dirks

Michel Fourniret bekende vorig jaar acht moorden die door zijn vrouw Monique Olivier waren opgesomd. Maar bijna een jaar later zoeken de rechercheurs nog steeds naar bewijzen voor moorden op andere jonge meisjes, die 'de Franse Dutroux' in België of Noord-Frankrijk zou hebben gepleegd. Gemiddeld drie keer per week worden Fourniret en Olivier – afzonderlijk – aan de tand gevoeld.

De Franse lustmoordenaar zou volgens zijn vrouw nog zeker drie onbekende au pairs hebben ontvoerd, misbruikt en omgebracht. Maar twee weken graven in de tuin van Fournirets huis in het Waalse Sart-Custinne hebben niks anders opgeleverd dan frustratie.

Die teleurstelling leidt in de Belgische pers soms tot wilde speculaties. Zo verschafte een journalist van de Franstalige krantengroep Sud-Presse zich toegang tot het huis van Fourniret om er foto's te maken. Hij trof er een broodoven aan, wat 'doet vermoeden dat de seriemoordenaar mogelijk sommige van zijn slachtoffers heeft verbrand', giste de verslaggever, zonder enig bewijs te leveren.

De Franse en Belgische rechercheurs die nu al bijna een jaar Fourniret meermalen per week ondervragen, denken een ander interessant spoor te hebben gevonden: een au pair-meisje dat bij het gezin heeft gewerkt maar nog 'gewoon' in leven is. Zij kan mogelijk uitleggen hoe Fourniret en Olivier te werk gingen. Na bijna driekwart jaar is de mythe doorbroken over Monique Olivier (Tours, 1948). Maandenlang was de lezing dat zij twee dagen na het proces-Dutroux spontaan naar de politie was gestapt. Ze zou wroeging hebben gekregen en hebben beseft dat ze dezelfde rol had gespeeld als Dutrouxs ex-vrouw Michelle Martin, die haar man had laten begaan zonder in te grijpen.

Maar dagblad De Morgen onthulde onlangs dat Olivier pas doorsloeg nadat justitie afluisterapparatuur in de gevangenisruimte had geplaatst waar ze met haar man gemeenschap mocht hebben (Fourniret zat al sinds juni 2003 vast wegens een poging tot ontvoering van een 13-jarig meisje in Ciney).

Tijdens hun samenzijn in de 'chambre intime' op 24 juni 2004, twee dagen na de uitspraak in het proces-Dutroux, kregen Fourniret en Olivier er ruzie over de kosten van hun huis. Op zeker ogenblik snotterde Olivier over 'al die meisjes die jij hebt ontvoerd en vermoord'. Ook liet ze de naam vallen van Elisabeth Brichet, het meisje dat in 1989 spoorloos verdween en in juli 2004 is opgegraven bij een Noord-Frans kasteel dat ooit van Fourniret was.

De rechercheurs confronteerden Olivier met de bandopname en vijf dagen later gaf ze toe. De dag daarop bekende ook Fourniret: 'Een van de kwaliteiten van mijn echtgenote is dat ze niet liegt', citeerde De Morgen uit een proces-verbaal. 'Haar verklaringen zijn in zekere zin bevrijdend voor haar, gezien het tirannieke despotisme dat ik haar heb opgelegd sinds wij samenleven.'

Maar liegt Olivier inderdaad niet? De onderzoekers worden zo langzaamaan horendol van de belastende verklaringen over haar man die ze aflegt en even gemakkelijk weer intrekt. De pakweg tien extra halfslachtige beschuldigingen bovenop de acht moorden die Fourniret zelf heeft bekend, zijn ondergebracht in een 'dossier-bis', om te zijner tijd niet het gehele proces in gevaar te brengen.

Stukje bij beetje is ook duidelijk geworden dat Olivier niet zo'n passieve rol heeft gespeeld als Dutrouxs ex Michelle Martin. Dutroux ging 'op jacht' met marginale drugsverslaafden als handlanger, maar Fourniret lokte zijn slachtoffers meermalen samen met zijn vrouw en hun zoontje, toen nog een baby. Ze wordt ook zelf van misbruik en moord beschuldigd.

Sinds haar bekentenis zit Olivier in de vrouwenvleugel van de gevangenis van Namen. En daar is ze volgens haar advocaten bevriend geraakt met* Michelle Martin. De Belgische media speculeren, op gezag van beider advocaten, in hoeverre de ex van Dutroux Olivier helpt 'haar geweten te zuiveren'.

Maar procureur Arnould d'Aspremont Lynden twijfelt of daar sprake van is. 'Vraagt men haar niks, dan zegt ze niks.' Als Olivier wat bekent, is dat alleen omdat de rechercheurs haar met bewijsmateriaal bestoken. D'Aspremont Lynden: 'Als ze er echt zo op gebrand zou zijn haar geweten te zuiveren, hoefden we haar niet drie keer per week te ondervragen.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden