'Al dat verhuizen vind ik heerlijk'

Conservatoriumstudent Merlijn Twaalfhoven (26) woont in een antikraakpand. 'Wonen is voor mij bijzaak. Ik heb niet eens een echt bed....

Tekst Jan-Cees Bron

'Het is een oude school, het voormalige Zee burg Col-lege dat drie jaar geleden zijn deuren sloot. We krijgen nog iedere dag een stapeltje post voor de directie. De grootste mazzelaar onder ons woont in de voormalige kamer van de directeur met mooie meubels en verwarming. Helaas moeten we het zonder deurbel doen. Bezoekers zonder mobiele telefoon komen er dus niet in. Het pand is zeer ruim en heeft grote ramen, zodat het altijd licht is.

Mijn huisje is een oud-klaslokaal. Op de plaats van het oude schoolbord hangt nu een schilderij van mijn opa. Die had ook iets kunstzinnigs. Hij was beeldhouwer, schilder en speelde viool. Toen hij stierf wilde ik slechts één ding erven: Nada Brahma, de wereld is geluid van Joachim-Ernst Berendt. Een boek dat mijn leven prachtig illustreert. Ge luid is namelijk ook mijn wereld.

Op mijn 17de vertrok ik van Drenthe naar Den Haag om bij mijn oudtante in te trekken. In Den Haag kon ik me beter voorbereiden op een muziekstudie. Ik heb het thuis als muzikaal kind altijd fantastisch gehad. Mijn moeder is dwarsfluitlerares en mijn vader doet in natuurlijke geneeswijzen door middel van muziek. Geluidsgolven, weet je wel. Natuurlijk ben ik sterk door hen beïnvloed. Ik leerde dat muziek geen muziek is omdat het muziek is, maar omdat het verbonden is met de essentie van het leven.

Zes jaar geleden is het wat antikraken betreft pas echt begonnen. Ik kwam naar Am ster dam met maar één doel: aan het conservatorium studeren, met muziek bezig zijn. Helaas zat dat er niet meteen in, want voordat je op een conservatorium terecht kunt moet je al heel wat presteren. Daarom ging ik op een soort vooropleiding waarvoor ik geen studiefinanciering kreeg. Ik hoop nu over een jaar af te studeren aan het conservatorium. Mijn ouders zijn niet echt rijk. Daar om heb ik hun nooit om geld gevraagd. Voor mij is muziek een dagtaak, ik kan er echt niet naast gaan werken in de horeca of in een wasserette, zoals studenten vaak doen. Naast m'n studie organiseer ik allerlei muzikale projecten. Op 7 juni ben ik bijvoorbeeld verantwoordelijk voor de Paradiso-Nacht, waar een band en een dj zullen optreden.

Doordat ik zo veel tijd kwijt ben aan studie en projecten, en niet kan bijverdienen, moet ik wel zuinig zijn. Mijn kleren koop ik bijvoorbeeld op Koninginnedag.

Wonen is voor mij een bijzaak. Wat dat betreft verschil ik fundamenteel met krakers en 'gewone' mensen die in een huisje wonen. Ik wil niet via een omweg met het leven bezig zijn. Normaal is: werken, geld verdienen en dan een huisje huren. Maar zo normaal ben ik niet. Ik slaap niet eens in een bed. Dat gaat ook niet als je regelmatig moet verhuizen. Mijn matras ligt op een aantal oude tafels die vroeger in de klas stonden. Dat ligt prima.

Deze school is ideaal. Ik heb alle ruimte. In mijn kamer staat een groot Japans tokkelinstrument, een koto, een elektronische piano en aardig wat potten met grote planten. Naast kunstenaars wonen hier gewone studenten en zelfs mensen met een kantoorbaan. Af en toe zie ik iemand in een pak voor bijkomen, en schrik ik me dood: oh help, een makelaar! Aan makelaars heb ik slechte herinneringen. Ooit zat ik tegenover het Amstel Hotel in een prachtig pand, waar we ons koningen voelden. Toen besloot de oude eigenaar dat hij toch nog even wat zaken eruit kon schroeven die hij wel mee wilde nemen. Stonden om zes uur 's ochtends opeens bouwvakkers aan mijn bed: ''Jezus. Hé, Fred, moe je es effe kijke, d'r slaapt hier iemand!'' Ze waren met breekijzers binnengekomen. Ja, toen heb ik toch maar even iemand van het antikraak-bureau De Zwerfkei gebeld. Uiteindelijk zitten we officieel in die panden om het te beschermen tegen krakers en ex-eigenaars met plunderneigingen. Ik heb wel vrienden uit de krakersbeweging die je dan poëtisch een 'gereedschap van het grote geld' noemen. Dat doet me wel pijn, maar voor mij is wonen een middel en geen doel.

Een nadeel van het antikraken is dat de post een maand later nog naar het adres wordt gestuurd dat je halsoverkop hebt verlaten. En het feit dat de verwarming op mijn slaapkamer het nu niet doet. Ook kan De Zwerf kei me eruit gooien wanneer ze maar willen. Als antikraker onttrek je je aan de normale systemen, en dus ook aan de normale bescherming die je als huurder geniet. We worden zelfs geacht bij het verlaten van het pand het leeg en schoon op te leveren, maar De Zwerfkei is óns niks verplicht. Zo verbleven we ooit in een oude kappersschool. Toen we schoon gingen maken, bleek dat nog een halve meter haren en shampoo op de grond geplakt zat. Voordeel van zo'n situatie is dat er, zoals hier, altijd wel wat tafels en stoelen achterblijven die je misschien kunt gebruiken.

Vaak moet je razendsnel verhuizen. Soms krijg je een paar weken, soms een dag. Ja, één dag! Toen heb ik maar een bakfiets gehuurd. Eerlijk gezegd vind ik al dat verhuizen heerlijk. Zo heb ik al verschillende delen van Am sterdam beleefd. Een nieuwe omgeving zorgt ook voor een nieuwe levensstijl. Toen ik vlakbij het Marnixbad woonde, ging ik vaak zwemmen. Later leefde ik bij de markt aan de Vespuccistraat met voornamelijk Turkse handelaren. Nou, toen heb ik toch vreemd voedsel naar binnengewerkt. Het hoort bij mijn levensstijl: vrij en steeds iets nieuws ontdekken. En dat alles maar voor 150 euro woonkosten per maand.

Ik heb geen vast werk en kan zelf beslissen wanneer ik opsta. Daarom vergt het een grote discipline toch op tijd op te staan en muziek te gaan maken. Die vrijheid heb ik wel nodig, ik ben erg op mezelf.

Met iemand samenleven is op dit moment voor mij onmogelijk. Het komt me wel goed uit dat mijn vriendin in Osaka, Japan, woont. Ik heb haar anderhalf jaar geleden ontmoet in het vliegtuig op weg naar Japan. Daar was ik uitgenodigd workshops te geven in verband met de viering van 400 jaar relaties Nederland-Japan. Samenleven met mij is ook lastig, omdat ik altijd 200 procent bezig ben met muziek.

Mijn ouders vinden het cool dat ik ze nooit om geld heb gevraagd. Ze respecteren de wijze waarop ik leef. Erger zijn m'n ooms en tantes. Die vragen altijd waar ik nu weer woon en voor hoe lang nog. Ze begrijpen niet dat mijn leven draait om de muzikale projecten, en dat dat wonen me niet zoveel interesseert. Het is voor mij een voorrecht met muziek bezig te zijn. Het is mijn ambitie hier goed in te worden. In inspiratie geloof ik niet. Je moet ergens gewoon goed voor gaan zitten en dan maar proberen, en eindeloos verbeteren. Het maken van muziek is de eerste jaren natuurlijk niet rendabel, dus probeer ik te leven met die vier trappen die ik af moet om te kunnen douchen in de kleedkamers van de gymzaal.

Ik weet niet hoe lang ik nog blijf antikraken. Ik sta al zes jaar ingeschreven bij een woningbouwvereniging. Meestal hebben die binnen acht jaar wel een huisje, dus... Toch hoop ik op een dag als antikraker over de wereld te reizen, dat lijkt me echt fantastisch. Mijn motto is in ieder geval zo heet een van mijn projecten ook La vie n'est pas un chocolat.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden